15, 16. (α) Πώς επηρέασε την Άννα το γεγονός ότι άνοιξε την καρδιά της στον Ιεχωβά και του απέδωσε λατρεία στη σκηνή της μαρτυρίας; (β) Πώς μπορούμε να ακολουθούμε το παράδειγμα της Άννας όταν παλεύουμε με αρνητικά συναισθήματα;

¹⁵ Πώς επηρέασε την Άννα το γεγονός ότι άνοιξε την καρδιά της στον Ιεχωβά και του απέδωσε λατρεία εκεί, στη σκηνή της μαρτυρίας του; Η αφήγηση αναφέρει: «Έφυγε . . . η γυναίκα και έφαγε, και το πρόσωπό της δεν έδειχνε πια ανησυχία». (1 Σαμ. 1:18) Η Αγία Γραφή, Ν. Λούβαρι-Α. Χαστούπη λέει εδώ: «Η δε όψις της δεν ήτο πλέον λυπημένη». Η Άννα ένιωθε ανακουφισμένη. Κατά μία έννοια, είχε μεταφέρει το βάρος του συναισθηματικού της φορτίου σε ώμους απείρως μεγαλύτερους και δυνατότερους από τους δικούς της, στους ώμους του ουράνιου Πατέρα της. (Διαβάστε Ψαλμός 55:22) Υπάρχει μήπως κάποιο πρόβλημα το οποίο δεν μπορεί να επωμιστεί εκείνος; Όχι​—ούτε τότε, ούτε τώρα, ούτε ποτέ!

¹⁶ Όταν νιώθουμε καταβαρημένοι, καταρρακωμένοι ή καταλυπημένοι, είναι καλό να ακολουθούμε το παράδειγμα της Άννας και να μιλάμε ανοιχτά σε Εκείνον τον οποίο η Γραφή αποκαλεί “Αυτόν που ακούει προσευχή”. (Ψαλμ. 65:2) Αν το κάνουμε αυτό με πίστη, ίσως διαπιστώσουμε και εμείς ότι η λύπη μας θα αντικατασταθεί από την «ειρήνη του Θεού η οποία υπερέχει από κάθε σκέψη».​—Φιλιπ. 4:6, 7.

¹⁸ Πότε ακριβώς αντιλήφθηκε η Φενίννα ότι δεν κατάφερνε πια να αναστατώνει την Άννα; Η αφήγηση δεν λέει, αλλά η έκφραση «δεν έδειχνε πια ανησυχία» υποδηλώνει ότι το ηθικό της Άννας αναπτερώθηκε από τότε και έπειτα. Όπως και να έχει, η Φενίννα διαπίστωσε γρήγορα ότι η μοχθηρή συμπεριφορά της δεν είχε κανένα αποτέλεσμα. Η Γραφή δεν αναφέρει ποτέ ξανά το όνομά της.