Προανθρώπινη Ύπαρξη. Το πρόσωπο που έγινε γνωστό ως Ιησούς Χριστός δεν ξεκίνησε τη ζωή του εδώ στη γη. Ο ίδιος μίλησε για την προανθρώπινη ουράνια ζωή του. (Ιωα 3:13· 6:38, 62· 8:23, 42, 58) Τα εδάφια Ιωάννης 1:1, 2 αναφέρουν το ουράνιο όνομα του προσώπου που έγινε ο άνθρωπος Ιησούς, λέγοντας: «Στην αρχή ήταν ο Λόγος, και ο Λόγος ήταν μαζί με τον Θεό, και ο Λόγος ήταν θεός [«ήταν θεϊκός», AT· Mo]. Αυτός ήταν στην αρχή μαζί με τον Θεό». Εφόσον ο Ιεχωβά είναι αιώνιος και δεν είχε αρχή (Ψλ 90:2· Απ 15:3), το ότι ο Λόγος ήταν μαζί με τον Θεό από την «αρχή» πρέπει εν προκειμένω να αναφέρεται στην αρχή των δημιουργικών έργων του Ιεχωβά. Αυτό επιβεβαιώνεται από άλλα εδάφια που προσδιορίζουν τον Ιησού ως “τον πρωτότοκο όλης της δημιουργίας”, “την αρχή της δημιουργίας του Θεού”. (Κολ 1:15· Απ 1:1· 3:14) Συνεπώς, οι Γραφές προσδιορίζουν τον Λόγο (τον Ιησού στην προανθρώπινη ύπαρξή του) ως το πρώτο δημιούργημα του Θεού, τον πρωτότοκο Γιο του.

Γιατί αποκλήθηκε «ο Λόγος». Το όνομα (ή, ίσως, ο τίτλος) «ο Λόγος» (Ιωα 1:1) προσδιορίζει προφανώς το λειτούργημα που επιτελούσε ο πρωτότοκος Γιος του Θεού αφότου πλάστηκαν και άλλα νοήμονα πλάσματα. Μια παρόμοια έκφραση βρίσκεται στο εδάφιο Έξοδος 4:16, όπου ο Ιεχωβά λέει στον Μωυσή αναφορικά με τον αδελφό του τον Ααρών: «Και εκείνος θα μιλάει αντί για εσένα στο λαό· και εκείνος θα είναι στόμα για εσένα και εσύ θα είσαι Θεός για εκείνον». Μιλώντας εκ μέρους του πρώτιστου εκπροσώπου του Θεού στη γη, ο Ααρών έγινε το «στόμα» του Μωυσή. Το ίδιο ίσχυε και στην περίπτωση του Λόγου, ο οποίος έγινε ο άνθρωπος Ιησούς Χριστός. Ο Ιεχωβά χρησιμοποίησε προφανώς τον Γιο του για να μεταβιβάσει πληροφορίες και οδηγίες σε άλλα μέλη της οικογένειας των πνευματικών γιων του, όπως άλλωστε χρησιμοποίησε τον ίδιο Γιο για να μεταφέρει το άγγελμά του στους ανθρώπους στη γη. Δείχνοντας ότι ήταν ο Λόγος, ή αλλιώς ο Εκπρόσωπος, του Θεού, ο Ιησούς είπε στους Ιουδαίους ακροατές του: «Αυτά που διδάσκω εγώ δεν είναι δικά μου, αλλά είναι εκείνου που με έστειλε. Αν κανείς επιθυμεί να κάνει το θέλημά Του, θα γνωρίσει σχετικά με τη διδασκαλία αν είναι από τον Θεό ή αν εγώ μιλώ από δική μου επινόηση».—Ιωα 7:16, 17· παράβαλε Ιωα 12:50· 18:37.

Αναμφίβολα, σε πολλές περιπτώσεις κατά τη διάρκεια της προανθρώπινης ύπαρξής του ως Λόγου, ο Ιησούς ενήργησε ως ο Εκπρόσωπος του Ιεχωβά αναφορικά με διάφορα άτομα στη γη. Ενώ ορισμένα εδάφια παρουσιάζουν τον Ιεχωβά σαν να μιλάει απευθείας σε ανθρώπους, άλλα εδάφια διασαφηνίζουν ότι αυτό έγινε μέσω αγγελικού εκπροσώπου. (Παράβαλε Εξ 3:2-4 με Πρ 7:30, 35· επίσης Γε 16:7-11, 13· 22:1, 11, 12, 15-18.) Λογικά, στην πλειονότητα αυτών των περιπτώσεων ο Θεός μίλησε μέσω του Λόγου. Πιθανότατα ενήργησε έτσι και στην Εδέμ, διότι στις δύο από τις τρεις περιπτώσεις όπου αναφέρεται ότι ο Θεός μίλησε εκεί, το υπόμνημα δείχνει σαφώς ότι κάποιος ήταν μαζί Του—αναμφίβολα ο Γιος του. (Γε 1:26-30· 2:16, 17· 3:8-19, 22) Ως εκ τούτου, και ο άγγελος που οδηγούσε τον Ισραήλ μέσα στην έρημο, στη φωνή του οποίου οι Ισραηλίτες έπρεπε να υπακούν προσεκτικά επειδή “το όνομα του Ιεχωβά ήταν σε αυτόν”, ίσως ήταν ο Γιος του Θεού, ο Λόγος.—Εξ 23:20-23· παράβαλε Ιη 5:13-15.

Γιατί μερικές μεταφράσεις της Γραφής χρησιμοποιούν για τον Ιησού τη λέξη «Θεός» με κεφαλαίο «Θ», ενώ άλλες λένε ότι ήταν «θεός» με μικρό «θ» ή «ένας θεός»;

Μερικές μεταφράσεις αποδίδουν το εδάφιο Ιωάννης 1:1 ως εξής: «Στην αρχή ήταν ο Λόγος, και ο Λόγος ήταν με τον Θεό, και ο Λόγος ήταν Θεός». Κατά λέξη, το πρωτότυπο ελληνικό κείμενο αναφέρει: ᾿Εν ἀρχῇ ἦν ὁ λόγος, καὶ ὁ λόγος ἦν πρὸς τὸν θεόν, καὶ θεὸς ἦν ὁ λόγος. Ο μεταφραστής πρέπει να βάλει κεφαλαία γράμματα σύμφωνα με τις ανάγκες της γλώσσας στην οποία μεταφράζει το κείμενο. Είναι ασφαλώς ορθή η γραφή της λέξης «Θεός» με κεφαλαίο γράμμα στην απόδοση της φράσης τὸν θεόν, εφόσον αυτή πρέπει να προσδιορίζει τον Παντοδύναμο Θεό με τον οποίο ήταν ο Λόγος. Αλλά η χρήση κεφαλαίου γράμματος για τη λέξη θεὸς στη δεύτερη περίπτωση δεν έχει το ίδιο έρεισμα.

Πρώτα από όλα, πρέπει να σημειωθεί ότι το ίδιο το κείμενο δείχνει πως ο Λόγος ήταν «μαζί με τον Θεό» (πρὸς τὸν θεόν), επομένως δεν θα μπορούσε να είναι ο Θεός, δηλαδή ο Παντοδύναμος Θεός. (Υπόψη επίσης το εδ. 2, το οποίο δεν θα ήταν απαραίτητο αν το εδ. 1 έδειχνε όντως ότι ο Λόγος είναι ο Θεός.) Επιπρόσθετα, είναι σημαντικό το γεγονός ότι η λέξη θεὸς στη δεύτερη εμφάνισή της μέσα στο εδάφιο δεν έχει το οριστικό άρθρο ὁ. Αναφορικά με αυτό το γεγονός, ο Ερνστ Χένχεν δήλωσε τα εξής σε ένα σχολιολόγιο σχετικά με το Ευαγγέλιο του Ιωάννη (κεφάλαια 1-6): «θεός και ὁ θεός (“θεός, θεϊκός” και “ο Θεός”) δεν ήταν ένα και το αυτό σε τούτη τη συντακτική περίοδο. . . . Στην πραγματικότητα, για τον . . . Ευαγγελιστή, μόνο ο Πατέρας ήταν “Θεός” ([ὁ θεός]· πρβλ. 17:3)· “ο Γιος” ήταν κατώτερος από αυτόν (πρβλ. 14:28). Αλλά αυτό απλώς υπονοείται στην εν λόγω περικοπή, επειδή εδώ η έμφαση δίνεται στην εγγύτητα του ενός προς τον άλλον. . . . Στον Ιουδαϊκό και στο Χριστιανικό μονοθεϊσμό, δεν ήταν καθόλου παράξενο να γίνεται λόγος για θεϊκά όντα τα οποία υπήρχαν δίπλα στον Θεό και υπό τον Θεό αλλά δεν ήταν ταυτόσημα με αυτόν. Τα εδάφια Φιλιπ 2:6-10 το αποδεικνύουν αυτό. Σε αυτή την περικοπή, ο Παύλος παρουσιάζει ακριβώς ένα τέτοιο θεϊκό ον, το οποίο αργότερα έγινε άνθρωπος ως Ιησούς Χριστός. . . . Συνεπώς, τόσο στην Επιστολή Προς τους Φιλιππησίους όσο και στο εδάφιο Ιωάννης 1:1, δεν πρόκειται για διαλεκτική σχέση μεταξύ δύο-σε-ένα, αλλά για προσωπική ενότητα δύο οντοτήτων».—Το Ευαγγέλιο του Ιωάννη (Das Johannesevangelium), Τίμπινγκεν, 1980, σ. 116.

Αφού χρησιμοποιεί για το τρίτο σκέλος του εδαφίου Ιωάννης 1:1 την απόδοση «και θεϊκός (θεϊκής κατηγορίας) ήταν ο Λόγος», ο Χένχεν δηλώνει στη συνέχεια: «Σε αυτή την περίπτωση, το ρήμα “ήταν” (ἦν) απλώς εκφράζει κατηγόρηση. Επομένως, και το κατηγορούμενο πρέπει να το δούμε πιο προσεκτικά: άλλο θεός και άλλο ὁ θεός (άλλο “θεϊκός” και άλλο “Θεός” με κεφαλαίο «Θ»)». (σ. 118) Αναπτύσσοντας πιο λεπτομερώς αυτό το σημείο, ο Φίλιπ Μπ. Χάρνερ επισήμανε ότι η σύνταξη του εδαφίου Ιωάννης 1:1 περιλαμβάνει άναρθρο κατηγορούμενο—δηλαδή κατηγορούμενο χωρίς το οριστικό άρθρο ὁ—που προηγείται του ρήματος, σύνταξη η οποία εκφράζει πρωτίστως ποιότητα και υποδηλώνει ότι «ο λόγος έχει φύση θεού». Είπε επίσης: «Νομίζω ότι στο εδάφιο Ιωάννης 1:1 η ποιοτική χροιά του κατηγορούμενου είναι τόσο εξέχουσα ώστε το ουσιαστικό [θεός] δεν μπορεί να ερμηνευτεί σαν να είχε οριστικό άρθρο». (Περιοδικό Βιβλικής Φιλολογίας [Journal of Biblical Literature], 1973, σ. 85, 87) Άλλοι μεταφραστές, αναγνωρίζοντας και αυτοί ότι ο όρος που χρησιμοποιείται στο πρωτότυπο κείμενο έχει ποιοτική χροιά και περιγράφει τη φύση του Λόγου, αποδίδουν κατά συνέπεια τη φράση: «ο Λόγος ήταν θεϊκός».—AT· Sd· παράβαλε Mo· βλέπε ΜΝΚ με Υποσημειώσεις, παράρτημα 6Α, καθώς και Οι Χριστιανικές Γραφές, Απόδοση από τη Μετάφραση Νέου Κόσμου, παράρτημα, σ. 414, 415.

Ως εκ τούτου, η Μετάφραση Νέου Κόσμου στην αγγλική αποδίδει αυτό το εδάφιο: «Στην αρχή ήταν ο Λόγος, και ο Λόγος ήταν μαζί με τον Θεό, και ο Λόγος ήταν ένας θεός (a god)». Μολονότι δεν υπάρχει αόριστο άρθρο στο πρωτότυπο ελληνικό κείμενο, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να χρησιμοποιηθεί αόριστο άρθρο κατά τη μετάφραση σε άλλες γλώσσες, επειδή η Κοινή Ελληνική των Βιβλικών χρόνων δεν είχε καθόλου αόριστο άρθρο. Γι’ αυτό και σε πολλές περιπτώσεις, από την αρχή ως το τέλος των Χριστιανικών Ελληνικών Γραφών, οι μεταφραστές άλλων γλωσσών είναι υποχρεωμένοι είτε να χρησιμοποιούν το αόριστο άρθρο είτε όχι, ανάλογα με το πώς κατανοούν τη σημασία του κειμένου. Όλες οι αγγλικές μεταφράσεις των Ελληνικών Γραφών περιέχουν το αόριστο άρθρο εκατοντάδες φορές, όμως οι περισσότερες δεν το χρησιμοποιούν στο εδάφιο Ιωάννης 1:1. Ωστόσο, η χρήση του στην απόδοση αυτού του εδαφίου (στην αγγλική και σε άλλες γλώσσες) έχει σταθερή βάση. Η ελληνική Μετάφραση Νέου Κόσμου ακολουθεί το πρωτότυπο κείμενο, «και ο Λόγος ήταν θεός», εφόσον στη νεοελληνική γλώσσα εξακολουθεί να υφίσταται η σύνταξη με άναρθρο κατηγορούμενο, όπως συνέβαινε με την Κοινή Ελληνική των Βιβλικών χρόνων.

Οι Εβραϊκές Γραφές δείχνουν ξεκάθαρα και με συνέπεια ότι υπάρχει μόνο ένας Παντοδύναμος Θεός, ο Δημιουργός των πάντων, ο Ύψιστος, του οποίου το όνομα είναι Ιεχωβά. (Γε 17:1· Ησ 45:18· Ψλ 83:18) Γι’ αυτόν το λόγο, ο Μωυσής μπορούσε να πει στο έθνος του Ισραήλ: «Ο Ιεχωβά ο Θεός μας είναι ένας Ιεχωβά. Και πρέπει να αγαπάς τον Ιεχωβά τον Θεό σου με όλη σου την καρδιά και με όλη σου την ψυχή και με όλη τη ζωτική σου δύναμη». (Δευ 6:4, 5) Οι Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές δεν αντιφάσκουν με αυτή τη διδασκαλία, την οποία είχαν αποδεχτεί και πίστευαν οι υπηρέτες του Θεού επί χιλιάδες χρόνια, αλλά τουναντίον την υποστηρίζουν. (Μαρ 12:29· Ρω 3:29, 30· 1Κο 8:6· Εφ 4:4-6· 1Τι 2:5) Ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός είπε: «Ο Πατέρας είναι μεγαλύτερος από εμένα», και αναφέρθηκε στον Πατέρα ως τον Θεό του, «τον μόνο αληθινό Θεό». (Ιωα 14:28· 17:3· 20:17· Μαρ 15:34· Απ 1:1· 3:12) Σε πολυάριθμες περιπτώσεις, ο Ιησούς εξέφρασε την κατωτερότητά του και την υπεξουσιότητά του σε σχέση με τον Πατέρα του. (Ματ 4:9, 10· 20:23· Λου 22:41, 42· Ιωα 5:19· 8:42· 13:16) Ακόμη και μετά την ανάληψη του Ιησού στον ουρανό, οι απόστολοί του εξακολούθησαν να παρουσιάζουν την ίδια εικόνα.—1Κο 11:3· 15:20, 24-28· 1Πε 1:3· 1Ιω 2:1· 4:9, 10.

Αυτά τα στοιχεία υποστηρίζουν βάσιμα την απόδοση «ο Λόγος ήταν θεός» για το εδάφιο Ιωάννης 1:1. Η προεξάρχουσα θέση που κατέχει ο Λόγος ανάμεσα στα δημιουργήματα του Θεού ως ο Πρωτότοκος, ως εκείνος μέσω του οποίου ο Θεός δημιούργησε τα πάντα και ως ο Εκπρόσωπος του Θεού παρέχει ουσιαστική βάση για να αποκαλείται «θεός», δηλαδή κραταιός. Η Μεσσιανική προφητεία στο εδάφιο Ησαΐας 9:6 προείπε ότι θα αποκαλούνταν «Κραταιός Θεός», όχι όμως ο Παντοδύναμος Θεός, και ότι θα ήταν ο «Αιώνιος Πατέρας» όλων εκείνων που θα είχαν το προνόμιο να ζουν ως υπήκοοί του. Ο ζήλος του Πατέρα του, του «Ιεχωβά των στρατευμάτων», θα το επιτελούσε αυτό. (Ησ 9:7) Σίγουρα, αν ο Αντίδικος του Θεού, ο Σατανάς ο Διάβολος, αποκαλείται «θεός» (2Κο 4:4) λόγω της κυριαρχίας του σε ανθρώπους και δαίμονες (1Ιω 5:19· Λου 11:14-18), τότε είναι πολύ πιο λογικό και κατάλληλο για τον πρωτότοκο Γιο του Θεού να αποκαλείται «θεός», «ο μονογενής θεός» όπως τον αποκαλούν τα πλέον αξιόπιστα χειρόγραφα στο εδάφιο Ιωάννης 1:18.

Ο Ιησούς είναι ο «πρωτότοκος» του Θεού (Κολ 1:15) ως το πρώτο δημιούργημα του Θεού και ονομαζόταν «ο Λόγος» στην προανθρώπινη ύπαρξή του. (Ιωα 1:1) Η λέξη «αρχή» στο εδάφιο Ιωάννης 1:1 δεν μπορεί να αναφέρεται στην «αρχή» του Θεού του Δημιουργού, διότι αυτός είναι αιώνιος και άναρχος. (Ψλ 90:2) Πρέπει, λοιπόν, να αναφέρεται στην αρχή της δημιουργίας, όταν ο Θεός έφερε σε ύπαρξη τον Λόγο ως τον πρωτότοκο Γιο του. Η λέξη «αρχή» χρησιμοποιείται παρόμοια σε διάφορες άλλες περικοπές για να περιγράψει την έναρξη κάποιας περιόδου ή σταδιοδρομίας ή πορείας, όπως ήταν η «αρχή» της Χριστιανικής σταδιοδρομίας εκείνων στους οποίους ο Ιωάννης έγραψε την πρώτη επιστολή του (1Ιω 2:7· 3:11), η «αρχή» της στασιαστικής πορείας του Σατανά (1Ιω 3:8) ή η «αρχή» της παρέκκλισης του Ιούδα από τη δικαιοσύνη. (Ιωα 6:64· βλέπε ΙΟΥΔΑΣ Αρ. 13 [Έγινε Διεφθαρμένος].) Ο Ιησούς είναι ο “μονογενής Γιος” (Ιωα 3:16) με την έννοια ότι είναι ο μόνος από τους γιους του Θεού—πνευματικούς ή ανθρώπινους—ο οποίος δημιουργήθηκε αποκλειστικά από τον Θεό, εφόσον όλοι οι άλλοι δημιουργήθηκαν «μέσω» εκείνου του πρωτότοκου Γιου.—Κολ 1:16, 17· βλέπε ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ (Προανθρώπινη Ύπαρξη)· ΜΟΝΟΓΕΝΗΣ.

«Ο Λόγος» ως Τίτλος. Στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές, ο όρος «ο Λόγος» εμφανίζεται επίσης ως τίτλος. (Ιωα 1:1, 14· Απ 19:13) Ο απόστολος Ιωάννης προσδιόρισε το πρόσωπο στο οποίο ανήκει αυτός ο τίτλος, δηλαδή τον Ιησού, ο οποίος χαρακτηρίζεται έτσι, όχι μόνο κατά την επίγεια διακονία του ως τέλειος άνθρωπος, αλλά και κατά την προανθρώπινη πνευματική του ύπαρξη, καθώς επίσης και μετά την εξύψωσή του στον ουρανό.

«Ο Λόγος ήταν θεός». Αναφορικά με την προανθρώπινη ύπαρξη του Γιου, ο Ιωάννης λέει: «Στην αρχή ήταν ο Λόγος, και ο Λόγος ήταν μαζί με τον Θεό, και ο Λόγος ήταν θεός». (Ιωα 1:1, ΜΝΚ) Η Μετάφραση Βασιλέως Ιακώβου και η Μετάφραση Ντουαί λένε: «Στην αρχή ήταν ο Λόγος, και ο Λόγος ήταν με τον Θεό, και ο Λόγος ήταν Θεός». (Βλέπε επίσης ΒΑΜ, ΔΕΛ, ΛΘΖ.) Αυτό δημιουργεί την εντύπωση ότι ο Λόγος ταυτιζόταν με τον Παντοδύναμο Θεό, ενώ η πρώτη απόδοση, στη Μετάφραση Νέου Κόσμου, υποδηλώνει ότι ο Λόγος δεν είναι ο Θεός, ο Παντοδύναμος Θεός, αλλά είναι κραταιός, θεός. (Ακόμη και οι κριτές στον αρχαίο Ισραήλ, οι οποίοι ασκούσαν μεγάλη εξουσία στο έθνος, αποκαλούνταν «θεοί». [Ψλ 82:6· Ιωα 10:34, 35]) Στην πραγματικότητα, στο πρωτότυπο ελληνικό κείμενο το οριστικό άρθρο ὁ εμφανίζεται πριν από τη λέξη θεός στην πρώτη περίπτωση (τὸν θεόν), αλλά δεν υπάρχει άρθρο πριν από τη λέξη θεός στη δεύτερη περίπτωση.

Άλλες μεταφράσεις υποστηρίζουν το γεγονός ότι ο Ιησούς, καθώς είναι ο Γιος του Θεού και αυτός που χρησιμοποιήθηκε από τον Θεό για τη δημιουργία όλων των άλλων πραγμάτων (Κολ 1:15-20), είναι όντως «θεός», κραταιός, και διαθέτει την ιδιότητα της κραταιότητας, αλλά δεν είναι ο Παντοδύναμος Θεός. Η Νέα Αγγλική Βίβλος λέει: «Και ό,τι ήταν ο Θεός ήταν ο Λόγος». Η μετάφραση του Μόφατ και η Αμερικανική Μετάφραση λένε: «Ο Λόγος ήταν θεϊκός». Αυτές οι αποδόσεις τονίζουν την ιδιότητα του Λόγου, όχι την ταύτισή του με τον Πατέρα του, τον Παντοδύναμο Θεό. Εφόσον είναι ο Γιος του Ιεχωβά Θεού, ο Λόγος κατέχει τη θεϊκή ιδιότητα, όντας «θεοειδής».—Κολ 2:9· παράβαλε 2Πε 1:4, όπου οι συγκληρονόμοι του Χριστού λαβαίνουν την υπόσχεση ότι θα έχουν «θεϊκή φύση».

Η απόδοση από Τα Τέσσερα Ευαγγέλια—Μια Νέα Μετάφραση ([The Four Gospels—A New Translation] 2η έκδ., 1947), του καθηγητή Τσαρλς Κάτλερ Τόρεϊ, λέει: «Στην αρχή ήταν ο Λόγος, και ο Λόγος ήταν μαζί με τον Θεό, και ο Λόγος ήταν θεός. Όταν ήταν στην αρχή μαζί με τον Θεό τα πάντα δημιουργήθηκαν μέσω αυτού· χωρίς αυτόν δεν ήρθε σε ύπαρξη κανένα δημιούργημα». (Ιωα 1:1-3) Σημειώστε ότι η λέξη που προσδιορίζει τι ήταν ο Λόγος γράφεται χωρίς κεφαλαίο αρχικό γράμμα, δηλαδή «θεός».

Αυτός ο Λόγος ήταν το μόνο άμεσο δημιούργημα του Θεού, ο μονογενής γιος του Θεού, και προφανώς ο στενός συνεργάτης του Θεού στον οποίο μιλούσε Εκείνος όταν είπε: «Ας κάνουμε άνθρωπο κατά την εικόνα μας, σύμφωνα με την ομοίωσή μας». (Γε 1:26) Γι’ αυτό ο Ιωάννης συνέχισε λέγοντας: «Αυτός ήταν στην αρχή μαζί με τον Θεό. Τα πάντα ήρθαν σε ύπαρξη μέσω αυτού, και χωρίς αυτόν δεν ήρθε σε ύπαρξη ούτε ένα πράγμα».—Ιωα 1:2, 3.

Και άλλα Γραφικά εδάφια δείχνουν καθαρά ότι ο Λόγος ήταν ο παράγοντας τον οποίο χρησιμοποίησε ο Θεός για να φέρει σε ύπαρξη όλα τα άλλα πράγματα. Υπάρχει «ένας Θεός, ο Πατέρας, από τον οποίο είναι τα πάντα, . . . και υπάρχει ένας Κύριος, ο Ιησούς Χριστός, μέσω του οποίου είναι τα πάντα». (1Κο 8:6) Ο Λόγος, ο Γιος του Θεού, υπήρξε «η αρχή της δημιουργίας του Θεού», ή όπως περιγράφεται αλλιώς, «ο πρωτότοκος όλης της δημιουργίας, επειδή μέσω αυτού δημιουργήθηκαν όλα τα άλλα πράγματα στους ουρανούς και πάνω στη γη».—Απ 3:14· Κολ 1:15, 16.

Επίγεια διακονία και ουράνια ενδόξαση. Στον ορισμένο καιρό επήλθε μια αλλαγή. Ο Ιωάννης εξηγεί: «Ο Λόγος, λοιπόν, έγινε σάρκα και κατοίκησε ανάμεσά μας [ως ο Κύριος Ιησούς Χριστός], και πήραμε μια άποψη της δόξας του, δόξας σαν και αυτήν που έχει ένας μονογενής γιος από τον πατέρα του». (Ιωα 1:14) Εφόσον ο Λόγος έγινε σάρκα, τον είδαν, τον άκουσαν και τον άγγιξαν αυτόπτες μάρτυρες στη γη. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, άνθρωποι από σάρκα μπόρεσαν να έχουν άμεση επαφή και συναναστροφή με «το λόγο της ζωής», κάτι το οποίο, λέει ο Ιωάννης, «ήταν από την αρχή, το οποίο έχουμε ακούσει, το οποίο έχουμε δει με τα μάτια μας, το οποίο έχουμε παρατηρήσει προσεκτικά και τα χέρια μας έχουν ψηλαφήσει».—1Ιω 1:1-3.

Ο δοξασμένος Κύριος Ιησούς Χριστός συνεχίζει να φέρει τον τίτλο «ο Λόγος», όπως σημειώνεται στα εδάφια Αποκάλυψη 19:11-16. Εκεί, σε ένα όραμα που σχετιζόταν με τον ουρανό, ο Ιωάννης λέει ότι είδε ένα λευκό άλογο του οποίου ο αναβάτης αποκαλούνταν «Πιστός και Αληθινός», «Ο Λόγος του Θεού», και «στο εξωτερικό του ένδυμα, στο μηρό του, έχει γραμμένο ένα όνομα: Βασιλιάς βασιλιάδων και Κύριος κυρίων».

Γιατί ο Γιος του Θεού αποκαλείται «ο Λόγος». Ένας τίτλος προσδιορίζει συνήθως το λειτούργημα ή το καθήκον που εκτελεί ο κάτοχός του. Αυτό ίσχυε για τον τίτλο Καλ-Χατζέ, που σημαίνει «η φωνή ή ο λόγος του βασιλιά», τον οποίο έφερε κάποιος Αβησσυνός αξιωματούχος. Ο Τζέιμς Μπρους, με βάση τα ταξίδια που έκανε από το 1768 ως το 1773, περιγράφει τα καθήκοντα του Καλ-Χατζέ ως εξής: Αυτός ο αξιωματούχος στεκόταν δίπλα σε ένα παράθυρο καλυμμένο με κουρτίνα μέσω του οποίου, αθέατος από μέσα, του μιλούσε ο βασιλιάς. Κατόπιν εκείνος μεταβίβαζε το άγγελμα στους άμεσα ενδιαφερομένους. Έτσι λοιπόν, ο Καλ-Χατζέ ενεργούσε ως ο λόγος ή η φωνή του βασιλιά της Αβησσυνίας.—Ταξίδια για την Ανακάλυψη της Πηγής του Νείλου (Travels to Discover the Source of the Nile), Λονδίνο, 1790, Τόμ. 3, σ. 265· Τόμ. 4, σ. 76.

Θυμηθείτε, επίσης, ότι ο Θεός κατέστησε τον Ααρών λόγο ή «στόμα» του Μωυσή, λέγοντας: «Εκείνος θα μιλάει αντί για εσένα στο λαό· και εκείνος θα είναι στόμα για εσένα και εσύ θα είσαι Θεός για εκείνον».—Εξ 4:16.

Παρόμοια, ο πρωτότοκος Γιος του Θεού υπηρέτησε αναμφίβολα ως το Στόμα, ή αλλιώς ο Εκπρόσωπος, του Πατέρα του, του μεγάλου Βασιλιά της Αιωνιότητας. Ήταν ο Λόγος της επικοινωνίας του Θεού για τη μεταβίβαση πληροφοριών και οδηγιών στους άλλους πνευματικούς και ανθρώπινους γιους του Δημιουργού. Είναι λογικό να σκεφτούμε ότι, προτού έρθει ο Ιησούς στη γη, ο Θεός, σε πολλές από τις περιπτώσεις κατά τις οποίες επικοινώνησε με ανθρώπους, χρησιμοποίησε τον Λόγο ως αγγελικό του εκπρόσωπο. (Γε 16:7-11· 22:11· 31:11· Εξ 3:2-5· Κρ 2:1-4· 6:11, 12· 13:3) Εφόσον “το όνομα του Ιεχωβά ήταν στον άγγελο” που οδηγούσε τους Ισραηλίτες μέσα από την έρημο, αυτός ο άγγελος μπορεί να ήταν ο Γιος του Θεού, ο Λόγος.—Εξ 23:20-23· βλέπε ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ (Προανθρώπινη Ύπαρξη).

Ο Ιησούς, δείχνοντας ότι συνέχιζε να υπηρετεί ως ο Εκπρόσωπος, ή αλλιώς ο Λόγος, του Πατέρα του κατά την επίγεια διακονία του, είπε στους ακροατές του: «Δεν έχω μιλήσει από δική μου παρόρμηση, αλλά ο Πατέρας που με έστειλε, αυτός μου έχει δώσει εντολή ως προς το τι να πω και σχετικά με τι να μιλήσω. . . . Αυτά, λοιπόν, που εγώ λέω, όπως μου τα έχει πει ο Πατέρας, έτσι τα λέω».—Ιωα 12:49, 50· 14:10· 7:16, 17.