Στους απογόνους του Αδάμ έχει επιτραπεί η συνέχιση της ύπαρξής τους στη γη επί χιλιάδες χρόνια, παρότι είναι ατελείς και σε θνήσκουσα κατάσταση και δεν θα μπορούσαν ποτέ να απαλλαχτούν μόνοι τους από τη θανατηφόρα λαβή της αμαρτίας. Ο Χριστιανός απόστολος Παύλος εξήγησε για ποιον λόγο το επέτρεψε αυτό ο Ιεχωβά, λέγοντας: «Διότι η δημιουργία υποτάχθηκε στη ματαιότητα, όχι με τη θέλησή της, αλλά μέσω εκείνου που την υπέταξε [δηλαδή του Ιεχωβά Θεού], με βάση την ελπίδα ότι και η ίδια η δημιουργία θα ελευθερωθεί από την υποδούλωση στη φθορά και θα έχει την ένδοξη ελευθερία των παιδιών του Θεού. Διότι γνωρίζουμε ότι όλη μαζί η δημιουργία στενάζει και πονάει μέχρι τώρα». (Ρω 8:20-22) Όπως καταδεικνύεται στο λήμμα ΠΡΟΓΝΩΣΗ, ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ, δεν υπάρχει τίποτα που να υποδηλώνει ότι ο Ιεχωβά επέλεξε να χρησιμοποιήσει τις δυνάμεις διάκρισης που διαθέτει για να προβλέψει την παρέκκλιση του πρώτου ζευγαριού. Ωστόσο, όταν αυτή συντελέστηκε, ο Ιεχωβά προόρισε τα μέσα για τη διόρθωση της κακής κατάστασης που προέκυψε. (Εφ 1:9-11) Αυτό το ιερό μυστικό, που αρχικά ήταν κρυμμένο στη συμβολική προφητεία η οποία εξαγγέλθηκε στην Εδέμ, αποκαλύφτηκε τελικά πλήρως στο πρόσωπο του μονογενούς Γιου του Ιεχωβά, ο οποίος στάλθηκε στη γη για να “δώσει μαρτυρία για την αλήθεια” και «με την παρ’ αξία καλοσύνη του Θεού να γευτεί θάνατο για κάθε άνθρωπο».—Ιωα 18:37· Εβρ 2:9· βλέπε ΛΥΤΡΟ.

Η ελπίδα για ελευθερία προϋποθέτει ανάσταση. Ο απόστολος Παύλος περιγράφει τόσο την κατάσταση που επέτρεψε ο Θεός να υφίσταται μετά την πτώση του ανθρώπου στην αμαρτία, όσο και τον απώτερο σκοπό Του χάριν του οποίου επέτρεψε αυτή την κατάσταση: «Διότι η δημιουργία υποτάχθηκε στη ματαιότητα [δεδομένου ότι όλοι γεννήθηκαν στην αμαρτία και αντιμετωπίζουν το θάνατο], όχι με τη θέλησή της [τα παιδιά του Αδάμ φέρθηκαν στον κόσμο έχοντας να αντιμετωπίσουν αυτή την κατάσταση, παρότι δεν μπορούσαν να ελέγξουν αυτό που είχε κάνει ο Αδάμ, και παρότι δεν ήταν δική τους επιλογή], αλλά μέσω εκείνου [του Θεού], που [με τη σοφία του] την υπέταξε, με βάση την ελπίδα ότι και η ίδια η δημιουργία θα ελευθερωθεί από την υποδούλωση στη φθορά και θα έχει την ένδοξη ελευθερία των παιδιών του Θεού». (Ρω 8:20, 21· Ψλ 51:5) Προκειμένου να γευτούν την εκπλήρωση αυτής της ελπίδας για ένδοξη ελευθερία όσοι έχουν πεθάνει, θα πρέπει να αναστηθούν. Θα πρέπει να απελευθερωθούν από το θάνατο και τον τάφο. Έτσι λοιπόν, μέσω της υπόσχεσής του για το «σπέρμα» το οποίο θα συνέτριβε το κεφάλι του φιδιού, ο Θεός έθεσε μια θαυμαστή ελπίδα ενώπιον της ανθρωπότητας.—Βλέπε ΣΠΕΡΜΑ.