Θεϊκή Φύση. Επίσης, όσοι βρίσκονται στον ουρανό—τα πνευματικά πλάσματα του Θεού—έχουν διαφορετική φύση. Ο απόστολος Πέτρος μιλάει στους συγχριστιανούς του, οι οποίοι ήταν πνευματικοί αδελφοί του Ιησού Χριστού, για “τις πολύτιμες και μεγαλειώδεις υποσχέσεις, μέσω των οποίων θα γίνονταν συμμέτοχοι σε θεϊκή φύση”. (2Πε 1:4) Αυτό σημαίνει συμμετοχή με τον Χριστό στη δόξα του ως πνευματικά πρόσωπα, όπως καταδεικνύεται από τον Πέτρο στην πρώτη του επιστολή: «Ο Θεός . . . μας έδωσε μια νέα γέννηση [ἀναγεννήσας ἡμᾶς, Κείμενο] σε μια ζωντανή ελπίδα μέσω της ανάστασης του Ιησού Χριστού από τους νεκρούς, σε μια άφθαρτη και αμόλυντη και αμάραντη κληρονομιά. Αυτή είναι φυλαγμένη στους ουρανούς για εσάς». (1Πε 1:3, 4) Η «θεϊκή φύση» προϋποθέτει αλλαγή φύσης μέσω θανάτου και ανάστασης, όπως διασαφηνίζει ο απόστολος Παύλος στο 15ο κεφάλαιο της Πρώτης Επιστολής Προς τους Κορινθίους. Ο Παύλος εξηγεί ότι ο Χριστιανός πρέπει να πεθάνει και να αναστηθεί με διαφορετικό σώμα, πνευματικό, πράγμα που προϋποθέτει αλλαγή.—1Κο 15:36, 38, 44, 49, 51.

Ο Πέτρος περιγράφει επίσης την ελπίδα που έχουν αυτά τα άτομα ως “πολύτιμες και μεγαλειώδεις υποσχέσεις, για να γίνουν οι ίδιοι μέσω αυτών συμμέτοχοι σε θεϊκή φύση”. (2Πε 1:4) Τα άτομα αυτά πρέπει να υποστούν κάποια μεταβολή της φύσης τους, παραιτούμενοι από την ανθρώπινη φύση προκειμένου να λάβουν «θεϊκή» φύση, έτσι ώστε να συμμετάσχουν με τον Χριστό στη δόξα του. Πρέπει να έχουν θάνατο όμοιο με αυτόν του Χριστού—διακρατώντας ακεραιότητα και παραιτούμενοι από την ανθρώπινη ζωή για πάντα—οπότε και λαβαίνουν μέσω ανάστασης αθάνατα, άφθαρτα σώματα σαν αυτό του Χριστού. (Ρω 6:3-5· 1Κο 15:50-57· 2Κο 5:1-3) Ο απόστολος Παύλος εξηγεί ότι δεν ανασταίνεται το σώμα. Αντίθετα, παρομοιάζει την εμπειρία τους με τη σπορά και τη βλάστηση ενός σπόρου, από την άποψη ότι «ο Θεός . . . του δίνει σώμα όπως έχει ευαρεστηθεί». (1Κο 15:35-40) Αυτό που ανασταίνεται είναι η ψυχή, δηλαδή το άτομο, με σώμα κατάλληλο για το περιβάλλον στο οποίο το ανασταίνει ο Θεός.