Ο Ιεχωβά είναι εκείνος «στον οποίο κάθε οικογένεια στον ουρανό και στη γη οφείλει το όνομά της». (Εφ 3:15) Ο ίδιος δείχνει ενδιαφέρον για τη διατήρηση του οικογενειακού ονόματος και της οικογενειακής γραμμής. Αυτή η αρχή ακολουθούνταν στους πατριαρχικούς χρόνους και μεταγενέστερα ενσωματώθηκε στη διαθήκη του Νόμου με τον Ισραήλ. Η γυναίκα δεν έπρεπε «να γίνει γυναίκα ξένου άντρα έξω», δηλαδή δεν έπρεπε να παντρευτεί κανέναν έξω από την οικογένεια. Όταν την έπαιρνε ο αδελφός του συζύγου της, ο πρωτότοκος γιος επρόκειτο να έχει, όχι το όνομα του αδελφού του συζύγου, αλλά το όνομα του πεθαμένου άντρα. Αυτό δεν σημαίνει ότι το παιδί έπαιρνε πάντοτε το προσωπικό όνομα εκείνου, αλλά ότι συνέχιζε την οικογενειακή γραμμή, η δε κληρονομική ιδιοκτησία παρέμενε στο σπιτικό του πεθαμένου άντρα.

Ο εβραϊκός όρος μισπαχάχ (οικογένεια), εκτός του ότι αναφέρεται στο σπιτικό, σημαίνει επίσης, κατ’ επέκταση, τη φυλή, το λαό ή το έθνος. Η λέξη πατριά του πρωτότυπου ελληνικού κειμένου έχει επίσης ευρεία έννοια. Ο Ιεχωβά Θεός είναι ο πρωτουργός του θεσμού της οικογένειας. Είναι ο Πατέρας της ουράνιας οικογένειάς του και εκείνος στον οποίο “οφείλουν το όνομά τους όλες οι οικογένειες στη γη”. (Εφ 3:14, 15) Αυτό συμβαίνει επειδή ο Ιεχωβά ήταν ο θεμελιωτής της πρώτης ανθρώπινης οικογένειας, έχοντας ως σκοπό του να γεμίσει η γη μέσω αυτής. Επιπρόσθετα, επέτρεψε στον Αδάμ, αν και αμαρτωλό, να δημιουργήσει οικογένεια και να αποκτήσει παιδιά «κατά την ομοίωσή του, κατά την εικόνα του». (Γε 5:3) Έκτοτε ο Ιεχωβά έχει καταστήσει σαφές στην Αγία Γραφή ότι προσδίδει μεγάλη σπουδαιότητα στη θεόδοτη δύναμη της αναπαραγωγής, το μέσο με το οποίο ένας άνθρωπος μπορεί να διατηρήσει το όνομά του και την οικογενειακή του γραμμή στη γη.—Γε 38:8-10· Δευ 25:5, 6, 11, 12.