Ακούγοντας αυτά τα λόγια, ο άντρας που ζητούσε να μάθει από τον Ιησού ρώτησε: «Ποιος είναι όμως ο πλησίον μου;» Αντί να δώσει άμεση απάντηση, ο Ιησούς είπε μια ιστορία, μια παραβολή, για έναν Ιουδαίο που τον λήστεψαν, τον χτύπησαν και τον άφησαν μισοπεθαμένο. Στη συνέχεια εμφανίστηκαν δυο Ιουδαίοι—πρώτα ένας ιερέας και κατόπιν ένας Λευίτης. Και οι δυο παρατήρησαν την κατάσταση του Ιουδαίου συμπατριώτη τους αλλά δεν έκαναν τίποτα για να τον βοηθήσουν. Ο επόμενος που πέρασε από εκεί ήταν ένας Σαμαρείτης. Αυτός, νιώθοντας ευσπλαχνία, έδεσε τις πληγές του τραυματισμένου Ιουδαίου, τον πήγε σε ένα πανδοχείο και φρόντισε ώστε να λάβει περαιτέρω περιποίηση.

Ο Ιησούς ρώτησε τον άντρα που ζητούσε να μάθει: «Ποιος από αυτούς τους τρεις σου φαίνεται ότι έκανε τον εαυτό του πλησίον στον άνθρωπο που έπεσε στους ληστές;» Ήταν σαφές ότι αυτός ήταν ο ελεήμων Σαμαρείτης. Ο Ιησούς έδειξε έτσι ότι η αληθινή αγάπη για τον πλησίον ξεπερνάει τους εθνικούς φραγμούς.—Λουκάς 10:29-37.

Το Θαυμάσιο Παράδειγμα του Ιησού

Οι Ιουδαίοι του πρώτου αιώνα έτρεφαν ισχυρά αισθήματα κατά των Σαμαρειτών, ενός λαού που ζούσε σε μια περιοχή ανάμεσα στην Ιουδαία και στη Γαλιλαία. Σε μια περίπτωση, οι Ιουδαίοι εναντιούμενοι ρώτησαν περιφρονητικά τον Ιησού: «Σωστά δεν λέμε ότι είσαι Σαμαρείτης και έχεις δαίμονα;» (Ιωάννης 8:48) Τόσο ισχυρά ήταν τα αντισαμαρειτικά αισθήματα ώστε μερικοί Ιουδαίοι μάλιστα καταριούνταν δημόσια τους Σαμαρείτες στις συναγωγές και προσεύχονταν καθημερινά να μη χαριστεί στους Σαμαρείτες αιώνια ζωή.

Αναμφίβολα το γεγονός ότι ο Ιησούς γνώριζε την ύπαρξη αυτού του βαθιά φωλιασμένου μίσους ήταν εκείνο που τον υποκίνησε να πει την παραβολή για το Σαμαρείτη, ο οποίος απέδειξε ότι ήταν πραγματικός πλησίον φροντίζοντας τον Ιουδαίο που είχαν χτυπήσει οι ληστές. Πώς θα μπορούσε ο Ιησούς να είχε απαντήσει όταν ο Ιουδαίος ειδήμων στο Μωσαϊκό Νόμο ρώτησε: «Ποιος είναι όμως ο πλησίον μου;» (Λουκάς 10:29) Ο Ιησούς θα μπορούσε κάλλιστα να απαντήσει άμεσα λέγοντας: ‘Ο πλησίον σου περιλαμβάνει όχι μόνο τον Ιουδαίο συμπατριώτη σου αλλά και άλλους ανθρώπους, ακόμη και ένα Σαμαρείτη’. Ωστόσο, οι Ιουδαίοι θα δυσκολεύονταν να το δεχτούν αυτό. Έτσι λοιπόν αφηγήθηκε μια παραβολή για έναν Ιουδαίο που έγινε δέκτης του ελέους ενός Σαμαρείτη. Με αυτόν τον τρόπο ο Ιησούς βοήθησε τους Ιουδαίους ακροατές να οδηγηθούν στο συμπέρασμα ότι η πραγματική αγάπη για τον πλησίον θα έπρεπε να επεκτείνεται και στους μη Ιουδαίους.