Αν και ο Ιεχωβά συγχωρεί τις αμαρτίες τους που οφείλονται στη σαρκική αδυναμία και στην ατέλεια, εντούτοις οι Χριστιανοί αυτοί βιώνουν μια εσωτερική σύγκρουση την οποία περιέγραψε ο Παύλος στην επιστολή του προς τους Ρωμαίους (7:21-25). Πρόκειται για μια σύγκρουση ανάμεσα στο νόμο της ανανεωμένης διάνοιάς τους (Ρω 12:2· Εφ 4:23), ή στο «νόμο του Θεού», και στο «νόμο της αμαρτίας» που υπάρχει στα μέλη τους. Αυτό συμβαίνει επειδή τα σάρκινα σώματά τους δεν έχουν τελειοποιηθεί, παρότι υπολογίζονται δίκαιοι και οι αμαρτίες τους συγχωρούνται. Αυτή η σύγκρουση συμβάλλει στη δοκιμή της ακεραιότητάς τους απέναντι στον Θεό. Μπορούν να βγουν νικητές σε αυτή τη σύγκρουση με τη βοήθεια του πνεύματος του Θεού και την υποστήριξη του ελεήμονος Αρχιερέα τους, του Χριστού Ιησού. (Ρω 7:25· Εβρ 2:17, 18) Για να νικήσουν, όμως, πρέπει να ασκούν διαρκώς πίστη στη λυτρωτική θυσία του Χριστού και να τον ακολουθούν, διατηρώντας έτσι τη δικαιοσύνη τους ενώπιον του Θεού. (Παράβαλε Απ 22:11.) Με αυτόν τον τρόπο “καθιστούν βέβαιη για τον εαυτό τους την κλήση και την εκλογή τους”. (2Πε 1:10· Ρω 5:1, 9· 8:23-34· Τιτ 3:6, 7) Αν, από την άλλη πλευρά, αρχίσουν να πράττουν την αμαρτία, πέφτοντας από την πίστη, τότε χάνουν την ευνοημένη υπόσταση που είχαν ενώπιον του Θεού ως δίκαιοι, επειδή «οι ίδιοι ξανακρεμούν στο ξύλο τον Γιο του Θεού και τον ντροπιάζουν δημόσια». (Εβρ 6:4-8) Τα άτομα αυτά πρόκειται να καταστραφούν. (Εβρ 10:26-31, 38, 39) Γι’ αυτό και ο Ιησούς μίλησε για την αμαρτία που δεν συγχωρείται, και ο απόστολος Ιωάννης διαχώρισε την αμαρτία «που δεν επισύρει θάνατο» από την αμαρτία «που επισύρει θάνατο».—Ματ 12:31, 32· 1Ιω 5:16, 17.

Οι αποστάτες στην ουσία «ξανακρεμούν στο ξύλο τον Γιο του Θεού και τον ντροπιάζουν δημόσια», στασιάζοντας σαν τον Ιούδα ενάντια στη διευθέτηση του Θεού για σωτηρία.—Εβρ 6:4-6.