ΒΑΡΒΑΡΟΣ

Η επανάληψη του ήχου «βαρ βαρ» στη λέξη βάρβαρος του πρωτότυπου ελληνικού κειμένου μετέδιδε την ιδέα του τραυλίσματος, της ακατάληπτης ή ακατανόητης ομιλίας. Ως εκ τούτου, οι αρχαίοι Έλληνες χαρακτήριζαν αρχικά ως «βαρβάρους» τους ξένους, ιδιαίτερα τους αλλόγλωσσους. Εκείνη την εποχή η λέξη αυτή δεν υποδήλωνε ότι κάποιος είναι απολίτιστος, ακαλλιέργητος ή άξεστος ούτε μετέδιδε κάποιο αίσθημα εχθρικής περιφρόνησης. Απλώς η λέξη «βάρβαρος» ξεχώριζε ειδικά τους μη Έλληνες από τους Έλληνες, ακριβώς όπως η λέξη «Εθνικός» διαχωρίζει τους μη Ιουδαίους από τους Ιουδαίους. Οι μη Έλληνες δεν είχαν αντίρρηση να αποκαλούνται βάρβαροι ούτε ένιωθαν προσβεβλημένοι από αυτό. Μερικοί Ιουδαίοι συγγραφείς, ανάμεσά τους και ο Ιώσηπος, θεωρούσαν ότι αυτός ο όρος προσδιόριζε την ταυτότητά τους. (Ιουδαϊκή Αρχαιολογία, ΙΔ΄, 187 [x, 1]· Κατ’ Απίωνος, Α΄, 58 [11]) Οι Ρωμαίοι αυτοαποκαλούνταν βάρβαροι ωσότου υιοθέτησαν τον ελληνικό πολιτισμό. Με αυτή, λοιπόν, τη μη αρνητική χροιά χρησιμοποίησε ο Παύλος, γράφοντας προς τους Ρωμαίους, τη γενική έκφραση: «Και σε Έλληνες και σε Βάρβαρους».—Ρω 1:14.

Άλλα Χρέη. Στις Γραφές, οι λέξεις «χρέος» και «χρεώστης» χρησιμοποιούνται επίσης σε σχέση με υποχρεώσεις εκτός εκείνων που προκύπτουν από το δανεισμό. Ο μισθός που οφείλεται σε έναν εργαζόμενο υπολογίζεται ως «χρέος». (Ρω 4:4) Οι αμαρτωλοί είναι «χρεώστες» προς εκείνους σε βάρος των οποίων έχουν κάνει παραβάσεις και επομένως πρέπει να επιζητούν τη συγχώρησή τους. Το αν ο Θεός θα συγχωρήσει τα «χρέη» κάποιου εξαρτάται από το αν αυτό το άτομο έχει συγχωρήσει τους προσωπικούς του «χρεώστες». (Ματ 6:12, 14, 15· Λου 13:4) Έχοντας υπόψη την υποχρέωση που είχε να κηρύξει τα «καλά νέα», ο απόστολος Παύλος χαρακτήρισε τον εαυτό του «χρεώστη» σε όλους τους ανθρώπους. (Ρω 1:14, 15) Οι Εθνικοί πιστοί ήταν στην πραγματικότητα «χρεώστες» στους Ιουδαίους Χριστιανούς στην Ιερουσαλήμ επειδή είχαν ωφεληθεί πνευματικά από αυτούς. Επομένως, ήταν πολύ κατάλληλο να βοηθήσουν υλικά τους φτωχούς Ιουδαίους αδελφούς τους.—Ρω 15:26, 27.

Οι «Έλληνες» τον Πρώτο Αιώνα Κ.Χ. Την εποχή της διακονίας του Ιησού Χριστού και των αποστόλων του, οι αυτόχθονες κάτοικοι της Ελλάδας και όσοι είχαν ελληνική καταγωγή εξακολουθούσαν να είναι γνωστοί ως «Έλληνες». Οι Έλληνες αποκαλούσαν «βαρβάρους» όσους δεν ήταν Έλληνες, εννοώντας απλώς ότι ήταν ξένοι ή ότι μιλούσαν κάποια ξένη γλώσσα. Παρόμοια, ο απόστολος Παύλος κάνει αντιδιαστολή μεταξύ “Ελλήνων” και “Βαρβάρων” στο εδάφιο Ρωμαίους 1:14.—Βλέπε ΒΑΡΒΑΡΟΣ.