Υπήρξαν περιπτώσεις στις οποίες ένα άτομο θεωρούνταν χρισμένο επειδή είχε διοριστεί από τον Θεό, μολονότι δεν είχε χυθεί λάδι στο κεφάλι του. Αυτή η αρχή καταδείχτηκε όταν ο Ιεχωβά είπε στον Ηλία να χρίσει τον Αζαήλ βασιλιά της Συρίας, τον Ιηού βασιλιά του Ισραήλ και τον Ελισαιέ προφήτη στη θέση του ίδιου. (1Βα 19:15, 16) Η Γραφική αφήγηση δείχνει στη συνέχεια ότι ένας από τους γιους των προφητών οι οποίοι σχετίζονταν με τον Ελισαιέ έχρισε όντως τον Ιηού με πραγματικό λάδι ως βασιλιά του Ισραήλ. (2Βα 9:1-6) Αλλά δεν αναφέρεται ότι κάποιος έχρισε με λάδι ούτε τον Αζαήλ ούτε τον Ελισαιέ. Ο Μωυσής αποκλήθηκε Χριστός, ή αλλιώς Χρισμένος, αν και δεν χρίστηκε με λάδι, επειδή διορίστηκε από τον Ιεχωβά να είναι προφήτης και εκπρόσωπός του, ο ηγέτης και απελευθερωτής του Ισραήλ. (Εβρ 11:24-26) Παρόμοια περίπτωση αποτελεί και ο Πέρσης βασιλιάς Κύρος, σχετικά με τον οποίο ο Ησαΐας είχε προείπει ότι ο Ιεχωβά θα τον χρησιμοποιούσε ως χρισμένο Του. (Ησ 45:1) Ο Κύρος δεν χρίστηκε κατά γράμμα με λάδι από κάποιον εκπρόσωπο του Ιεχωβά, αλλά επειδή διορίστηκε από τον Ιεχωβά να επιτελέσει ένα συγκεκριμένο έργο, μπορούσε να χαρακτηρίζεται χρισμένος.

Μια κατ’ εξαίρεση χρήση του τίτλου «Χριστός» είναι η αναφορά που κάνει ο Παύλος στον Μωυσή και όχι στον Ιησού, όταν γράφει: «[Ο Μωυσής] θεώρησε τον ονειδισμό του Χριστού [του Χρισμένου, υποσ.] ως πλούτο μεγαλύτερο από τους θησαυρούς της Αιγύπτου· γιατί είχε το βλέμμα του προσηλωμένο στην απόδοση της ανταμοιβής». (Εβρ 11:26) Ο Μωυσής δεν χρίστηκε ποτέ με κατά γράμμα λάδι όπως οι αρχιερείς και οι βασιλιάδες του Ισραήλ. (Εξ 30:22-30· Λευ 8:12· 1Σα 10:1· 16:13) Ωστόσο, ούτε ο Ιησούς ούτε οι ακόλουθοί του χρίστηκαν με λάδι, και όμως οι Γραφές μιλούν για αυτούς σαν να είχαν χριστεί. (Πρ 10:38· 2Κο 1:21) Στη δική τους περίπτωση, το χρίσμα τους με το άγιο πνεύμα του Θεού σήμαινε ότι είχαν διοριστεί από τον Θεό, μολονότι δεν χρησιμοποιήθηκε κατά γράμμα χριστήριο λάδι. Με παρόμοια, λοιπόν, έννοια ο Μωυσής έλαβε έναν ειδικό διορισμό. Ως εκ τούτου, ο Παύλος μπορούσε να πει ότι ο Μωυσής ήταν ο χρισμένος, ή αλλιώς ο Χριστός, του Ιεχωβά, ο αποδέκτης ενός διορισμού που του ανατέθηκε στην καιόμενη βάτο, τον οποίο διορισμό εκείνος θεωρούσε μεγαλύτερο πλούτο από όλους τους θησαυρούς της Αιγύπτου.—Εξ 3:2–4:17.