Στην Ιερουσαλήμ ανακαλύφτηκε το 1867 μια παλιά σήραγγα νερού, η οποία ξεκινούσε από την πηγή της Γιών και περνούσε στο εσωτερικό του λόφου όπου βρισκόταν η πηγή. (Βλέπε ΓΙΩΝ Αρ. 2.) Αυτή η ανακάλυψη μπορεί να διασαφηνίζει την αφήγηση των εδαφίων 2 Σαμουήλ 5:6-10 σχετικά με την κατάληψη της πόλης από τον Δαβίδ. Την περίοδο 1909-1911 καθαρίστηκαν οι δίοδοι σε ολόκληρο το σύστημα των σηράγγων που συνδέονταν με την πηγή της Γιών. Μια σήραγγα, γνωστή ως η Σήραγγα του Σιλωάμ, είχε μέσο ύψος 1,8 μ. και ήταν σκαμμένη μέσα σε βράχο, καλύπτοντας μια απόσταση περίπου 533 μ., από τη Γιών μέχρι τη Δεξαμενή του Σιλωάμ στην Κοιλάδα των Τυροποιών (μέσα στην πόλη). Φαίνεται, λοιπόν, ότι πρόκειται για το έργο του Βασιλιά Εζεκία το οποίο περιγράφεται στα εδάφια 2 Βασιλέων 20:20 και 2 Χρονικών 32:30. Πολύ ενδιαφέρουσα ήταν η αρχαία επιγραφή που βρέθηκε στο τοίχωμα της σήραγγας, σε αρχαία εβραϊκή μνημειακή γραφή, η οποία περιέγραφε τη διάνοιξη της σήραγγας και το μήκος της. Αυτή η επιγραφή χρησιμοποιείται ως μέτρο σύγκρισης για τη χρονολόγηση άλλων εβραϊκών επιγραφών που ανακαλύπτονται.

Από τη Βασιλεία του Σολομώντα και Έπειτα. Ο Σολομών μετέφερε την Κιβωτό στο ναό που μόλις είχε οικοδομηθεί πάνω στο υψίπεδο που υπήρχε Β της Πόλης του Δαβίδ, το οποίο ήταν πιο ευρύχωρο. Η έκφραση “ανέβασαν την κιβωτό από την Πόλη του Δαβίδ” δείχνει ότι η περιοχή του ναού βρισκόταν ψηλότερα, καθώς το Όρος Μοριά υπερείχε του νότιου υψώματος. (1Βα 8:1) Μετά το γάμο του με την κόρη του Φαραώ, ο Σολομών εγκατέστησε τη σύζυγό του στην Πόλη του Δαβίδ. (1Βα 3:1) Αλλά όταν ολοκληρώθηκε μια καινούρια κατοικία πιο κοντά στην περιοχή του ναού, πήρε τη σύζυγό του από την Πόλη του Δαβίδ επειδή αυτή θεωρούνταν άγια, εφόσον είχε παραμείνει εκεί η Κιβωτός. (1Βα 9:24· 2Χρ 8:11) Ο Σολομών έκανε περαιτέρω οικοδομικές εργασίες στην Πόλη του Δαβίδ, ο δε Εζεκίας έκανε εκεί επισκευές προετοιμαζόμενος για την επίθεση του Ασσύριου Σενναχειρείμ. (1Βα 11:27· 2Χρ 32:5) Επίσης, ο Εζεκίας εξέτρεψε τα νερά της πηγής Γιών, κατευθύνοντάς τα στη δυτική πλευρά της Πόλης του Δαβίδ, προφανώς μέσω της λαξευμένης στο βράχο σήραγγας η οποία έχει ανακαλυφτεί και συνδέει αυτή την πηγή με τη Δεξαμενή του Σιλωάμ στη νοτιοδυτική πλαγιά του υψώματος. (2Χρ 32:30) Ο γιος και διάδοχός του, ο Μανασσής, έχτισε ένα εξωτερικό τείχος κατά μήκος της ανατολικής πλαγιάς που βλέπει προς την Κοιλάδα Κιδρόν.—2Χρ 33:14.

Ενόψει της επαπειλούμενης εισβολής των Ασσυρίων στη διάρκεια της βασιλείας του (732 Π.Κ.Χ.), ο Βασιλιάς Εζεκίας πήρε μέτρα για να διασφαλίσει ότι τα αποθέματα νερού της Ιερουσαλήμ δεν θα έπεφταν στα χέρια του εχθρού. (2Χρ 32:2-4) Ωστόσο, αναφερόμενο πιθανώς σε κάποια άλλη χρονική περίοδο, το εδάφιο 2 Χρονικών 32:30 δείχνει ότι αυτός ανέκοψε τη ροή της Γιών μέσα από το προηγούμενο κανάλι της και εξέτρεψε τα νερά προς τη δυτική πλευρά “της Πόλης του Δαβίδ”, οδηγώντας τα αρκετά πιο μέσα από τα τείχη της Ιερουσαλήμ. Πληροφορίες για το πώς επιτελέστηκε αυτό ήρθαν στο φως το 1880 Κ.Χ., όταν βρέθηκε κάποια επιγραφή σκαλισμένη στο τοίχωμα μιας σήραγγας νερού που καταλήγει στη δεξαμενή η οποία είναι γνωστή σήμερα ως Δεξαμενή του Σιλωάμ, στη δυτική πλευρά της παλιάς “Πόλης του Δαβίδ”. Η επιγραφή, που είναι σε αρχαία εβραϊκή γραφή και θεωρείται ότι ανάγεται στον όγδοο αιώνα Π.Κ.Χ., περιγράφει το πώς διάνοιξαν τη σήραγγα μέσα από το συμπαγή βράχο δύο ομάδες αντρών οι οποίες εργάζονταν από αντίθετες κατευθύνσεις πλησιάζοντας η μία την άλλη. Όταν η σήραγγα καθαρίστηκε τελείως το 1910, ανακαλύφτηκε ότι έχει μήκος περίπου 533 μ. και μέσο ύψος 1,8 μ., ενώ σε μερικά σημεία το πλάτος της φτάνει μόλις το μισό μέτρο. Είναι φανερό ότι αυτό το αξιοσημείωτο επίτευγμα μηχανικής είναι το αποτέλεσμα των μέτρων που πήρε ο Εζεκίας για να προστατέψει και να διατηρήσει την παροχή νερού από τη Γιών στην Ιερουσαλήμ.

Ένα από τα αξιοσημείωτα επιτεύγματα μηχανικής των αρχαίων καιρών ήταν το υδραγωγείο του Εζεκία. Ξεκινούσε από το πηγάδι της Γιών, Α του βόρειου τμήματος της Πόλης του Δαβίδ, και ακολουθώντας μια μάλλον ακανόνιστη πορεία για περίπου 533 μ. κατέληγε στη Δεξαμενή του Σιλωάμ, που βρισκόταν στην Κοιλάδα των Τυροποιών κάτω από την Πόλη του Δαβίδ αλλά από την εσωτερική πλευρά ενός νέου τείχους που προστέθηκε στο νότιο τμήμα της πόλης. (2Βα 20:20· 2Χρ 32:30) Στο τοίχωμα της στενής σήραγγας, η οποία είχε μέσο ύψος 1,8 μ., οι αρχαιολόγοι βρήκαν μια επιγραφή γραμμένη με αρχαίους εβραϊκούς χαρακτήρες. Η επιγραφή λέει εν μέρει: «Και αυτός ήταν ο τρόπος με τον οποίο ανοίχτηκε:—Ενώ [ . . . ] (έσκαβαν) ακόμη [ . . . ] με τις αξίνες, ο κάθε άντρας απέναντι από το σύντροφό του, και ενώ απέμεναν ακόμη να σκαφτούν τρεις πήχεις, [ακούστηκε] η φωνή ενός άντρα που φώναζε το σύντροφό του, γιατί υπήρχε μια παρεμβολή βράχου στα δεξιά [και στα αριστερά]. Και καθώς ανοιγόταν η σήραγγα, οι λατόμοι έσκαβαν (το βράχο), ο κάθε άντρας απέναντι από το σύντροφό του, η μία αξίνα αντίθετα προς την άλλη· και το νερό ξεχύθηκε από την πηγή προς τη δεξαμενή σε μήκος 1.200 πήχεων, και το ύψος του βράχου πάνω από τα κεφάλια των λατόμων ήταν 100 πήχεις». (Αρχαία Κείμενα από την Εγγύς Ανατολή [Ancient Near Eastern Texts], επιμέλεια Τζ. Μπ. Πρίτσαρντ, 1974, σ. 321) Η σήραγγα, λοιπόν, σκάφτηκε μέσα στο βράχο και από τις δύο άκρες και οι άντρες συναντήθηκαν στο μέσο—ένας πραγματικός άθλος μηχανικής.