Κοντά στην Πύλη της Ιστάρ στη Βαβυλώνα ανακαλύφτηκαν περίπου 300 πινακίδες σφηνοειδούς γραφής που σχετίζονται με την περίοδο της βασιλείας του Ναβουχοδονόσορα. Ανάμεσα στους καταλόγους με τα ονόματα των εργατών και των αιχμαλώτων οι οποίοι ζούσαν τότε στη Βαβυλώνα και στους οποίους δίνονταν προμήθειες, εμφανίζεται το όνομα του «Γιαουκίν, βασιλιά της γης του Γιαχούντ», δηλαδή «του Ιωαχίν, του βασιλιά της γης του Ιούδα», ο οποίος οδηγήθηκε στη Βαβυλώνα όταν η Ιερουσαλήμ κατακτήθηκε από τον Ναβουχοδονόσορα το 617 Π.Κ.Χ. Ο Ιωαχίν ελευθερώθηκε από το δεσμωτήριο από τον Αβίλ-Μαρντούκ (Εβίλ-μερωδάχ), το διάδοχο του Ναβουχοδονόσορα, και του δινόταν χορήγημα τροφής σε καθημερινή βάση. (2Βα 25:27-30) Πέντε από τους γιους του Ιωαχίν αναφέρονται επίσης σε αυτές τις πινακίδες.—1Χρ 3:17, 18.

Έχουν βρεθεί άφθονα στοιχεία για το πάνθεο της Βαβυλώνας, καθώς και για τον κυριότερο θεό του, τον Μαρντούκ, ο οποίος μεταγενέστερα αποκαλούνταν κοινώς Βηλ, αλλά και για τον θεό Νεβώ, οι οποίοι αναφέρονται και οι δύο στα εδάφια Ησαΐας 46:1, 2. Πολλές από τις πληροφορίες στις επιγραφές του ίδιου του Ναβουχοδονόσορα αφορούν το τεράστιο οικοδομικό του πρόγραμμα χάρη στο οποίο η Βαβυλώνα έγινε τόσο λαμπρή πόλη. (Παράβαλε Δα 4:30.) Το όνομα του διαδόχου του, του Αβίλ-Μαρντούκ (ο οποίος αποκαλείται Εβίλ-μερωδάχ στο εδάφιο 2 Βασιλέων 25:27), εμφανίζεται σε ένα αγγείο που ανακαλύφτηκε στα Σούσα (στο Ελάμ).

(Εβίλ-μερωδάχ) [βαβυλωνιακής προέλευσης· σημαίνει «Λάτρης του Μαρντούκ»].

Ο Βαβυλώνιος βασιλιάς που διαδέχθηκε τον Ναβουχοδονόσορα στο θρόνο το 581 Π.Κ.Χ. Το έτος κατά το οποίο ο Εβίλ-μερωδάχ έγινε βασιλιάς, έδειξε καλοσύνη στον Ιωαχίν το βασιλιά του Ιούδα, βγάζοντάς τον από το δεσμωτήριο. Αυτό συνέβη το 37ο έτος της εξορίας του Ιωαχίν στη Βαβυλώνα. Ο Εβίλ-μερωδάχ τού έδωσε θέση εύνοιας ανώτερη από τη θέση όλων των άλλων βασιλιάδων που ήταν αιχμάλωτοι στη Βαβυλώνα. (2Βα 25:27-30· Ιερ 52:31-34) Ο Ιώσηπος υποστηρίζει ότι ο Εβίλ-μερωδάχ θεωρούσε τον Ιωαχίν έναν από τους στενότερους φίλους του.