Διακονία με τον Ιησού. Ο Πέτρος ήταν ένας από τους πρώτους μαθητές του Ιησού, τον έφερε δε στον Ιησού ο Ανδρέας, που ήταν μαθητής του Ιωάννη του Βαφτιστή. (Ιωα 1:35-42) Σε εκείνη την περίπτωση ο Ιησούς τού έδωσε το όνομα Κηφάς (Πέτρος) (Ιωα 1:42· Μαρ 3:16), πιθανότατα ένα όνομα προφητικό. Ο Ιησούς, που ήταν σε θέση να διακρίνει ότι ο Ναθαναήλ ήταν ένας άνθρωπος «στον οποίο δεν υπάρχει δόλος», μπορούσε επίσης να διακρίνει την ιδιοσυγκρασία του Πέτρου. Ο Πέτρος στάθηκε όντως πραγματικός βράχος, ειδικά μετά το θάνατο του Ιησού και την ανάστασή του, αποτελώντας ενισχυτική επιρροή για τους συγχριστιανούς του.—Ιωα 1:47, 48· 2:25· Λου 22:32.

Στην παραβολή του Ιησού σχετικά με το σπορέα, το επίθετο πετρώδης του πρωτότυπου ελληνικού κειμένου (συγγενικό του ουσιαστικού πέτρος) χρησιμοποιείται για να περιγράψει τους βραχώδεις τόπους πάνω στους οποίους έπεσαν μερικοί σπόροι. (Ματ 13:3-5, 20) Η λέξη πέτρος χρησιμοποιείται ως κύριο όνομα, «Πέτρος». (Ιωα 1:42) Σχετικά με τη σημασία αυτής της λέξης, Το Ερμηνευτικό Λεξικό των Λέξεων της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, του Βάιν ([Vine’s Expository Dictionary of Old and New Testament Words] 1981, Τόμ. 4, σ. 76), κάνει τα εξής σχόλια: «Η λέξη πέτρος υποδηλώνει ένα κομμάτι βράχου, μια μεμονωμένη πέτρα ή λιθάρι, αντίθετα με τη λέξη πέτρα που υποδηλώνει έναν βράχο». Το σύγγραμμα Μελέτες Λέξεων της Καινής Διαθήκης (Word Studies in the New Testament) λέει σχετικά με τη λέξη πέτρος: «Στην κλασική αρχαία ελληνική η λέξη αυτή σημαίνει ένα κομμάτι βράχου, όπως στον Όμηρο, όπου ο Αίας πετάει έναν πέτρον στον Έκτορα . . . ή όπου ο Πάτροκλος αρπάζει και κρύβει μέσα στη χούφτα του έναν αιχμηρό πέτρον».—Του Μ. Βίνσεντ, 1957, Τόμ. 1, σ. 91.