Το αρχαίο έθνος του Θεού. Μιλώντας για την αποκατάσταση του λαού του, ο Ιεχωβά υποσχέθηκε να τους ενισχύσει ώστε να φύγουν από τη Βαβυλώνα και να πραγματοποιήσουν το επικίνδυνο ταξίδι της επιστροφής στην ερημωμένη Ιερουσαλήμ. Οποιαδήποτε πνευματική χωλότητα, διστακτικότητα ή αναποφασιστικότητα θα εξαφανιζόταν. Μέσω του προφήτη Ησαΐα, ο Θεός τούς ενθάρρυνε: «Εκείνον τον καιρό ο κουτσός θα σκαρφαλώνει σαν το ελάφι». (Ησ 35:6) Το έθνος του Θεού προηγουμένως κούτσαινε και είχε πέσει σε αιχμαλωσία, αλλά «εκείνη την ημέρα», είπε ο Ιεχωβά, «θα συγκεντρώσω αυτήν που κούτσαινε· . . . και θα κάνω αυτήν που κούτσαινε υπόλοιπο και αυτήν που διώχτηκε μακριά κραταιό έθνος».—Μιχ 4:6, 7· Σοφ 3:19.

Ο Ιεχωβά υποσχέθηκε στο πιστό υπόλοιπο—όσους μετανόησαν για τις αμαρτίες τους εξαιτίας των οποίων εκείνος επέτρεψε να εξοριστούν—ότι θα τους σύναζε σαν ποίμνιο στο μαντρί. (Μιχ 2:12) Αυτό το έκανε το 537 Π.Κ.Χ., με την επιστροφή ενός υπολοίπου των Ιουδαίων υπό τον Ζοροβάβελ. (Εσδ 2:1, 2) Προηγουμένως αυτοί “κούτσαιναν”, αλλά ο Ιεχωβά τούς συγκέντρωσε, και (παρότι βρίσκονταν υπό την κυριαρχία των Περσών) εφόσον είχαν τον Κυβερνήτη Ζοροβάβελ ως διοικητή τους και η αληθινή λατρεία είχε εδραιωθεί εκ νέου στο ναό, ο Θεός ήταν και πάλι ο πραγματικός Βασιλιάς τους. (Μιχ 4:6, 7) Θα γίνονταν σαν «δροσιά από τον Ιεχωβά», η οποία φέρνει αναζωογόνηση και ευημερία, και θα ήταν θαρραλέοι και δυνατοί σαν «λιοντάρι ανάμεσα στα ζώα του δάσους». (Μιχ 5:7-9) Αυτή η τελευταία προφητεία είχε προφανώς μια εκπλήρωση στην περίοδο των Μακκαβαίων, η οποία συνέβαλε τόσο στο να διατηρηθούν οι Ιουδαίοι στη γη τους όσο και στο να διατηρηθεί ο ναός μέχρι την έλευση του Μεσσία.