Επομένως, η πολιτεία του Θεού με ορισμένους απογόνους του αμαρτωλού Αδάμ καθώς και το γεγονός ότι τους ευλογούσε δεν σήμαιναν κάποια αλλαγή στους κανόνες της τέλειας δικαιοσύνης του Ιεχωβά. Ο Ιεχωβά δεν επιδοκίμαζε με αυτόν τον τρόπο την αμαρτωλή τους κατάσταση. Επειδή είναι απόλυτα βέβαιο ότι οι σκοποί του θα εκπληρωθούν, ο Ιεχωβά «καλεί τα πράγματα που δεν υπάρχουν σαν να υπήρχαν» (για παράδειγμα ονόμασε τον Άβραμ «Αβραάμ», που σημαίνει «Πατέρας Πλήθους», ενόσω αυτός και η Σάρρα ήταν ακόμη άτεκνοι). (Ρω 4:17) Γνωρίζοντας ότι στον ορισμένο του καιρό (Γα 4:4) θα προμήθευε κάποιο λύτρο, το νομικό μέσο για τη συγχώρηση των αμαρτιών και την εξάλειψη της ατέλειας (Ησ 53:11, 12· Ματ 20:28· 1Πε 2:24), ο Ιεχωβά μπορούσε με κάθε συνέπεια να πολιτεύεται με ατελείς ανθρώπους που είχαν κληρονομήσει την αμαρτία και να τους έχει στην υπηρεσία του. Αυτό συνέβαινε επειδή είχε τη σωστή βάση για να τους “υπολογίζει”, δηλαδή να τους θεωρεί, δίκαιους, λόγω της πίστης τους στις υποσχέσεις του Ιεχωβά και, τελικά, στην εκπλήρωση αυτών των υποσχέσεων στο πρόσωπο του Χριστού Ιησού ως της τέλειας θυσίας για αμαρτίες. (Ιακ 2:23· Ρω 4:20-25) Έτσι λοιπόν, τόσο η διευθέτηση του λύτρου την οποία προμήθευσε ο Ιεχωβά όσο και τα οφέλη αυτού του λύτρου μαρτυρούν περίτρανα όχι μόνο την αγάπη και το έλεος του Ιεχωβά αλλά και την πιστότητα που επιδεικνύει αυτός στους εξυψωμένους κανόνες δικαιοσύνης του, διότι μέσω της διευθέτησης του λύτρου εκδηλώνει «τη δικαιοσύνη του στον τωρινό καιρό, για να είναι αυτός δίκαιος ακόμη και όταν ανακηρύσσει δίκαιο τον άνθρωπο που [αν και ατελής] έχει πίστη στον Ιησού».—Ρω 3:21-26· παράβαλε Ησ 42:21· βλέπε ΑΝΑΚΗΡΥΣΣΩ ΔΙΚΑΙΟ.

Πατέρας Εθνών. Ο Θεός είπε στον Άβραμ να φύγει από την Ουρ και να πάει σε μια γη που θα του έδειχνε Εκείνος, διότι όπως είπε: «Θα σε κάνω μεγάλο έθνος». (Γε 12:1-4) Αργότερα, ο Θεός παρείχε περαιτέρω πληροφορίες σχετικά με την υπόσχεσή του, λέγοντας: «Θα γίνεις οπωσδήποτε πατέρας πλήθους εθνών. . . . Και θα σε κάνω πάρα πολύ καρποφόρο και θα σε κάνω να γίνεις έθνη, και βασιλιάδες θα βγουν από εσένα». (Γε 17:1-6) Αυτή η υπόσχεση πραγματοποιήθηκε. Ο Ισμαήλ, γιος του Αβραάμ, έγινε πατέρας “δώδεκα αρχηγών σύμφωνα με τις φυλετικές τους ομάδες” (Γε 25:13-16· 17:20· 21:13, 18), ενώ και άλλα έθνη ανήγαν την καταγωγή τους στον Αβραάμ μέσω των έξι γιων της Χετούρας. (Γε 25:1-4· 1Χρ 1:28-33· Ρω 4:16-18) Από τον Ισαάκ, γιο του Αβραάμ, προήλθαν οι Ισραηλίτες και οι Εδωμίτες. (Γε 25:21-26) Με πολύ μεγαλύτερη, πνευματική έννοια, ο Αβραάμ έγινε “πατέρας πολλών εθνών”, εφόσον άτομα από πολλές εθνότητες, μεταξύ των οποίων και τα μέλη της Χριστιανικής εκκλησίας της Ρώμης, λόγω της πίστης και της υπακοής τους μπορούσαν να αποκαλούν τον Αβραάμ πατέρα τους, “πατέρα όλων εκείνων που έχουν πίστη”.—Ρω 4:11, 16-18· βλέπε ΙΣΡΑΗΛ Αρ. 2.