Ελπίδα για όλη την ανθρωπότητα. Η παρ’ αξία καλοσύνη του Θεού μεγαλύνεται ακόμη περισσότερο καθώς η υπέροχη ελπίδα που χάρισε Εκείνος στους πνευματικούς αδελφούς του Ιησού Χριστού, η ελπίδα να γίνουν συγκληρονόμοι του στην ουράνια κλήση (Εβρ 3:1), είναι αλληλένδετη με την ελπίδα όλων των ανθρώπων που επιθυμούν να υπηρετούν τον Θεό. Ο απόστολος Παύλος, αφού αναφέρεται στην ελπίδα εκείνων που προσδοκούν να γίνουν οι ουράνιοι «γιοι του Θεού» και συγκληρονόμοι με τον Χριστό, εξηγεί: «Με έντονη λαχτάρα η δημιουργία περιμένει την αποκάλυψη των γιων του Θεού. Διότι η δημιουργία υποτάχθηκε στη ματαιότητα, όχι με τη θέλησή της, αλλά μέσω εκείνου που την υπέταξε, με βάση την ελπίδα ότι και η ίδια η δημιουργία θα ελευθερωθεί από την υποδούλωση στη φθορά και θα έχει την ένδοξη ελευθερία των παιδιών του Θεού».—Ρω 8:14, 17, 19-21.

Σύμφωνα με τα λόγια του Παύλου στα εδάφια Ρωμαίους 8:20, 21, ο Ιεχωβά Θεός δεν κατέστρεψε τον προπάτορα των ανθρώπων, τον Αδάμ, όταν εκείνος αμάρτησε, αλλά επέτρεψε να γεννηθούν άνθρωποι από έναν ατελή πατέρα. Αυτοί βρέθηκαν αντιμέτωποι με τη ματαιότητα, όχι εξαιτίας κάποιου δικού τους εσκεμμένου σφάλματος, αλλά λόγω της κληρονομημένης ατέλειας. Ωστόσο, ο Θεός δεν τους άφησε χωρίς ελπίδα, αλλά στοργικά έδωσε ελπίδα μέσω του υποσχεμένου “σπέρματος” (Γε 3:15· 22:18), που είναι ο Ιησούς Χριστός. (Γα 3:16) Η πρώτη έλευση του Μεσσία είχε προλεχθεί μέσω προφητείας από τον Δανιήλ. (Δα 9:24-27) Το κήρυγμα του Ιωάννη του Βαφτιστή δημιούργησε προσμονή στο έθνος του Ισραήλ. (Ματ 3:1, 2· Λου 3:15) Ο Ιησούς πραγματοποίησε αυτή την ελπίδα μέσω της διακονίας του, του θανάτου του και της ανάστασής του. Αλλά η μεγαλειώδης ελπίδα για την ανθρωπότητα γενικά, τόσο για τους ζωντανούς όσο και για τους νεκρούς, έγκειται στη Βασιλεία του Χριστού, όταν αυτός και οι συγκληρονόμοι του θα υπηρετούν ως ουράνιοι βασιλιάδες και ιερείς. Τότε οι άνθρωποι που ασκούν πίστη θα απελευθερωθούν τελικά από τη φθορά της ατέλειας και της αμαρτίας και θα αποκτήσουν την πλήρη υπόσταση των «παιδιών του Θεού». Η ελπίδα τους ενισχύεται από το γεγονός ότι ο Θεός ανέστησε τον Γιο του πριν από 1.900 και πλέον χρόνια.—Πρ 17:31· 23:6· 24:15.

Η υποδούλωση του ανθρώπου στη φθορά. Παρότι ο Αδάμ είχε φθαρτό σώμα και ως τέλειος ακόμη, ο στασιασμός του εναντίον του Θεού ήταν ο μόνος λόγος για τον οποίο οδηγήθηκε σε «υποδούλωση στη φθορά», φέρνοντας σε αυτή την κατάσταση και όλους τους απογόνους του, το ανθρώπινο γένος. (Ρω 8:20-22) Αυτή η υποδούλωση στη φθορά είναι αποτέλεσμα της αμαρτίας, δηλαδή της παράβασης (Ρω 5:12), και προξενεί σωματική ατέλεια η οποία οδηγεί σε κατάπτωση, ασθένειες, γήρανση και θάνατο. Γι’ αυτόν το λόγο, όποιος “σπέρνει μεριμνώντας για τη σάρκα θερίζει φθορά από τη σάρκα του” και δεν αποκτάει την αιώνια ζωή που είναι υποσχεμένη σε εκείνους που σπέρνουν μεριμνώντας για το πνεύμα.—Γα 6:8· παράβαλε 2Πε 2:12, 18, 19.