Ο Νόμος έδινε στους Ισραηλίτες την ευκαιρία να γίνουν «βασιλεία ιερέων και άγιο έθνος». (Εξ 19:5, 6) Οι απαιτήσεις του Νόμου για αποκλειστική αφοσίωση στον Ιεχωβά, η απόλυτη απαγόρευση κάθε μορφής συγκρητισμού και οι κανονισμοί του αναφορικά με τη θρησκευτική καθαρότητα και τη διατροφή αποτελούσαν έναν «μεσότοιχο» που κρατούσε το έθνος αξιοσημείωτα αποχωρισμένο από τα άλλα έθνη. (Εφ 2:14) Δύσκολα μπορούσε να μπει ένας Ιουδαίος στη σκηνή ή στο σπίτι ενός Εθνικού ή να φάει μαζί με Εθνικούς χωρίς να γίνει θρησκευτικά ακάθαρτος. Μάλιστα, όταν ο Ιησούς ήταν στη γη, υπήρχε η άποψη ότι ακόμη και το να μπει κάποιος Ιουδαίος σε σπίτι ή σε οικοδόμημα Εθνικών τον καθιστούσε ακάθαρτο. (Ιωα 18:28· Πρ 10:28) Η ιερότητα της ζωής καθώς και η αξιοπρέπεια και η τιμή της οικογένειας, του γάμου και του ατόμου προστατεύονταν. Μερικά επιπρόσθετα αποτελέσματα τα οποία θα μπορούσαν να αποδοθούν στο θρησκευτικό αποχωρισμό που επιτύγχανε η διαθήκη του Νόμου ήταν τα οφέλη για την υγεία και η προστασία από αρρώστιες κοινές στα έθνη που περιέβαλλαν τους Ισραηλίτες. Οι νόμοι για την ηθική καθαρότητα, τη σωματική υγιεινή και τη διατροφή είχαν αναμφίβολα ευεργετικό αποτέλεσμα όταν τηρούνταν.

Ως ο λαός με τον οποίο ο Θεός είχε συνάψει διαθήκη, λαός που αποτελούσε «ειδική ιδιοκτησία» του (Εξ 19:5, 6· 1Βα 8:53· Ψλ 135:4), οι Ιουδαίοι είχαν απολαύσει κάποιον βαθμό συμφιλίωσης με τον Θεό, αν και εξακολουθούσαν να χρειάζονται την πλήρη συμφιλίωση μέσω του προειπωμένου Λυτρωτή, του Μεσσία. (Ησ 53:5-7, 11, 12· Δα 9:24-26) Από την άλλη πλευρά, τα μη Ιουδαϊκά έθνη ήταν “αποξενωμένα από την πολιτεία του Ισραήλ και ξένα ως προς τις διαθήκες της υπόσχεσης, και δεν είχαν ελπίδα και ήταν χωρίς Θεό στον κόσμο”, δεδομένου ότι δεν είχαν αναγνωρισμένη υπόσταση ενώπιόν του. (Εφ 2:11, 12) Εντούτοις, σε αρμονία με το ιερό μυστικό σχετικά με το Σπέρμα, ο Θεός είχε σκοπό να φέρει ευλογίες σε άτομα από «όλα τα έθνη της γης». (Γε 22:15-18) Επομένως, το μέσο για την επίτευξη αυτού του σκοπού, η θυσία του Χριστού Ιησού, άνοιξε το δρόμο για εκείνους που ανήκαν στα αποξενωμένα μη Ιουδαϊκά έθνη να “έρθουν κοντά μέσω του αίματος του Χριστού”. (Εφ 2:13) Όχι μόνο αυτό, αλλά η ίδια θυσία κατάργησε επίσης το διαχωρισμό μεταξύ Ιουδαίου και μη Ιουδαίου, διότι εκπλήρωσε τη διαθήκη του Νόμου και την έβγαλε από τη μέση, επιτρέποντας έτσι στον Χριστό «να συμφιλιώσει πλήρως και τους δύο λαούς σε ένα σώμα προς τον Θεό διαμέσου του ξύλου του βασανισμού, επειδή είχε θανατώσει την έχθρα [το διαχωρισμό που προέκυπτε από τη διαθήκη του Νόμου] μέσω του εαυτού του». Τώρα πλέον ο Ιουδαίος και ο μη Ιουδαίος θα είχαν την ίδια πρόσβαση στον Θεό μέσω του Χριστού Ιησού, και με την πάροδο του χρόνου, μη Ιουδαίοι φέρθηκαν στη νέα διαθήκη ως κληρονόμοι της Βασιλείας μαζί με τον Χριστό.—Εφ 2:14-22· Ρω 8:16, 17· Εβρ 9:15.

Υπήρχαν αρκετές αυλές μέσα από τις οποίες περνούσε κανείς για να φτάσει στο κεντρικό κτίριο, το αγιαστήριο. Κάθε αυλή είχε διαδοχικά μεγαλύτερο βαθμό αγιότητας. Περνώντας μέσα από την Αυλή των Εθνικών, συναντούσε κανείς έναν τοίχο ύψους τριών πήχεων (1,3 μ.), στον οποίο υπήρχαν ανοίγματα που επέτρεπαν τη διέλευση. Στην κορυφή του υπήρχαν μεγάλες πέτρινες επιγραφές με μια προειδοποίηση στην ελληνική και στη λατινική. Η ελληνική επιγραφή έλεγε: «ΜΗΘΕΝΑ ΑΛΛΟΓΕΝΗ ΕΙΣΠΟΡΕΥΕΣΘΑΙ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΤΟ ΙΕΡΟΝ ΤΡΥΦΡΑΚΤΟΥ ΚΑΙ ΠΕΡΙΒΟΛΟΥ ΟΣ Δ’ ΑΝ ΛΗΦΘΗ ΑΥΤΩ ΑΙΤΙΟΣ ΕΣΤΑΙ ΔΙΑ ΤΟ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙΝ ΘΑΝΑΤΟΝ», δηλαδή : «Κανένας αλλογενής ας μην περάσει στην εσωτερική πλευρά του ορίου και του φράχτη που περιβάλλει το αγιαστήριο. Όποιος συλληφθεί θα είναι ο ίδιος υπαίτιος για τον επακόλουθο θάνατό του». Κάποτε ένας όχλος επιτέθηκε στον απόστολο Παύλο μέσα στο ναό, επειδή οι Ιουδαίοι διέδωσαν ότι είχε φέρει έναν Εθνικό στην απαγορευμένη περιοχή. Αυτός ο τοίχος μάς έρχεται στο νου, αν και ο Παύλος χρησιμοποιούσε τη λέξη “τοίχος” συμβολικά, όταν διαβάζουμε ότι ο Χριστός «κατέστρεψε το μεσότοιχο» που χώριζε τους Ιουδαίους από τους Εθνικούς.—Εφ 2:14, υποσ.· Πρ 21:20-32.

Συμβολική Χρήση. Στις Γραφές τα τείχη χρησιμοποιούνται μερικές φορές με μεταφορική έννοια για να υποδηλώσουν την προστασία και την ασφάλεια (1Σα 25:16· Παρ 18:11· 25:28), ενώ οι τοίχοι για να συμβολίσουν το διαχωρισμό. (Γε 49:22· Ιεζ 13:10) Έχοντας υπόψη αυτή τη δεύτερη έννοια, ο Παύλος έγραψε στους Εφεσίους: «Διότι αυτός [ο Χριστός] είναι η ειρήνη μας, εκείνος που έκανε τα δύο μέρη ένα και κατέστρεψε το μεσότοιχο που τα χώριζε». (Εφ 2:14) Ο Παύλος γνώριζε καλά το μεσότοιχο στην αυλή του ναού της Ιερουσαλήμ, ο οποίος έφερε την προειδοποιητική επιγραφή που απαγόρευε επί ποινή θανάτου σε κάθε μη Ιουδαίο να προχωρήσει πέρα από αυτόν. Ωστόσο, όταν ο Παύλος έγραψε στους Εφεσίους το 60 ή 61 Κ.Χ., μολονότι μπορεί να αναφέρθηκε έμμεσα στο συγκεκριμένο τοίχο με παραβολικό τρόπο, στην πραγματικότητα δεν εννοούσε ότι αυτός ο κατά γράμμα τοίχος είχε εξαλειφθεί, διότι υπήρχε ακόμη. Απεναντίας, ο απόστολος είχε κατά νου τη διαθήκη του Νόμου, η οποία είχε παίξει το ρόλο διαχωριστικού τοίχου μεταξύ Ιουδαίων και Εθνικών επί αιώνες. Με βάση το θάνατο του Χριστού σχεδόν 30 χρόνια πρωτύτερα, αυτός ο συμβολικός «τοίχος» είχε εξαλειφθεί.