Επιγαμία με τους Ισραηλίτες. Μετά την επιστροφή των Ιουδαίων από την εξορία (537 Π.Κ.Χ.), ένας Αμμωνίτης ονόματι Τωβίας πρωτοστάτησε στις προσπάθειες για παρεμπόδιση της ανοικοδόμησης των τειχών της Ιερουσαλήμ. (Νε 4:3, 7, 8) Ωστόσο, αργότερα είχε το θράσος να χρησιμοποιεί μια τραπεζαρία μέσα στον περίβολο του ναού, ώσπου ο Νεεμίας αγανακτισμένος πέταξε τα έπιπλά του έξω. (Νε 13:4-8· βλέπε ΤΩΒΙΑΣ Αρ. 2.) Επίσης, πολλοί από τους επαναπατρισμένους Ιουδαίους εξορίστους είχαν πάρει Αμμωνίτισσες και άλλες αλλοεθνείς γυναίκες ως συζύγους και επιπλήχθηκαν αυστηρά για αυτό, κάτι που οδήγησε στη γενική αποπομπή αυτών των γυναικών.—Εσδ 9:1, 2· 10:10-19, 44· Νε 13:23-27.

Μετά την εκδίωξη του Τωβία από την περιοχή του ναού, διαβάστηκε και εφαρμόστηκε ο θεϊκός νόμος των εδαφίων Δευτερονόμιο 23:3-6 ο οποίος απαγόρευε την είσοδο Αμμωνιτών και Μωαβιτών στην εκκλησία του Ισραήλ. (Νε 13:1-3) Αυτός ο περιορισμός, που είχε επιβληθεί περίπου 1.000 χρόνια νωρίτερα επειδή οι Αμμωνίτες και οι Μωαβίτες είχαν αρνηθεί να συνδράμουν τους Ισραηλίτες όταν εκείνοι πλησίαζαν στην Υποσχεμένη Γη, θεωρείται γενικά ότι σημαίνει πως αυτοί δεν μπορούσαν να ενταχθούν πλήρως στο έθνος του Ισραήλ ως νόμιμα μέλη, απολαμβάνοντας κατά συνέπεια όλα τα δικαιώματα και τα προνόμια αυτών των μελών. Δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην ότι μεμονωμένοι Αμμωνίτες και Μωαβίτες δεν μπορούσαν να συναναστρέφονται με τους Ισραηλίτες ή να κατοικούν ανάμεσά τους, ωφελούμενοι ως εκ τούτου από τις θεϊκές ευλογίες του λαού του Θεού, και αυτό καταδεικνύεται από το ότι ο Σελέκ, ο οποίος αναφέρθηκε παραπάνω, ήταν ένας από τους επίλεκτους πολεμιστές του Δαβίδ, καθώς και από το υπόμνημα σχετικά με τη Ρουθ τη Μωαβίτισσα.—Ρθ 1:4, 16-18.

Όσον αφορά αυτή την τελευταία περίπτωση, ο γάμος της Ρουθ με τον Βοόζ δείχνει ότι οι Ιουδαίοι μπορούσαν να παντρευτούν γυναίκες από αυτά τα έθνη αν εκείνες μεταστρέφονταν στη λατρεία του αληθινού Θεού. Επειδή οι όροι «Αμμωνίτης» και «Μωαβίτης» στο εβραϊκό κείμενο των εδαφίων Δευτερονόμιο 23:3-6 είναι στο αρσενικό γένος, το Ιουδαϊκό Μισνά (Γεβαμότ 8:3) προβάλλει το επιχείρημα ότι μόνο οι άντρες από αυτά τα έθνη αποκλείονταν από τον Ισραήλ. Εντούτοις, η επίμονη απαίτηση του Έσδρα να εξαποστείλουν οι Ιουδαίοι τις αλλοεθνείς συζύγους τους και η προαναφερόμενη παρόμοια στάση του Νεεμία υποδεικνύουν ότι το αν θα γίνονταν δεκτές στον Ισραήλ κάποιες Αμμωνίτισσες και Μωαβίτισσες εξαρτόταν από το αν οι ίδιες θα ασπάζονταν την αληθινή λατρεία.

Στο εδάφιο Δευτερονόμιο 23:2 ο Νόμος αναφέρει: «Κανένας νόθος γιος δεν επιτρέπεται να μπει στην εκκλησία του Ιεχωβά. Ακόμη και μέχρι τη δέκατη γενιά, κανείς δικός του δεν επιτρέπεται να μπει στην εκκλησία του Ιεχωβά». Ο αριθμός δέκα συμβολίζει πληρότητα. Άρα λοιπόν, η αναφορά στη «δέκατη» γενιά σήμαινε ότι τέτοια άτομα δεν μπορούσαν ποτέ να μπουν στην εκκλησία. Ο ίδιος νόμος τίθεται σχετικά με τον Αμμωνίτη και τον Μωαβίτη, με την προσθήκη των λέξεων «στον αιώνα», πράγμα που διευκρινίζει το σημείο. Εντούτοις, ο Αμμωνίτης και ο Μωαβίτης αποκλείστηκαν, όχι επειδή, όπως λένε μερικοί, οι πρόγονοί τους γεννήθηκαν από αιμομειξία, αλλά λόγω της στάσης τους προς τον Ισραήλ όταν εκείνο το έθνος ταξίδευε προς την Υποσχεμένη Γη.—Δευ 23:3-6· βλέπε ΑΜΜΩΝΙΤΕΣ.