Ορισμένοι ίσως θεωρούν ότι η Αγία Γραφή δεν διαβάζεται τόσο εύκολα όσο άλλα βιβλία, ότι απαιτεί μεγαλύτερη προσπάθεια και συγκέντρωση. Ίσως μάλιστα βρίσκουν πολλά ακατανόητα σημεία. Μερικά άτομα με επικριτική διάθεση μπορεί να επιμένουν ότι για να είναι τέλεια η Αγία Γραφή δεν θα έπρεπε να περιέχει ούτε καν κάποιες επιφανειακές διαφορές ή κάποια σημεία που, σύμφωνα με τα κριτήριά τους, φαίνεται να συνιστούν ασυνέπειες. Τίποτα, όμως, από αυτά δεν μειώνει την τελειότητα της Αγίας Γραφής. Αυτό συμβαίνει επειδή το πραγματικό μέτρο της τελειότητάς της είναι το γεγονός ότι ανταποκρίνεται στα κριτήρια αρτιότητας που έχει θέσει ο Ιεχωβά Θεός, καθώς επίσης το γεγονός ότι εκπληρώνει το στόχο ή το σκοπό για τον οποίο την έχει προορίσει αυτός, ως ο πραγματικός Συγγραφέας της, και το ότι δεν περιέχει κανένα ψεύδος, ως ο εκπεφρασμένος Λόγος του Θεού της αλήθειας. Ο απόστολος Παύλος υπογραμμίζει την τελειότητα “των αγίων συγγραμμάτων” λέγοντας: «Όλη η Γραφή είναι θεόπνευστη και ωφέλιμη για διδασκαλία, για έλεγχο, για τακτοποίηση ζητημάτων, για διαπαιδαγώγηση στη δικαιοσύνη, ώστε ο άνθρωπος του Θεού να είναι πλήρως ικανός, απόλυτα εξοπλισμένος για κάθε καλό έργο». (2Τι 3:15-17) Τα οφέλη που αποκόμιζε το έθνος του Ισραήλ από τις Εβραϊκές Γραφές εφόσον τις τηρούσε, τα οφέλη για τη Χριστιανική εκκλησία του πρώτου αιώνα από ολόκληρη τη Γραφή και τα οφέλη που παρέχει η Αγία Γραφή σε ανθρώπους σήμερα πιστοποιούν ότι συνιστά ιδεώδες μέσο το οποίο χρησιμοποιεί ο Θεός για να εκπληρώσει το σκοπό του.—Παράβαλε 1Κο 1:18.

Ο Χριστός και οι Απόστολοι Επικαλούνται τη Γραφή. Ο Ιησούς Χριστός και οι συγγραφείς των Χριστιανικών Γραφών πολλές φορές χρησιμοποίησαν τη λέξη γραφή επικαλούμενοι τα συγγράμματα του Μωυσή και των προφητών για να προσδώσουν κύρος στη διδασκαλία ή στο έργο τους, με το σκεπτικό ότι αυτά τα συγγράμματα ήταν θεόπνευστα. Συχνά αυτά τα εβραϊκά συγγράμματα χαρακτηρίζονταν στο σύνολό τους ως «Γραφές». (Ματ 21:42· 22:29· Μαρ 14:49· Ιωα 5:39· Πρ 17:11· 18:24, 28) Ενίοτε χρησιμοποιούνταν ο ενικός αριθμός «Γραφή» όπου γινόταν παράθεση συγκεκριμένης περικοπής, εννοώντας ότι αυτή ανήκε στο σύνολο των συγγραμμάτων των Εβραϊκών Γραφών. (Ρω 9:17· Γα 3:8) Άλλοτε πάλι γινόταν αναφορά σε μεμονωμένη περικοπή ως «γραφή» με την έννοια ότι επρόκειτο για έγκυρη δήλωση. (Μαρ 12:10· Λου 4:21· Ιωα 19:24, 36, 37) Στα εδάφια 2 Τιμόθεο 3:16 και 2 Πέτρου 1:20, ο Παύλος και ο Πέτρος φαίνεται να αναφέρονται τόσο στα εβραϊκά όσο και στα ελληνικά θεόπνευστα συγγράμματα ως «Γραφή». Στα εδάφια 2 Πέτρου 3:15, 16, ο Πέτρος κατατάσσει τα συγγράμματα του Παύλου ως μέρος των “Γραφών”.

Ζωτικής Σημασίας για τους Χριστιανούς. Εφόσον ο Ιησούς Χριστός επικαλούνταν διαρκώς τις Εβραϊκές Γραφές για να υποστηρίξει τη διδασκαλία του, είναι σημαντικό για τους ακολούθους του να μην αποκλίνουν από αυτές. Ο απόστολος Παύλος εξαίρει την αξία και τη ζωτική σημασία τους όταν λέει: «Όλη η Γραφή είναι θεόπνευστη και ωφέλιμη για διδασκαλία, για έλεγχο, για τακτοποίηση ζητημάτων, για διαπαιδαγώγηση στη δικαιοσύνη, ώστε ο άνθρωπος του Θεού να είναι πλήρως ικανός, απόλυτα εξοπλισμένος για κάθε καλό έργο».—2Τι 3:16, 17.

Το Πνεύμα Χρησιμοποιείται προς Όφελος των Υπηρετών του Θεού. Μια κύρια λειτουργία του πνεύματος του Θεού περιλαμβάνει την ικανότητα που έχει αυτό να πληροφορεί, να διαφωτίζει, να αποκαλύπτει. Γι’ αυτό και ο Δαβίδ εύλογα προσευχήθηκε: «Δίδαξέ με να κάνω το θέλημά σου, γιατί εσύ είσαι ο Θεός μου. Το πνεύμα σου είναι αγαθό· ας με οδηγήσει στη γη της ευθύτητας». (Ψλ 143:10) Πολύ νωρίτερα, ο Ιωσήφ είχε ερμηνεύσει τα προφητικά όνειρα του Φαραώ χάρη στη βοήθεια του Θεού που του έδωσε αυτή την ικανότητα. Ο Αιγύπτιος ηγεμόνας αναγνώρισε ότι το πνεύμα του Θεού επενεργούσε σε αυτόν. (Γε 41:16, 25-39) Αυτή η διαφωτιστική δύναμη του πνεύματος είναι ιδιαίτερα εμφανής στις προφητείες. Οι προφητείες, όπως δείχνει ο απόστολος Πέτρος, δεν προήλθαν από ανθρώπινη ερμηνεία των καταστάσεων και των γεγονότων. Δεν ήταν προϊόν κάποιας έμφυτης ικανότητας των προφητών να εξηγούν το νόημα και τη σημασία αυτών των καταστάσεων ή να προλέγουν τη μορφή των επερχόμενων γεγονότων. Αντίθετα, αυτοί οι άνθρωποι «κατευθύνονταν από άγιο πνεύμα»—φέρονταν, υποκινούνταν και καθοδηγούνταν από την ενεργό δύναμη του Θεού. (2Πε 1:20, 21· 2Σα 23:2· Ζαχ 7:12· Λου 1:67· 2:25-35· Πρ 1:16· 28:25· βλέπε ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ· ΠΡΟΦΗΤΗΣ.) Αντίστοιχα, επίσης, όλη η Γραφή είναι θεόπνευστη, δηλαδή γράφτηκε υπό την έμπνευση του Θεού ή, κατά κυριολεξία, «με την πνοή του Θεού». (2Τι 3:16) Το πνεύμα επενεργούσε με διάφορους τρόπους καθώς επικοινωνούσε με αυτούς τους άντρες και τους καθοδηγούσε, εμπνέοντάς τους σε μερικές περιπτώσεις οράματα ή όνειρα (Ιεζ 37:1· Ιωλ 2:28, 29· Απ 4:1, 2· 17:3· 21:10), αλλά σε όλες αυτές τις περιπτώσεις επενεργούσε στη διάνοιά τους και στην καρδιά τους υποκινώντας τους και καθοδηγώντας τους σε αρμονία με το σκοπό του Θεού.—Δα 7:1· Πρ 16:9, 10· Απ 1:10, 11· βλέπε ΘΕΟΠΝΕΥΣΤΙΑ.