Αν και διάφοροι αρχαίοι προφήτες, καθώς και άγγελοι, είχαν δεχτεί προσκύνηση, ο Πέτρος εμπόδισε τον Κορνήλιο να τον προσκυνήσει, ο δε άγγελος (ή οι άγγελοι) του οράματος του Ιωάννη εμπόδισε τον Ιωάννη δύο φορές να κάνει το ίδιο, αποκαλώντας τον εαυτό του “σύνδουλο” και καταλήγοντας με την προτροπή: «Τον Θεό λάτρεψε [τῷ Θεῷ προσκύνησον, Κείμενο]». (Πρ 10:25, 26· Απ 19:10· 22:8, 9) Είναι προφανές ότι η έλευση του Χριστού εισήγαγε νέες σχέσεις που τροποποίησαν τους κανόνες συμπεριφοράς μεταξύ των υπηρετών του Θεού. Αυτός δίδαξε τους μαθητές του ότι «ένας είναι ο δάσκαλός σας, ενώ όλοι εσείς είστε αδελφοί . . . Ηγέτης σας είναι ένας, ο Χριστός» (Ματ 23:8-12), διότι στο δικό του πρόσωπο εκπληρώθηκαν οι προφητικοί χαρακτήρες και εξεικονιστικοί τύποι, όπως είπε ο άγγελος στον Ιωάννη: «Εκείνο που εμπνέει την προφητεία είναι το να δοθεί μαρτυρία για τον Ιησού». (Απ 19:10) Ο Ιησούς ήταν ο Κύριος του Δαβίδ, ο μεγαλύτερος από τον Σολομώντα, ο προφήτης που ήταν μεγαλύτερος από τον Μωυσή. (Λου 20:41-43· Ματ 12:42· Πρ 3:19-24) Ορθά, λοιπόν, αρνήθηκε ο Πέτρος να αφήσει τον Κορνήλιο να τον εξυψώσει περισσότερο από όσο έπρεπε.

Παρόμοια και ο Ιωάννης, λόγω του ότι είχε ανακηρυχτεί δίκαιος, ή αλλιώς είχε δικαιωθεί, από τον Θεό ως χρισμένος Χριστιανός, καλεσμένος να είναι ουράνιος γιος του Θεού και μέλος της Βασιλείας, είχε διαφορετική σχέση με τον άγγελο (ή τους αγγέλους) της Αποκάλυψης από εκείνη που είχαν οι Ισραηλίτες με τους αγγέλους οι οποίοι εμφανίστηκαν σε αυτούς στο παρελθόν. Ο άγγελος (ή οι άγγελοι) προφανώς αναγνώρισε αυτή την αλλαγή στις σχέσεις όταν απέρριψε την προσκύνηση του Ιωάννη.—Παράβαλε 1Κο 6:3· βλέπε ΑΝΑΚΗΡΥΣΣΩ ΔΙΚΑΙΟ.

Με ποια έννοια ήταν “το να δοθεί μαρτυρία για τον Ιησού εκείνο που ενέπνευσε την προφητεία”;

Στο όραμα του αποστόλου Ιωάννη, ένας άγγελος του είπε ότι «εκείνο που εμπνέει την προφητεία [τὸ πνεῦμα τῆς προφητείας, Κείμενο] είναι το να δοθεί μαρτυρία για τον Ιησού». (Απ 19:10) Ο απόστολος Παύλος αποκαλεί τον Χριστό “το ιερό μυστικό του Θεού” και λέει ότι «σε αυτόν είναι προσεκτικά αποκρυμμένοι όλοι οι θησαυροί της σοφίας και της γνώσης». (Κολ 2:2, 3) Ο λόγος για αυτό είναι ότι ο Ιεχωβά Θεός ανέθεσε στον Γιο του το βασικό ρόλο στην επεξεργασία του μεγαλειώδους σκοπού Του, ο οποίος είναι να αγιάσει το όνομά Του και να αποκαταστήσει τη γη και τους κατοίκους της στη θέση που αρμόζει σε αυτούς στη δική Του διευθέτηση των πραγμάτων, χρησιμοποιώντας ως μέσο “μια διαχείριση στο πλήρωμα των προσδιορισμένων καιρών, δηλαδή ξανασυγκεντρώνοντας όλα τα πράγματα στον Χριστό, τα πράγματα που είναι στους ουρανούς και τα πράγματα που είναι στη γη”. (Εφ 1:9, 10· παράβαλε 1Κο 15:24, 25.) Εφόσον η εκπλήρωση του μεγαλειώδους σκοπού του Θεού είναι καθ’ όλα συνυφασμένη με τον Ιησού (παράβαλε Κολ 1:19, 20), έπεται ότι όλες οι προφητείες, δηλαδή όλα τα θεόπνευστα αγγέλματα που διακήρυξαν οι υπηρέτες του Θεού, έστρεφαν την προσοχή στον Γιο του. Ως εκ τούτου, όπως δηλώνει το εδάφιο Αποκάλυψη 19:10, όλο το «πνεύμα» (η συνολική τάση, πρόθεση και επιδίωξη) της προφητείας ήταν το να δοθεί μαρτυρία για τον Ιησού, εκείνον τον οποίο ο Ιεχωβά επρόκειτο να καταστήσει ως “την οδό, την αλήθεια και τη ζωή”. (Ιωα 14:6) Αυτό θα ίσχυε, όχι μόνο για τις προφητείες που προηγούνταν της επίγειας διακονίας του Ιησού, αλλά και για εκείνες που θα ακολουθούσαν.—Πρ 2:16-36.

Από το ξέσπασμα κιόλας του στασιασμού στην Εδέμ, ο Ιεχωβά Θεός ξεκίνησε αυτή τη «μαρτυρία για τον Ιησού» μέσω της προφητείας του σχετικά με το «σπέρμα», το οποίο τελικά θα “συνέτριβε το κεφάλι του φιδιού”, του Αντιδίκου του Θεού. (Γε 3:15) Η Αβραμιαία διαθήκη υπήρξε προφητική όσον αφορά εκείνο το Σπέρμα και όσον αφορά το ότι αυτό θα ευλογούσε όλες τις οικογένειες της γης και θα νικούσε τον Αντίδικο και το «σπέρμα» του. (Γε 22:16-18· παράβαλε Γα 3:16.) Προειπώθηκε ότι το υποσχεμένο Σπέρμα, ο αποκαλούμενος «Σηλώ» (που σημαίνει «Εκείνος του Οποίου Είναι· Εκείνος στον Οποίο Ανήκει»), θα ερχόταν από τη φυλή του Ιούδα. (Γε 49:10) Μέσω του έθνους του Ισραήλ, ο Ιεχωβά αποκάλυψε ότι ο σκοπός του ήταν να έχει «βασιλεία ιερέων και άγιο έθνος». (Εξ 19:6· παράβαλε 1Πε 2:9, 10.) Οι θυσίες του Νόμου που δόθηκε στον Ισραήλ προσκίαζαν τη θυσία του Γιου του Θεού, το δε ιερατείο του εξεικονίζει το ουράνιο βασιλικό ιερατείο εκείνου (το οποίο αποτελείται από τον ίδιο και τους συνιερείς του) κατά τη Χιλιετή Βασιλεία του. (Εβρ 9:23, 24· 10:1· Απ 5:9, 10· 20:6) Επομένως, ο Νόμος έγινε “παιδαγωγός που οδήγησε στον Χριστό”.—Γα 3:23, 24.

Σχετικά με κάποια γεγονότα που σημάδεψαν την ιστορία του έθνους του Ισραήλ, ο απόστολος Παύλος αναφέρει: «Αυτά συνέβαιναν σε εκείνους ως παραδείγματα [τυπικῶς, Κείμενο] και γράφτηκαν για προειδοποίηση δική μας [των ακολούθων του Χριστού Ιησού], στους οποίους έχουν φτάσει τα τέλη των συστημάτων πραγμάτων». (1Κο 10:11) Ο Δαβίδ, ο εξοχότερος βασιλιάς του έθνους, αποτέλεσε προφητικό σύμβολο του Γιου του Θεού, τη δε διαθήκη του Θεού με τον Δαβίδ για αιώνια βασιλεία την κληρονόμησε ο Ιησούς Χριστός. (Ησ 9:6, 7· Ιεζ 34:23, 24· Λου 1:32· Πρ 13:32-37· Απ 22:16) Οι διάφορες μάχες που έδωσαν πιστοί βασιλιάδες (συνήθως καθοδηγούμενοι και ενθαρρυνόμενοι από προφήτες του Θεού) προεικόνιζαν τον πόλεμο που θα διεξήγε ο Γιος του Θεού κατά των εχθρών της Βασιλείας του, και, επομένως, οι νίκες που τους χάρισε ο Θεός προεικόνιζαν τη νίκη του Χριστού επί όλων των δυνάμεων του Σατανά, η οποία θα φέρει απελευθέρωση στο λαό του Θεού.—Ψλ 110:1-5· Μιχ 5:2-6· Πρ 4:24-28· Απ 16:14, 16· 19:11-21.

Πολλές από τις προφητείες αυτής της περιόδου περιέγραψαν τη βασιλεία του Χρισμένου του Θεού (του Μεσσία, ή αλλιώς Χριστού) και τις ευλογίες της διακυβέρνησής του. Άλλες Μεσσιανικές προφητείες έστρεψαν την προσοχή στο διωγμό και στα παθήματα του Υπηρέτη του Θεού. (Παράβαλε Ησ 11:1-10· 53:1-12· Πρ 8:29-35.) Όπως δηλώνει ο απόστολος Πέτρος, οι ίδιοι οι αρχαίοι προφήτες «ερευνούσαν ποιον καιρό ή τι είδους καιρό υποδείκνυε το πνεύμα μέσα τους σχετικά με τον Χριστό [τον Μεσσία], όταν αυτό έδινε μαρτυρία προκαταβολικά για τα παθήματα που περίμεναν τον Χριστό και για τις δόξες που θα τα ακολουθούσαν». Τους αποκαλύφτηκε ότι αυτά τα πράγματα θα εκπληρώνονταν στο μέλλον, πέρα από το δικό τους καιρό.—1Πε 1:10-12· παράβαλε Δα 9:24-27· 12:1-10.

Εφόσον ο Χριστός Ιησούς είναι Εκείνος στον οποίο εκπληρώνονται όλες αυτές οι προφητείες, πράγμα που τις αποδεικνύει όλες αληθινές, καθίσταται φανερό το πώς “η αλήθεια έγινε πραγματικότητα μέσω του Ιησού Χριστού”. «Διότι όσες και αν είναι οι υποσχέσεις του Θεού, έχουν γίνει Ναι μέσω αυτού». (Ιωα 1:17· 2Κο 1:20· παράβαλε Λου 18:31· 24:25, 26, 44-46.) Εύλογα είπε ο Πέτρος για τον Ιησού ότι “όλοι οι προφήτες δίνουν μαρτυρία για αυτόν”.—Πρ 3:20-24· 10:43· παράβαλε 28:23.

Δίνει Μαρτυρία για τον Ιησού. Στο εδάφιο Αποκάλυψη 19:10, ο άγγελος λέει στον Ιωάννη: «Εκείνο που εμπνέει την προφητεία [τὸ πνεῦμα τῆς προφητείας, Κείμενο] είναι το να δοθεί μαρτυρία για τον Ιησού». Δηλαδή, ουσιαστικός σκοπός όλης της προφητείας είναι να στραφεί η προσοχή στον Ιησού Χριστό. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Ιεχωβά Θεός παραγκωνίζεται ή αγνοείται. Σε προηγούμενο σημείο του εδαφίου 10, ο άγγελος είχε πει στον Ιωάννη, ο οποίος έπεσε κάτω μπροστά του: «Τον Θεό λάτρεψε», ο δε απόστολος Παύλος είχε δηλώσει ότι «ο Θεός εξύψωσε [τον Χριστό] σε ανώτερη θέση και του έδωσε με καλοσύνη το όνομα που είναι πάνω από κάθε άλλο όνομα, ώστε στο όνομα του Ιησού να λυγίσει κάθε γόνατο εκείνων που είναι στον ουρανό και εκείνων που είναι στη γη και εκείνων που είναι κάτω από το έδαφος, και κάθε γλώσσα να ομολογήσει φανερά ότι ο Ιησούς Χριστός είναι Κύριος για τη δόξα του Θεού του Πατέρα». Επομένως, με το να μεγαλύνουμε τον Ιησού Χριστό και να τον γνωρίζουμε όλο και περισσότερο αποκτούμε καλύτερη γνώση του Θεού και των σκοπών Του, πράγμα που έχει ως αποτέλεσμα να δοξάζεται ο Θεός πάνω από όλους.—Φλπ 2:9-11· βλέπε ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ.

Ο λόγος για τον οποίο η προφητεία δίνει μαρτυρία για τον Ιησού είναι ότι ο Ιησούς είναι αυτός μέσω του οποίου ο Θεός πραγματοποιεί τους σκοπούς του όσον αφορά τον αγιασμό του ονόματός του, την εξάλειψη της πονηρίας και την ευλογία της ανθρωπότητας. «[Στον Χριστό] είναι προσεκτικά αποκρυμμένοι όλοι οι θησαυροί της σοφίας και της γνώσης». (Κολ 2:3) Αυτός είναι το Σπέρμα της υπόσχεσης, Εκείνος στο πρόσωπο του οποίου αποκαλύπτεται το ιερό μυστικό. Από την αρχή κιόλας της πολιτείας του με τους ανθρώπους, μετά το στασιασμό του Αδάμ, ο Θεός μερίμνησε να προλεχθούν διάφορα πράγματα σχετικά με τον Χριστό προσκιάζοντάς τον και κατηύθυνε τους ανθρώπους στη Βασιλεία του Θεού η οποία θα δινόταν στα χέρια του Γιου του.—Γε 3:15· 22:18· Γα 3:16· 2Σα 7:12-16· Ψλ 2:6-12· 110:1-7· Ιεζ 21:27· Πρ 2:29, 36· 3:19-26· 1Τι 3:16.

Δίνει Μαρτυρία για τον Ιησού. Ο Ιησούς Χριστός ήρθε στη γη για να κάνει το θέλημα του Θεού, όπως προειπώθηκε στις Εβραϊκές Γραφές, «στο ρόλο του βιβλίου». (Ψλ 40:7, 8· Εβρ 10:7-9) Στη συναγωγή της Ναζαρέτ, ο Ιησούς άνοιξε το ρόλο του Ησαΐα και διάβασε τα προφητικά λόγια σύμφωνα με τα οποία το πνεύμα του Ιεχωβά τον είχε χρίσει για να κηρύξει. Στη συνέχεια, ο Χριστός τύλιξε το ρόλο, τον έδωσε στον υπηρέτη, κάθησε και εξήγησε σε όλους τους παρευρισκομένους: «Σήμερα εκπληρώνεται αυτή η γραφή που μόλις ακούσατε». (Λου 4:16-21· Ησ 61:1, 2) Στην πραγματικότητα, εφόσον «εκείνο που εμπνέει την προφητεία είναι το να δοθεί μαρτυρία για τον Ιησού», όλοι οι ρόλοι με όλες τις Γραφές, καθώς και η δημόσια διακήρυξη των καλών νέων που περιέχονται στους ρόλους των Χριστιανικών Γραφών, περιστρέφονται γύρω από τη θέση και το έργο του Ιησού Χριστού στο σκοπό του Ιεχωβά.—Απ 19:10.