Ο Θεός εξέφρασε την εύνοιά του για την προσφορά του Άβελ, όχι όμως και για του Κάιν. Το υπόμνημα δεν αποκαλύπτει πώς έγινε έκδηλη η επιδοκιμασία και η απόρριψη, αλλά αναμφίβολα επρόκειτο για κάτι προφανές και στους δύο. Ορισμένοι επισημαίνουν ότι η προσφορά του Άβελ διευκρινίζεται πως ήταν από τα «πρωτότοκα του ποιμνίου του, και μάλιστα τα κομμάτια του πάχους τους», ενώ η προσφορά του Κάιν δεν αναφέρεται ότι ήταν από τους πιο εκλεκτούς καρπούς του. Μήπως ο Άβελ σκεφτόταν ότι το να χυνόταν το αίμα ενός ζωντανού πλάσματος ήταν πιο πολύτιμη θυσία, στοχαζόμενος ίσως τη θεϊκή υπόσχεση στο Γένεση 3:15 όσον αφορά το σπέρμα του οποίου το αίμα θα έπρεπε να χυθεί; Πολλούς αιώνες μετά την εποχή του Άβελ, η θυσία του τέλειου Γιου του Θεού εξεικονίστηκε με τη θυσία ενός άψογου αρνιού. (Ιωα 1:29) Εντούτοις, πολλά από αυτά ασφαλώς ξεπερνούσαν κατά πολύ την κατανόηση του Άβελ. Ο λόγος για τον οποίο ο Θεός επιδοκίμασε μόνο την προσφορά του Άβελ διασαφηνίζεται από μεταγενέστερα συγγράμματα. Στο εδάφιο Εβραίους 11:4, ο απόστολος Παύλος αναφέρει τον Άβελ ως τον πρώτο άνθρωπο πίστης και δείχνει ότι αυτό έκανε τη θυσία του να έχει “μεγαλύτερη αξία” από την προσφορά του Κάιν. Αντιθέτως, τα εδάφια 1 Ιωάννη 3:11, 12 δείχνουν ότι η διάθεση της καρδιάς του Κάιν ήταν κακή, κάτι που καταδείχτηκε από το γεγονός ότι αργότερα απέρριψε τη συμβουλή και την προειδοποίηση του Θεού, καθώς και από τον προμελετημένο φόνο του αδελφού του, του Άβελ.

Ο Κάιν έγινε καλλιεργητής της γης και, «αφού πέρασε κάποιος καιρός», ο ίδιος και ο νεότερος αδελφός του ο Άβελ έφεραν κάποιες προσφορές και τις παρουσίασαν στον Ιεχωβά, νιώθοντας την ανάγκη να κερδίσουν την εύνοια του Θεού. Ωστόσο, ο Θεός «δεν είδε με καμιά εύνοια» την προσφορά του Κάιν η οποία αποτελούνταν από «μερικούς καρπούς της γης». (Γε 4:2-5· παράβαλε Αρ 16:15· Αμ 5:22.) Το γεγονός ότι η προσφορά του Κάιν δεν περιλάμβανε αίμα δεν φαίνεται να έπαιξε ρόλο, δεδομένου ότι η διαθήκη του Νόμου προέβλεπε τόσο την προσφορά ζώων όσο και σιτηρών. Παρότι μερικοί επισημαίνουν ότι όσον αφορά την προσφορά του Κάιν δεν λέγεται ότι αποτελούνταν από τους εκλεκτότερους καρπούς, ενώ για την προσφορά του Άβελ αναφέρεται συγκεκριμένα ότι αποτελούνταν από τα «πρωτότοκα του ποιμνίου του, και μάλιστα τα κομμάτια του πάχους τους», το πρόβλημα δεν ήταν η ποιότητα των γεννημάτων που πρόσφερε ο Κάιν. Όπως τονίζει το εδάφιο Εβραίους 11:4, από την προσφορά του Κάιν έλειπε το κίνητρο της πίστης, το οποίο έκανε ευπρόσδεκτη τη θυσία του Άβελ.

Αρχαία Παραδείγματα Πίστης. Κάθε άτομο που περιλαμβάνεται στο «τόσο μεγάλο σύννεφο μαρτύρων» το οποίο αναφέρει ο Παύλος (Εβρ 12:1) είχε στερεή βάση για πίστη. Λόγου χάρη, είναι βέβαιο ότι ο Άβελ γνώριζε την υπόσχεση του Θεού σχετικά με ένα «σπέρμα» που θα έπληττε το «φίδι» στο κεφάλι. Έβλεπε επίσης απτές αποδείξεις για το ότι εκπληρωνόταν η ποινή που είχε απαγγείλει ο Ιεχωβά στους γονείς του στην Εδέμ. Έξω από την Εδέμ, ο Αδάμ και η οικογένειά του έτρωγαν ψωμί με τον ιδρώτα του προσώπου τους επειδή η γη ήταν καταραμένη και, ως εκ τούτου, παρήγε αγκάθια και τριβόλια. Πιθανότατα ο Άβελ παρατηρούσε ότι η λαχτάρα της Εύας ήταν για το σύζυγό της και ότι ο Αδάμ εξουσίαζε τη σύζυγό του. Αναμφίβολα η μητέρα του μιλούσε για τον πόνο που συνόδευε τις εγκυμοσύνες της. Επιπρόσθετα, η είσοδος του κήπου της Εδέμ φυλασσόταν από χερουβείμ και τη φλογερή λεπίδα ενός σπαθιού. (Γε 3:14-19, 24) Όλα αυτά αποτελούσαν «φανερή απόδειξη», από την οποία ο Άβελ αντλούσε τη διαβεβαίωση ότι η απελευθέρωση θα ερχόταν μέσω του “σπέρματος της υπόσχεσης”. Επομένως, υποκινούμενος από πίστη, «πρόσφερε στον Θεό μια θυσία» η οποία αποδείχτηκε μεγαλύτερης αξίας από τη θυσία του Κάιν.—Εβρ 11:1, 4.