Η επόμενη σημαντική χρονολογία είναι το 20ό έτος του Αρταξέρξη (Μακρόχειρα), το έτος κατά το οποίο δόθηκε στον Νεεμία η άδεια να πάει και να ανοικοδομήσει την Ιερουσαλήμ. (Νε 2:1, 5-8) Οι λόγοι για τους οποίους υποστηρίζεται ότι το έτος αυτό ήταν το 455 Π.Κ.Χ. και όχι το 445 Π.Κ.Χ., που είναι η δημοφιλής χρονολογία, αναλύονται στο λήμμα ΠΕΡΣΙΑ, ΠΕΡΣΕΣ. Τα γεγονότα αυτού του έτους, περιλαμβανομένης της ανοικοδόμησης της Ιερουσαλήμ και των τειχών της, σηματοδοτούν το σημείο έναρξης της προφητείας των “εβδομήντα εβδομάδων” η οποία είναι καταγραμμένη στα εδάφια Δανιήλ 9:24-27. Οι εβδομάδες αυτών των εδαφίων είναι σαφώς «εβδομάδες ετών» (Δα 9:24, RS, AT, Mo, ΚΛΠ, ΛΧ) και ανέρχονται συνολικά σε 490 χρόνια. Όπως καταδεικνύεται στο λήμμα ΕΒΔΟΜΗΝΤΑ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ, η προφητεία έστρεφε την προσοχή στην εμφάνιση του Ιησού ως Μεσσία το έτος 29 Κ.Χ., στο θάνατό του ο οποίος θα λάβαινε χώρα «στο μισό της εβδομάδας» ή αλλιώς στο μέσο της τελευταίας εβδομάδας ετών, δηλαδή το 33 Κ.Χ., και στο τέλος της περιόδου κατά την οποία ο Θεός έδειχνε ειδική εύνοια στους Ιουδαίους, δηλαδή το 36 Κ.Χ. Έτσι λοιπόν, οι 70 εβδομάδες ετών έκλεισαν με τη μεταστροφή του Κορνήλιου, 490 χρόνια μετά το έτος 455 Π.Κ.Χ.—Πρ 10:30-33, 44-48· 11:1.

“Αηδιαστικά Πράγματα που Οδηγούν σε Ερήμωση”. Η προφητεία του Δανιήλ προείπε “αηδιαστικά πράγματα” που σχετίζονταν με ερήμωση. (Δα 9:27) Η άποψη που είναι δημοφιλής αποδέχεται γενικά την αρχαία Ιουδαϊκή παράδοση, εφαρμόζοντας αυτή την έκφραση στη βεβήλωση που υπέστη ο ναός του Ιεχωβά στην Ιερουσαλήμ το έτος 168 Π.Κ.Χ. από τον Αντίοχο Δ΄ (τον Επιφανή), βασιλιά της Συρίας. Στην προσπάθειά του να εξαλείψει τη λατρεία του Ιεχωβά, ο Αντίοχος έχτισε έναν βωμό πάνω στο μεγάλο θυσιαστήριο του Ιεχωβά και θυσίασε εκεί ένα γουρούνι στον Ολύμπιο Δία. Μια έκφραση παρόμοια με του Δανιήλ (που συσχετίζει τα αηδιαστικά πράγματα με την ερήμωση) υπάρχει στο απόκρυφο βιβλίο Α΄ Μακκαβαίων (1:54) και αναφέρεται σε αυτό το περιστατικό.

Αλλά αυτή ήταν απλώς η ερμηνεία που έδωσαν οι Ιουδαίοι, όχι θεόπνευστη αποκάλυψη. Ο Χριστός Ιησούς έδειξε ότι η εν λόγω άποψη ήταν εσφαλμένη όταν έδωσε την εξής προειδοποίηση στους μαθητές του: «Όταν, λοιπόν, δείτε το αηδιαστικό πράγμα που προκαλεί ερήμωση, όπως ειπώθηκε μέσω του Δανιήλ του προφήτη, να στέκεται σε άγιο τόπο (ο αναγνώστης ας ασκεί διάκριση), τότε εκείνοι που είναι στην Ιουδαία ας αρχίσουν να φεύγουν στα βουνά». (Ματ 24:15, 16) Αυτά τα λόγια δείχνουν ότι «το αηδιαστικό πράγμα που προκαλεί ερήμωση» δεν είχε έρθει ακόμη αλλά ήταν μελλοντικό.

Η ειδωλολατρική βεβήλωση του θυσιαστηρίου του ναού από τον Αντίοχο, όσο αηδιαστική και αν ήταν στα μάτια του Θεού, δεν κατέληξε σε ερήμωση—της Ιερουσαλήμ, του ναού ή του Ιουδαϊκού έθνους. Αλλά 33 χρόνια μετά το θάνατο του Ιησού, οι Χριστιανοί όντως “είδαν το αηδιαστικό πράγμα που προκαλεί ερήμωση . . . να στέκεται σε άγιο τόπο”. (Ματ 24:15) Το 66 Κ.Χ., ειδωλολατρικά ρωμαϊκά στρατεύματα περικύκλωσαν την «άγια πόλη» Ιερουσαλήμ, η οποία τότε αποτελούσε το κέντρο της Ιουδαϊκής εξέγερσης ενάντια στη Ρώμη. Ως εκ τούτου, η “πρόκληση ερήμωσης” από το αηδιαστικό πράγμα ήταν προ των πυλών, και επομένως αυτό ήταν το τελικό σημάδι για να “φύγουν στα βουνά” οι Χριστιανοί που ασκούσαν διάκριση. (Ματ 4:5· 27:53· 24:15, 16· Λου 19:43, 44· 21:20-22) Μετά τη φυγή τους έλαβε χώρα η ερήμωση της πόλης και του έθνους—η Ιερουσαλήμ καταστράφηκε το έτος 70 Κ.Χ. και το τελευταίο Ιουδαϊκό οχυρό, η Μασάδα, έπεσε στους Ρωμαίους το 73 Κ.Χ.—Παράβαλε Δα 9:25-27.