Ο εργάτης δικαιούται να λάβει αυτό για το οποίο εργάστηκε, την αμοιβή του. Αναμένει το μισθό του ως δικαίωμά του, ως χρέος που του οφείλεται, και η πληρωμή που εισπράττει δεν αποτελεί δώρο ή ειδική παρ’ αξία καλοσύνη. (Ρω 4:4) Αλλά για αμαρτωλούς καταδικασμένους σε θάνατο (και όλοι μας έχουμε γεννηθεί ως τέτοιοι αμαρτωλοί), το να ελευθερωθούν από αυτή την καταδίκη και να ανακηρυχτούν δίκαιοι είναι πραγματικά καλοσύνη την οποία σε καμία περίπτωση δεν αξίζουν. (Ρω 3:23, 24· 5:17) Αν κάποιος ισχυριστεί πως εκείνοι που γεννήθηκαν υπό τη διευθέτηση της διαθήκης του Νόμου υπόκειντο σε καταδίκη στο θάνατο η οποία ήταν βαρύτερη, επειδή αυτή η διαθήκη τούς εξέθετε ως αμαρτωλούς, τότε πρέπει να θυμηθεί ότι εκδηλώθηκε μεγαλύτερη παρ’ αξία καλοσύνη στους Ιουδαίους εφόσον η σωτηρία προσφέρθηκε πρώτα σε εκείνους.—Ρω 5:20, 21· 1:16.

Η εξουσία και ο μισθός της αμαρτίας. «Ο μισθός που πληρώνει η αμαρτία είναι θάνατος» (Ρω 6:23) και, εφόσον όλοι οι άνθρωποι έχουν γεννηθεί στη γραμμή του Αδάμ, βρίσκονται κάτω από «το νόμο της αμαρτίας και του θανάτου». (Ρω 8:2· 1Κο 15:21, 22) Η αμαρτία, μαζί με το θάνατο, “βασίλεψε” στην ανθρωπότητα, υποδουλώνοντάς την, και το άτομο που πούλησε τους ανθρώπους σε αυτή τη δουλεία ήταν ο Αδάμ. (Ρω 5:17, 21· 6:6, 17· 7:14· Ιωα 8:34) Οι παραπάνω δηλώσεις δείχνουν ότι αμαρτία δεν θεωρείται απλώς η ίδια η εκτέλεση ή η παράλειψη ορισμένων πράξεων, αλλά και ο νόμος ή η κατευθυντήρια αρχή ή η δύναμη που δρα μέσα στους ανθρώπους, δηλαδή η έμφυτη ροπή προς την αδικοπραγία την οποία κληρονομούν από τον Αδάμ. Ως εκ τούτου, η Αδαμιαία κληρονομιά τους έχει παραγάγει “αδυναμία της σάρκας”, ατέλεια. (Ρω 6:19) Ο «νόμος» της αμαρτίας εργάζεται συνεχώς μέσα στα σαρκικά τους μέλη, προσπαθώντας στην ουσία να ελέγχει την πορεία τους, να τους κάνει υποτελείς του, να τους φέρνει σε δυσαρμονία με τον Θεό.—Ρω 7:15, 17, 18, 20-23· Εφ 2:1-3.

Ως “βασιλιάς”, η αμαρτία μπορεί να “διατάζει” με διαφορετικούς τρόπους διαφορετικά άτομα και σε διαφορετικές χρονικές στιγμές. Λόγου χάρη, ο Θεός, παρατηρώντας το θυμό του πρώτου γιου του Αδάμ, του Κάιν, εναντίον του αδελφού του, του Άβελ, τον προειδοποίησε ότι θα έπρεπε να στραφεί στο να κάνει το καλό, διότι, όπως είπε: «Η αμαρτία κάθεται συσπειρωμένη στην είσοδο, και εσένα λαχταράει· και εσύ θα της επιβληθείς άραγε;» Ο Κάιν, όμως, επέτρεψε στην αμαρτία του φθόνου και του μίσους να τον κυριεύσει, οδηγώντας τον στο φόνο.—Γε 4:3-8· παράβαλε 1Σα 15:23.