Συνεπώς, τα ιερά μυστικά του Θεού και άλλα «μυστήρια» της Γραφής, όπως αυτό της Βαβυλώνας της Μεγάλης, είναι πράγματα που δεν επρόκειτο να μείνουν μυστικά για πάντα, αλλά θα αποκαλύπτονταν από τον Ιεχωβά Θεό στο δικό του χρόνο σε όσους αποβλέπουν σε αυτόν και όσους αυτός επιλέγει για να τους τα αποκαλύψει. Ο απόστολος Παύλος σχολιάζει αυτή την πτυχή του ζητήματος στα εδάφια 1 Κορινθίους 2:6-16. Εκεί χαρακτηρίζει το «ιερό μυστικό» του Θεού ως «κρυμμένη σοφία», η οποία αποκαλύπτεται μέσω του πνεύματος του Θεού στους Χριστιανούς υπηρέτες του. Είναι κάτι που το πνεύμα του κόσμου ή η ανθρώπινη σοφία των φυσικών ανθρώπων δεν μπορεί να εξιχνιάσει, αλλά το οποίο λέγεται και κατανοείται από εκείνους που “συνδυάζουν πνευματικά ζητήματα με πνευματικά λόγια”. Ο Ιησούς Χριστός είχε επισημάνει προγενέστερα τα εξής στους μαθητές του: «Σε εσάς έχει δοθεί το ιερό μυστικό [μυστήριον, Κείμενο] της βασιλείας του Θεού, αλλά σε εκείνους, τους έξω, τα πάντα γίνονται με παραβολές, ώστε, μολονότι κοιτάζουν, να κοιτάζουν και όμως να μη βλέπουν και, μολονότι ακούν, να ακούν και όμως να μη συλλαμβάνουν το νόημα, ούτε να επιστρέψουν ποτέ και να τους δοθεί συγχώρηση».—Μαρ 4:11, 12· Ματ 13:11-13· Λου 8:10.

“Η σοφία του Θεού όσον αφορά ένα ιερό μυστικό”. Ο στασιασμός που ξέσπασε στην Εδέμ αποτέλεσε πρόκληση για τη σοφία του Θεού. Τα σοφά μέσα τα οποία χρησιμοποίησε ο Θεός για να τερματίσει εκείνον το στασιασμό—εξαλείφοντας τα επακόλουθά του και αποκαθιστώντας την ειρήνη, την αρμονία και την ορθή τάξη στην παγκόσμια οικογένειά του—αποτέλεσαν «ένα ιερό μυστικό, την κρυμμένη σοφία, την οποία προόρισε ο Θεός πριν από τα συστήματα πραγμάτων», δηλαδή τα συστήματα που έχουν αναπτυχθεί στη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας έξω από την Εδέμ. (1Κο 2:7) Το γενικό πλαίσιο του ιερού μυστικού έγινε φανερό μέσα από την πολιτεία του Θεού με τους πιστούς υπηρέτες του στη διάρκεια πολλών αιώνων, καθώς και μέσα από τις υποσχέσεις του προς αυτούς. Προσκιάστηκε και συμβολίστηκε από τη διαθήκη του Νόμου με τον Ισραήλ, περιλαμβανομένου του ιερατείου και των θυσιών του, και υπήρξε το επίκεντρο αναρίθμητων προφητειών και οραμάτων.

Τελικά, ύστερα από 4.000 και πλέον χρόνια, η σοφία αυτού του ιερού μυστικού αποκαλύφτηκε στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού (Κολ 1:26-28), μέσω του οποίου ο Θεός είχε ως σκοπό «μια διαχείριση στο πλήρωμα των προσδιορισμένων καιρών, δηλαδή να ξανασυγκεντρώσει όλα τα πράγματα στον Χριστό, τα πράγματα που είναι στους ουρανούς και τα πράγματα που είναι στη γη». (Εφ 1:8-11) Αποκαλύφτηκε η προμήθεια του λύτρου, την οποία έκανε δυνατή ο Θεός για τη σωτηρία της υπάκουης ανθρωπότητας, καθώς επίσης ο σκοπός του να φέρει σε ύπαρξη μια βασιλική διακυβέρνηση, της οποίας θα ηγούνταν ο Γιος του και η οποία θα ήταν σε θέση να τερματίσει κάθε πονηρία. Εφόσον ο μεγαλειώδης σκοπός του Θεού έχει ως θεμέλιο και επίκεντρο τον Γιο του, ο Χριστός Ιησούς «έχει γίνει για εμάς [τους Χριστιανούς] σοφία από τον Θεό». (1Κο 1:30) «Σε αυτόν είναι προσεκτικά αποκρυμμένοι όλοι οι θησαυροί της σοφίας και της γνώσης». (Κολ 2:3) Μόνο μέσω αυτού και μέσω πίστης σε αυτόν, «τον Πρώτιστο Παράγοντα της ζωής» τον οποίο έχει ορίσει ο Θεός, μπορεί να αποκτήσει κάποιος σωτηρία και ζωή. (Πρ 3:15· Ιωα 14:6· 2Τι 3:15) Επομένως, δεν υπάρχει αληθινή σοφία που να παραγκωνίζει τον Ιησού Χριστό, που να μη βασίζει ακλόνητα την κρίση και τις αποφάσεις της στο σκοπό του Θεού όπως αποκαλύπτεται στο πρόσωπο του Χριστού.—Βλέπε ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ (Η Ζωτική του Θέση στο Σκοπό του Θεού).