Αρνείται να Προσκυνήσει την Εικόνα. Ο Μισάχ και οι δύο σύντροφοί του τράβηξαν και πάλι την προσοχή του βασιλιά επειδή αρνήθηκαν, ενώπιον όλων των άλλων κυβερνητικών αξιωματούχων, να προσκυνήσουν τη μεγάλη εικόνα που είχε φτιάξει ο Ναβουχοδονόσορ. Με πλήρη πίστη στον Ιεχωβά, είπαν στον Ναβουχοδονόσορα ότι δεν θα υπηρετούσαν τους θεούς του βασιλιά όπως οι άλλοι. Το αν ο Θεός τους θα επέλεγε να τους σώσει από το καμίνι δεν είχε σημασία—εκείνοι θα διακρατούσαν την ακεραιότητά τους σε αυτόν και δεν θα συμβιβάζονταν για να απελευθερωθούν. (Στα εδάφια Εβρ 11:34, 35 γίνεται λόγος για εκείνους οι οποίοι «σταμάτησαν τη δύναμη της φωτιάς» και οι οποίοι «δεν δέχονταν απελευθέρωση με κάποιο λύτρο, για να φτάσουν σε καλύτερη ανάσταση».) Λόγω της πίστης τους, ο Ιεχωβά τούς διαφύλαξε μέσω του αγγέλου του. Μάλιστα, όταν βγήκαν έξω, δεν «είχε πάει πάνω τους η μυρωδιά της φωτιάς». Ο Ναβουχοδονόσορ, που είχε εξαγριωθεί τόσο πολύ ώστε είχε διατάξει να θερμάνουν το καμίνι εφτά φορές περισσότερο από όσο συνήθως προτού ρίξουν μέσα τους τρεις άντρες, αναγνώρισε τώρα τον Θεό τους ως ελευθερωτή. Επιπλέον, έδωσε διαταγή ότι όποιος έλεγε οτιδήποτε κακό εναντίον του Θεού του Μισάχ θα έπρεπε να διαμελιστεί και το σπίτι του να γίνει δημόσιο αποχωρητήριο.—Δα 3:1-30.

«Να Μην Τελειοποιηθούν Χωρίς Εμάς». Ο απόστολος Παύλος, αφού ανασκοπεί το υπόμνημα πιστών ανθρώπων της προχριστιανικής περιόδου από τον Άβελ και μετά, λέει ότι κανείς τους δεν έλαβε «την εκπλήρωση της υπόσχεσης, επειδή ο Θεός προείδε κάτι καλύτερο για εμάς, ώστε αυτοί να μην τελειοποιηθούν χωρίς εμάς». (Εβρ 11:39, 40) Η λέξη «εμάς» εδώ αναφέρεται σαφώς στους χρισμένους Χριστιανούς (Εβρ 1:2· 2:1-4), που είναι «μέτοχοι της ουράνιας κλήσης» (Εβρ 3:1) και για τους οποίους ο Χριστός «εγκαινίασε . . . νέα και ζωντανή οδό» προς τον άγιο τόπο της ουράνιας παρουσίας του Θεού. (Εβρ 10:19, 20) Αυτή η ουράνια κλήση περιλαμβάνει την υπηρεσία που αποδίδουν εκείνοι ως ουράνιοι ιερείς του Θεού και του Χριστού στη διάρκεια της Χιλιετούς Βασιλείας του Χριστού. Επίσης, τους δίνεται «εξουσία να κρίνουν». (Απ 20:4-6) Λογικά, λοιπόν, η ουράνια ζωή και τα προνόμια που λαβαίνουν όσοι έχουν κληθεί είναι το «κάτι καλύτερο» που προείδε ο Θεός για τους χρισμένους Χριστιανούς. (Εβρ 11:40) Ωστόσο, η αποκάλυψή τους, όταν θα αναλάβουν δράση από τον ουρανό με τον Χριστό για να καταστρέψουν το πονηρό σύστημα, πρόκειται να ανοίξει το δρόμο για να απελευθερωθούν από την υποδούλωση στη φθορά όσοι από τη δημιουργία επιδιώκουν «την ένδοξη ελευθερία των παιδιών του Θεού». (Ρω 8:19-22) Το εδάφιο Εβραίους 11:35 δείχνει ότι πιστοί άνθρωποι των προχριστιανικών χρόνων διακράτησαν ακεραιότητα παρά τα παθήματα «για να φτάσουν σε καλύτερη ανάσταση», προφανώς καλύτερη από των “νεκρών” που αναφέρονται στην αρχή του εδαφίου, οι οποίοι αναστήθηκαν μεν αλλά πέθαναν και πάλι. (Παράβαλε 1Βα 17:17-23· 2Βα 4:17-20, 32-37.) Επομένως, η “τελειοποίηση” για αυτούς τους πιστούς ανθρώπους των προχριστιανικών χρόνων πρέπει να έχει σχέση με την ανάστασή τους, με άλλα λόγια την αποκατάστασή τους σε ζωή, και εν συνεχεία με την «απελευθέρωσή τους από την υποδούλωση στη φθορά» μέσω των ιερατικών υπηρεσιών του Χριστού Ιησού και των υφιερέων του στη διάρκεια της Χιλιετούς Διακυβέρνησης.

«Καλύτερη ανάσταση». Αναφερόμενος σε κάποια πιστά άτομα της αρχαιότητας, ο Παύλος λέει: «Γυναίκες έλαβαν τους νεκρούς τους με ανάσταση· άλλοι, όμως, βασανίστηκαν επειδή δεν δέχονταν απελευθέρωση με κάποιο λύτρο, για να φτάσουν σε καλύτερη ανάσταση». (Εβρ 11:35) Εκείνα τα άτομα επέδειξαν πίστη στην ελπίδα της ανάστασης, γνωρίζοντας ότι η ζωή που ζούσαν τότε δεν ήταν το σπουδαιότερο πράγμα. Η ανάσταση που θα έχουν αυτοί, καθώς και άλλοι, μέσω του Χριστού λαβαίνει χώρα μετά την ανάσταση εκείνου και την εμφάνισή του ενώπιον του Πατέρα του, στον ουρανό, κατά την οποία παρουσιάζει την αξία της λυτρωτικής του θυσίας. Ο Ιησούς εξαγόρασε τότε το δικαίωμα ζωής του ανθρωπίνου γένους, γεγονός που του πρόσφερε τη δυνατότητα να γίνει «Αιώνιος Πατέρας». (Εβρ 9:11, 12, 24· Ησ 9:6) Αυτός είναι «πνεύμα που δίνει ζωή». (1Κο 15:45) Έχει «τα κλειδιά του θανάτου και του Άδη [Σιεόλ]». (Απ 1:18) Έχοντας πλέον την εξουσία να δίνει αιώνια ζωή, στον ορισμένο καιρό του Θεού κάνει μια «καλύτερη ανάσταση», εφόσον όσοι ανασταίνονται έχουν τη δυνατότητα να ζήσουν για πάντα. Κανείς από αυτούς δεν θα χρειαστεί οπωσδήποτε να πεθάνει ξανά. Αν είναι υπάκουοι, θα συνεχίσουν να ζουν.