Κατά την καθιέρωση του ιερατείου στον Ισραήλ, δόθηκε στον Μωυσή η προσταγή να πάρει λίγο από το αίμα του κριαριού της καθιέρωσης και να το βάλει πάνω στο λοβό του δεξιού αφτιού του Ααρών και καθενός από τους γιους του, καθώς επίσης πάνω στο δεξί τους χέρι και στο δεξί τους πόδι, υποδηλώνοντας ότι αυτά που άκουγαν, το έργο που έκαναν και η οδός στην οποία περπατούσαν έπρεπε να επηρεάζονται άμεσα από όσα λάβαιναν χώρα εκεί. (Λευ 8:22-24) Παρόμοια, στην περίπτωση του καθαρισμένου λεπρού, ο Νόμος έλεγε ότι ο ιερέας έπρεπε να βάλει λίγο από το αίμα του κριαριού που προσφερόταν ως προσφορά για ενοχή, καθώς και λίγο από το λάδι που προσφερόταν, πάνω στο λοβό του δεξιού αφτιού του λεπρού. (Λευ 14:14, 17, 25, 28) Ανάλογη διευθέτηση υπήρχε στη διάταξη σχετικά με τον άντρα που επιθυμούσε να συνεχίσει να είναι δούλος του κυρίου του στον αιώνα. Σε αυτή την περίπτωση ο δούλος έπρεπε να φερθεί κοντά στον παραστάτη της πόρτας, και ο κύριός του έπρεπε να του τρυπήσει το αφτί με ένα σουβλί. Αυτό το ευδιάκριτο σημάδι, το οποίο γινόταν στο όργανο της ακοής, συμβόλιζε προφανώς την επιθυμία που είχε ο δούλος να συνεχίσει να υπηρετεί υπάκουα τον κύριό του.—Εξ 21:5, 6.

Το άλλο κριάρι, «το κριάρι της καθιέρωσης», σφάχτηκε και αυτό, αφού πρώτα οι ιερείς έθεσαν τα χέρια τους πάνω του. Σε αυτή την περίπτωση το αίμα χρησιμοποιήθηκε διαφορετικά. Μέρος του τοποθετήθηκε πάνω στο λοβό του δεξιού αφτιού, στο δεξιό αντίχειρα και στο μεγάλο δάχτυλο του δεξιού ποδιού του Ααρών και των γιων του. Έτσι λοιπόν, οι λειτουργίες τις οποίες αντιπροσωπεύουν αυτά τα μέλη του σώματος έπρεπε να χρησιμοποιούνται πλήρως σε σχέση με την πτυχή της διακονίας τους που αφορούσε τις θυσίες. Με το υπόλοιπο αίμα ο Μωυσής ράντισε το θυσιαστήριο.—Λευ 8:22-24.