Το θεόπνευστο Υπόμνημα αναφέρει: «Η δε γέννηση του Ιησού Χριστού έγινε με αυτόν τον τρόπο. Τον καιρό που η μητέρα του, η Μαρία, ήταν αρραβωνιασμένη με τον Ιωσήφ, βρέθηκε να είναι έγκυος μέσω αγίου πνεύματος, προτού αυτοί ενωθούν». (Ματ 1:18) Πριν από αυτό, ο ουράνιος αγγελιοφόρος του Ιεχωβά είχε πληροφορήσει την παρθένα κοπέλα Μαρία ότι επρόκειτο να “συλλάβει στην κοιλιά της” χάρη στο άγιο πνεύμα του Θεού το οποίο θα ερχόταν πάνω της και στη δύναμή Του που θα την επισκίαζε. (Λου 1:30, 31, 34, 35) Το παιδί που τελικά γεννήθηκε διατήρησε την ταυτότητα του ίδιου προσώπου που κατοικούσε προηγουμένως στον ουρανό ως ο Λόγος, αλλά ήταν επίσης πραγματικός γιος της Μαρίας και, ως εκ τούτου, γνήσιος απόγονος των προπατόρων της, του Αβραάμ, του Ισαάκ, του Ιακώβ, του Ιούδα και του Βασιλιά Δαβίδ, και νόμιμος κληρονόμος των θεϊκών υποσχέσεων που τους είχαν δοθεί. (Γε 22:15-18· 26:24· 28:10-14· 49:10· 2Σα 7:8, 11-16· Λου 3:23-34· βλέπε ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.) Επομένως, το παιδί που γεννήθηκε είναι πιθανό να έμοιαζε στην Ιουδαία μητέρα του σε ορισμένα φυσικά χαρακτηριστικά.

Η Μαρία ήταν απόγονος του αμαρτωλού Αδάμ και, ως εκ τούτου, ήταν και η ίδια ατελής και αμαρτωλή. Το ερώτημα, λοιπόν, που εγείρεται είναι πώς ο Ιησούς, ο “πρωτότοκος” της Μαρίας (Λου 2:7), θα μπορούσε να είναι τέλειος και χωρίς αμαρτία στο σάρκινο σώμα του. Αν και οι σύγχρονοι γενετιστές έχουν μάθει πολλά για τους νόμους της κληρονομικότητας και για τα κυρίαρχα και τα υποτελή χαρακτηριστικά, δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να μελετήσουν τα αποτελέσματα που προκύπτουν όταν ενώνεται η τελειότητα με την ατέλεια, όπως συνέβη στην περίπτωση της σύλληψης του Ιησού. Ό,τι και αν συνέβη, η επενέργεια του αγίου πνεύματος του Θεού εκείνη τη στιγμή διασφάλισε την επιτυχία του σκοπού του Θεού. Όπως ο άγγελος Γαβριήλ εξήγησε στη Μαρία, «δύναμη του Υψίστου» την επισκίασε, με αποτέλεσμα να είναι άγιο το βρέφος που γεννήθηκε, Γιος του Θεού. Το άγιο πνεύμα του Θεού δημιούργησε, σαν να λέγαμε, ένα προστατευτικό τείχος ώστε καμιά ατέλεια ή επιζήμια δύναμη να μην μπορεί να βλάψει ή να σπιλώσει το αναπτυσσόμενο έμβρυο, από τη σύλληψη και μετά.—Λου 1:35.

Εφόσον το άγιο πνεύμα του Θεού ήταν αυτό που κατέστησε δυνατή τη γέννηση, ο Ιησούς όφειλε την ανθρώπινη ζωή του στον ουράνιο Πατέρα του, όχι σε κάποιον άνθρωπο, λόγου χάρη στο θετό του πατέρα τον Ιωσήφ. (Ματ 2:13-15· Λου 3:23) Όπως δηλώνει το εδάφιο Εβραίους 10:5, ο Ιεχωβά Θεός “τού ετοίμασε σώμα”, και ο Ιησούς, εξαρχής από τη σύλληψή του, ήταν πραγματικά «αμόλυντος, χωρισμένος από τους αμαρτωλούς».—Εβρ 7:26· παράβαλε Ιωα 8:46· 1Πε 2:21, 22.

Αφού έμεινε περίπου τρεις μήνες με την Ελισάβετ στους λόφους του Ιούδα, η Μαρία επέστρεψε στη Ναζαρέτ. (Λου 1:56) Όταν ο Ιωσήφ αντιλήφθηκε ότι η Μαρία ήταν έγκυος (πιθανώς επειδή η ίδια η Μαρία τού φανέρωσε το ζήτημα), σκόπευε να τη διαζευχθεί κρυφά για να μην την ντροπιάσει δημόσια. (Οι αρραβωνιασμένοι θεωρούνταν παντρεμένοι, και για να διαλυθεί ο αρραβώνας χρειαζόταν διαζύγιο.) Αλλά εμφανίστηκε άγγελος του Ιεχωβά, ο οποίος αποκάλυψε στον Ιωσήφ ότι αυτό που είχε γεννηθεί μέσα σε αυτήν ήταν μέσω αγίου πνεύματος. Τότε ο Ιωσήφ συμμορφώθηκε με τη θεϊκή οδηγία και πήρε τη Μαρία για σύζυγό του, «αλλά δεν είχε σχέσεις μαζί της μέχρι που εκείνη γέννησε γιο· και αυτός κάλεσε το όνομά του Ιησού».—Ματ 1:18-25.