Σε τι αναφέρεται η «διαχείριση» την οποία έχει θέσει σε λειτουργία ο Θεός από το 33 Κ.Χ.;

Με την παρ’ αξία καλοσύνη του, ο Θεός έχει θέσει σκοπό του «μια διαχείριση [οἰκονομίαν, Κείμενο· κατά κυριολεξία, «διαχείριση οίκου»] στο πλήρωμα των προσδιορισμένων καιρών, δηλαδή να ξανασυγκεντρώσει όλα τα πράγματα στον Χριστό, τα πράγματα που είναι στους ουρανούς και τα πράγματα που είναι στη γη». (Εφ 1:10· παράβαλε Λου 12:42, υποσ.) Αυτή η «διαχείριση», την οποία ο Θεός επιτελεί από την ημέρα της Πεντηκοστής του 33 Κ.Χ., έχει ως στόχο την ενοποίηση όλων των νοημόνων πλασμάτων του. Το πρώτο στάδιο της “διαχείρισης” του Θεού αποσκοπεί στο να ξανασυγκεντρωθούν τα «πράγματα που είναι στους ουρανούς», ώστε να προετοιμαστεί η εκκλησία των κληρονόμων της Βασιλείας οι οποίοι πρόκειται να ζήσουν στους ουρανούς υπό τον Ιησού Χριστό ως την πνευματική Κεφαλή τους. (Ρω 8:16, 17· Εφ 1:11· 1Πε 1:4) Το δεύτερο στάδιο αυτής της “διαχείρισης” αποσκοπεί στο να ξανασυγκεντρωθούν «τα πράγματα που είναι στη γη», ώστε να προετοιμαστούν όσοι πρόκειται να ζήσουν σε έναν επίγειο παράδεισο.—Ιωα 10:16· Απ 7:9, 10· 21:3, 4.

Οι Χριστιανοί ακόλουθοι του Ιησού, ως «μέτοχοι της ουράνιας κλήσης» (Εβρ 3:1), διορίζονται από τον Θεό να είναι «κληρονόμοι» σε ενότητα με τον Χριστό, μέσω του οποίου ο Θεός είχε σκοπό «να ξανασυγκεντρώσει όλα τα πράγματα». «Τα πράγματα που είναι στους ουρανούς», δηλαδή όσοι καλούνται σε ουράνια ζωή, είναι λοιπόν οι πρώτοι που συγκεντρώνονται σε ενότητα με τον Θεό μέσω του Χριστού. (Εφ 1:8-11) Η κληρονομιά τους είναι «φυλαγμένη στους ουρανούς». (1Πε 1:3, 4· Κολ 1:5· παράβαλε Ιωα 14:2, 3.) Αυτοί «έχουν καταγραφεί» και έχουν την «υπηκοότητά» τους στους ουρανούς. (Εβρ 12:20-23· Φλπ 3:20) Απαρτίζουν τη «Νέα Ιερουσαλήμ» η οποία στο όραμα του Ιωάννη φάνηκε «να κατεβαίνει από τον ουρανό, από τον Θεό». (Απ 21:2, 9, 10· παράβαλε Εφ 5:24-27.) Εφόσον στην αρχή δηλώνεται ότι αυτό το όραμα αφορά “έναν νέο ουρανό και μια νέα γη” (Απ 21:1), εξυπακούεται ότι και τα δύο αυτά αντιπροσωπεύονται από όσα περιγράφονται στη συνέχεια. Επομένως ο “νέος ουρανός” πρέπει να αντιστοιχεί στον Χριστό μαζί με τη «νύφη» του, τη «Νέα Ιερουσαλήμ», η δε «νέα γη» εντοπίζεται στους “λαούς των ανθρώπων” που είναι υπήκοοι εκείνων και λαβαίνουν τις ευλογίες της διακυβέρνησής τους, όπως παρουσιάζεται στα εδάφια 3 και 4.