Ο δρόμος που οδηγούσε από την Ιερουσαλήμ στην Ιεριχώ περνούσε μέσα από άγρια και ερημική περιοχή στην οποία γίνονταν συχνά ληστείες. Η κατάσταση ήταν τόσο άσχημη ώστε μεταγενέστερα εγκαταστάθηκε εκεί φρουρά για την προστασία των ταξιδιωτών. Τον πρώτο αιώνα, η Ιεριχώ βρισκόταν περίπου 21 χλμ. ΑΒΑ της Ιερουσαλήμ. Ο Ιησούς, προκειμένου να δείξει ποιος είναι ο «πλησίον» προς τον οποίο έπρεπε να εκδηλώνεται αγάπη κατ’ εντολήν του Νόμου, περιέγραψε τις αντιδράσεις ενός ιερέα και ενός Λευίτη προς κάποιον άνθρωπο που είχε πέσει θύμα ληστείας και είχε εγκαταλειφθεί μισοπεθαμένος. Οι ιερείς ήταν διορισμένοι να προσφέρουν θυσίες στο ναό της Ιερουσαλήμ, οι δε Λευίτες τούς βοηθούσαν. Οι Σαμαρείτες δέχονταν το Νόμο όπως εκτίθεται στην Πεντάτευχο, αλλά οι Ιουδαίοι δεν τους θεωρούσαν «πλησίον», μάλιστα δεν είχαν καν δοσοληψίες μαζί τους. (Ιωα 4:9) Τους έβλεπαν με μεγάλη περιφρόνηση (Ιωα 8:48), και υπήρχαν Ιουδαίοι που τους καταριούνταν δημόσια στις συναγωγές τους και προσεύχονταν καθημερινά στον Θεό να μη λάβουν οι Σαμαρείτες αιώνια ζωή. Το λάδι και το κρασί, τα οποία έβαλε ο Σαμαρείτης στις πληγές του τραυματισμένου ανθρώπου, χρησιμοποιούνταν συχνά για θεραπευτικούς σκοπούς. Τα δύο δηνάρια που άφησε ο Σαμαρείτης στον πανδοχέα για τη φροντίδα του ανθρώπου ισοδυναμούσαν περίπου με δύο ημερομίσθια.—Ματ 20:2.

Η λέξη πανδοχεῖον του πρωτότυπου ελληνικού κειμένου σημαίνει κατά κυριολεξία «χώρος που δέχεται τους πάντες» και αναφέρεται στο χώρο όπου μπορούσαν να καταλύσουν οι ταξιδιώτες και τα ζώα τους. Τα αρχαία πανδοχεία στη Μέση Ανατολή μπορεί να έμοιαζαν με τα πανδοχεία που χτίστηκαν εκεί τα πιο πρόσφατα χρόνια. Αυτά αποτελούνται συνήθως από μια περιτοιχισμένη τετράγωνη αυλή που έχει μόνο μία είσοδο. Κατά μήκος του περιτοιχίσματος, σε ένα υπερυψωμένο επίπεδο, υπάρχουν μη επιπλωμένα δωμάτια για τους ταξιδιώτες και τα πράγματά τους, στα οποία μπαίνει κανείς από την εσωτερική αυλή. Τα ζώα τα αφήνουν στη μεγάλη αυλή, στη μέση της οποίας υπάρχει πολλές φορές ένα πηγάδι. Οι πανδοχείς των αρχαίων καιρών παρείχαν στους ταξιδιώτες μερικές αναγκαίες προμήθειες και περιποιούνταν άτομα τα οποία τους είχαν αναθέσει να φροντίζουν, αμειβόμενοι για τις υπηρεσίες τους.—Λου 10:33-35.