Η νέα Ιερουσαλήμ. Στη θεόπνευστη Αποκάλυψη, ο απόστολος Ιωάννης καταγράφει πληροφορίες σχετικά με τη “νέα Ιερουσαλήμ”. (Απ 3:12) Σε όραμα ο Ιωάννης βλέπει αυτή «την άγια πόλη . . . να κατεβαίνει από τον ουρανό, από τον Θεό, και να είναι ετοιμασμένη σαν νύφη στολισμένη για το σύζυγό της». Αυτό εντάσσεται στα πλαίσια του οράματος που βλέπει σχετικά με έναν «νέο ουρανό και [μια] νέα γη». Αυτή η «νύφη» αναφέρεται ότι είναι “η σύζυγος του Αρνιού”. (Απ 21:1-3, 9-27) Άλλα αποστολικά συγγράμματα εφαρμόζουν αυτό το σχήμα λόγου στη Χριστιανική εκκλησία των χρισμένων. (2Κο 11:2· Εφ 5:21-32) Στο 14ο κεφάλαιο της Αποκάλυψης «το Αρνί», ο Χριστός Ιησούς, παρουσιάζεται να στέκεται στο Όρος Σιών—ένα όνομα που επίσης συνδέεται με την Ιερουσαλήμ (παράβαλε 1Πε 2:6)—και μαζί του να βρίσκονται 144.000 που έχουν το όνομά του και το όνομα του Πατέρα του γραμμένα στα μέτωπά τους.—Απ 14:1-5· βλέπε ΝΕΑ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ.

Έκφραση που εμφανίζεται δύο φορές, και μόνο στο κατ’ εξοχήν συμβολικό βιβλίο της Αποκάλυψης. (Απ 3:12· 21:2) Προς το τέλος αυτής της σειράς οραμάτων, και αφού έχει δει την καταστροφή της Βαβυλώνας της Μεγάλης, ο απόστολος Ιωάννης λέει: «Και είδα την άγια πόλη, τη Νέα Ιερουσαλήμ, να κατεβαίνει από τον ουρανό, από τον Θεό, και να είναι ετοιμασμένη σαν νύφη στολισμένη για το σύζυγό της».—Απ 21:2.

Η Νύφη του Αρνιού. Η ταυτότητα της Νέας Ιερουσαλήμ εξακριβώνεται υπό το φως άλλων εδαφίων. Η Νέα Ιερουσαλήμ είναι «σαν νύφη». Παρακάτω, ο Ιωάννης γράφει: «Ένας από τους εφτά αγγέλους . . . μίλησε μαζί μου και είπε: “Έλα εδώ, θα σου δείξω τη νύφη, τη σύζυγο του Αρνιού”. Με μετέφερε, λοιπόν, μέσω της δύναμης του πνεύματος σε ένα μεγάλο και ψηλό βουνό, και μου έδειξε την άγια πόλη Ιερουσαλήμ που κατέβαινε από τον ουρανό, από τον Θεό, και είχε τη δόξα του Θεού. Η ακτινοβολία της ήταν όμοια με μια πολυτιμότατη πέτρα, σαν πέτρα ίασπη που λάμπει καθαρά σαν κρύσταλλο».—Απ 21:9-11.

Τίνος νύφη είναι η Νέα Ιερουσαλήμ; Του Αρνιού του Θεού, του Ιησού Χριστού, ο οποίος έχυσε το αίμα του ως θυσία για την ανθρωπότητα. (Ιωα 1:29· Απ 5:6, 12· 7:14· 12:11· 21:14) Ποια είναι αυτή η νύφη; Αποτελείται από τα μέλη της δοξασμένης Χριστιανικής εκκλησίας. Η εκκλησία στη γη παρομοιάστηκε με «αγνή παρθένα» η οποία επρόκειτο να παρουσιαστεί στον Χριστό. (2Κο 11:2) Επίσης, ο απόστολος Παύλος παρομοιάζει τη Χριστιανική εκκλησία με γυναίκα της οποίας Σύζυγος και Κεφαλή είναι ο Χριστός.—Εφ 5:23-25, 32.

Επιπλέον, ο ίδιος ο Χριστός απευθύνεται στην εκκλησία στο εδάφιο Αποκάλυψη 3:12, υποσχόμενος στον πιστό νικητή: «Θα γράψω πάνω του το όνομα του Θεού μου και το όνομα της πόλης του Θεού μου, της νέας Ιερουσαλήμ, η οποία κατεβαίνει από τον ουρανό, από τον Θεό μου, και το όνομά μου το νέο». Η γυναίκα παίρνει το όνομα του συζύγου της. Επομένως, όσοι εμφανίζονται να στέκονται μαζί με το Αρνί πάνω στο Όρος Σιών, οι οποίοι αριθμούν 144.000 και έχουν το όνομα του Αρνιού και το όνομα του Πατέρα του γραμμένα στα μέτωπά τους, αποτελούν προφανώς την ίδια ομάδα, τη νύφη.—Απ 14:1.

Γιατί δεν θα μπορούσε η «Νέα Ιερουσαλήμ» να είναι κάποια πόλη στη Μέση Ανατολή;

Η Νέα Ιερουσαλήμ είναι ουράνια, όχι επίγεια, διότι κατεβαίνει «από τον ουρανό, από τον Θεό». (Απ 21:10) Άρα λοιπόν, αυτή η πόλη δεν είναι χτισμένη από ανθρώπους και δεν αποτελείται από κατά γράμμα δρόμους και κτίρια κατασκευασμένα στη Μέση Ανατολή, στη θέση της αρχαίας Ιερουσαλήμ, η οποία καταστράφηκε το 70 Κ.Χ. Στα μέλη της τάξης της νύφης, ενόσω βρίσκονται στη γη, λέγεται ότι “η υπηκοότητά τους υπάρχει στους ουρανούς” και ότι η ελπίδα τους είναι να λάβουν «μια άφθαρτη και αμόλυντη και αμάραντη κληρονομιά». «Αυτή είναι φυλαγμένη στους ουρανούς για εσάς», λέει ο απόστολος Πέτρος.—Φλπ 3:20· 1Πε 1:4.

Το 537 Π.Κ.Χ., ο Ιεχωβά δημιούργησε «νέους ουρανούς και νέα γη» όταν το Ιουδαϊκό υπόλοιπο αποκαταστάθηκε στην Ιερουσαλήμ από τη βαβυλωνιακή εξορία. (Ησ 65:17) Προφανώς, η κυβερνητική διευθέτηση υπό τον Ζοροβάβελ (απόγονο του Δαβίδ) τον οποίο βοηθούσε ο Αρχιερέας Ιησούς, στην πόλη της Ιερουσαλήμ, αποτέλεσε τότε τους «νέους ουρανούς». (Αγγ 1:1, 14· βλέπε ΟΥΡΑΝΟΣ [Νέοι ουρανοί και νέα γη].) Η Νέα Ιερουσαλήμ, μαζί με τον Χριστό ενθρονισμένο σε αυτή τη συμβολική πόλη, αποτελεί τους «νέους ουρανούς» που κυβερνούν τη «νέα γη», δηλαδή την ανθρώπινη κοινωνία στη γη.

Το ότι η Νέα Ιερουσαλήμ είναι πράγματι ουράνια πόλη υποστηρίζεται περαιτέρω από το όραμα που είδε σχετικά με αυτήν ο Ιωάννης. Μόνο μια συμβολική πόλη θα μπορούσε να έχει τις διαστάσεις και το μεγαλείο της Νέας Ιερουσαλήμ. Η βάση της ήταν τετράγωνη και είχε πλευρά περίπου 555 χλμ., ή αλλιώς περίμετρο περίπου 2.220 χλμ., δηλαδή 12.000 στάδια. Εφόσον η πόλη είχε σχήμα κύβου, το ύψος της ήταν ίσο με το μήκος και με το πλάτος της. Καμιά ανθρωποποίητη πόλη δεν θα μπορούσε ποτέ να φτάσει τόσο ψηλά στο «έξω διάστημα». Την περιέβαλλε τείχος ύψους 144 πήχεων (64 μ.). Το τείχος αυτό, που ήταν κατασκευασμένο από ίασπη, στηριζόταν με τη σειρά του σε 12 θεμέλιες πέτρες, πολύτιμες και εξαιρετικά όμορφες πέτρες—ίασπη, ζαφείρι, χαλκηδόνιο, σμαράγδι, σαρδόνυχα, σάρδιο, χρυσόλιθο, βήρυλλο, τοπάζι, χρυσοπράσιο, υάκινθο και αμέθυστο. Πάνω σε αυτές τις 12 θεμέλιες πέτρες ήταν χαραγμένα τα ονόματα των 12 αποστόλων του Αρνιού. Η ίδια η πόλη εντός αυτών των ωραίων τειχών δεν ήταν λιγότερο ένδοξη, διότι περιγράφηκε ως «καθαρό χρυσάφι όμοιο με καθαρό γυαλί» και ειπώθηκε για αυτήν ότι έχει έναν πλατύ δρόμο από «καθαρό χρυσάφι, σαν διαφανές γυαλί».—Απ 21:12-21.

Αγνή, Ωφέλιμη Διακυβέρνηση. Η είσοδος στη Νέα Ιερουσαλήμ μέσω των μεγαλοπρεπών τειχών της γινόταν από 12 πύλες—τρεις ανά πλευρά—που η καθεμιά τους ήταν φτιαγμένη από ένα τεράστιο μαργαριτάρι. Μολονότι αυτές οι πύλες δεν ήταν ποτέ κλειστές, «οτιδήποτε δεν είναι ιερό και οποιοσδήποτε εμμένει σε αηδιαστικό πράγμα και ψέμα δεν πρόκειται να μπει σε αυτήν· μόνο εκείνοι που είναι γραμμένοι στο ρόλο της ζωής του Αρνιού θα μπουν». Πράγματι, επρόκειτο για άγια και ιερή πόλη, αλλά δεν υπήρχε σε αυτήν κάποιος ορατός ναός για την απόδοση λατρείας, «γιατί ο Ιεχωβά Θεός ο Παντοδύναμος είναι ο ναός της, καθώς και το Αρνί». Επίσης, “δεν χρειαζόταν τον ήλιο ούτε τη σελήνη να λάμπουν πάνω της, γιατί τη φώτισε η δόξα του Θεού, και το λυχνάρι της ήταν το Αρνί”. Η διακυβέρνησή της στα έθνη θα είναι επωφελής, διότι «τα έθνη θα περπατήσουν μέσω του φωτός της».—Απ 21:22-27.

Εντούτοις, όταν ο Ιεχωβά θα εξαγόραζε τη Σιών από τη βαβυλωνιακή εξορία, θα την οικοδομούσε συμβολικά πάνω σε θεμέλιο από ζαφείρια, με επάλξεις από ρουμπίνια και πύλες από πυρόχρωμες πέτρες, ως αποτέλεσμα της ειρήνης και της δικαιοσύνης που θα έφερνε αυτός (Ησ 54:7, 8, 11-14), και εκείνη θα φορούσε ενδυμασία και στολίδια νύφης. (Ησ 49:14-18· παράβαλε 61:10.) Η τελευταία εικόνα μοιάζει κάπως με την περιγραφή της Νέας Ιερουσαλήμ, η οποία έχει πύλες από μαργαριτάρια και θεμέλια από πετράδια, και είναι ετοιμασμένη σαν «νύφη στολισμένη για το σύζυγό της». (Απ 21:2, 9-21) Και πάλι, είναι προφανές ότι τα στολίδια και ο στολισμός συνδέονται με πνευματικές ιδιότητες και ευλογίες που απορρέουν από την επιδοκιμασία και την εύνοια του Θεού.

Η απαλλαγή της απολυτρωμένης ανθρωπότητας από τα δάκρυα, το πένθος, την κραυγή, τον πόνο και το θάνατο είναι κάτι το οποίο εγγυάται η προφητική εικόνα που σκιαγραφούν τα εδάφια Αποκάλυψη 21:1-5. Μέσω του Αδάμ, η αμαρτία, με τα συνακόλουθα παθήματα και το θάνατο, διείσδυσε στο ανθρώπινο γένος (Ρω 5:12), και όλα αυτά συμπεριλαμβάνονται ασφαλώς στα «παλιά» που πρόκειται να παρέλθουν. Ο θάνατος είναι ο μισθός της αμαρτίας, και ως «τελευταίος εχθρός, θα εκμηδενιστεί» μέσω της διακυβέρνησης της Βασιλείας του Χριστού. (Ρω 6:23· 1Κο 15:25, 26, 56) Για την υπάκουη ανθρωπότητα αυτό θα σημάνει επιστροφή στην κατάσταση τελειότητας που απολάμβανε ο άνθρωπος στην αρχή της ανθρώπινης ιστορίας, στην Εδέμ. Έτσι λοιπόν, οι άνθρωποι θα είναι σε θέση να απολαμβάνουν τελειότητα όχι μόνο ως προς την πίστη και την αγάπη αλλά και ως προς την απουσία αμαρτίας. Θα ανταποκρίνονται πλήρως και άψογα στους δίκαιους κανόνες του Θεού για τους ανθρώπους. Η προφητεία στα εδάφια Αποκάλυψη 21:1-5 σχετίζεται και με τη Χιλιετή Βασιλεία του Χριστού, εφόσον η «Νέα Ιερουσαλήμ»—της οποίας “η κάθοδος από τον ουρανό” συνδέεται με την απαλλαγή του ανθρωπίνου γένους από τα παθήματα—καταδεικνύεται ότι είναι η «νύφη» του Χριστού, ή αλλιώς η ενδοξασμένη εκκλησία, άρα εκείνοι που απαρτίζουν το βασιλικό ιερατείο της Χιλιετούς Διακυβέρνησης του Χριστού.—Απ 21:9, 10· Εφ 5:25-32· 1Πε 2:9· Απ 20:4-6.

Η τελειότητα του ανθρωπίνου γένους θα είναι σχετική, περιορισμένη στα ανθρώπινα πλαίσια. Ωστόσο, θα δώσει σίγουρα σε όσους την αποκτήσουν την ικανότητα να απολαμβάνουν τη ζωή στη γη στον πληρέστερο δυνατό βαθμό. «Χαρά μέχρι χορτασμού συνοδεύει το πρόσωπο» του Ιεχωβά, και το γεγονός ότι «η σκηνή του Θεού είναι με τους ανθρώπους» δείχνει ότι εδώ εννοούνται οι υπάκουοι άνθρωποι, εκείνοι στους οποίους στρέφεται με επιδοκιμασία το πρόσωπο του Ιεχωβά. (Ψλ 16:11· Απ 21:3· παράβαλε Ψλ 15:1-3· 27:4, 5· 61:4· Ησ 66:23.) Ωστόσο, τελειότητα δεν σημαίνει κατάργηση της ποικιλίας, όπως νομίζουν συχνά ορισμένοι. Το ζωικό βασίλειο, που είναι προϊόν των “τέλειων ενεργειών” του Ιεχωβά (Γε 1:20-24· Δευ 32:4), χαρακτηρίζεται από τεράστια ποικιλία. Παρόμοια, η τελειότητα του πλανήτη Γη δεν είναι ασύμβατη με την ποικιλία, τις εναλλαγές ή τις αντιθέσεις. Επιτρέπει να συνυπάρχουν το απλό και το περίπλοκο, το λιτό και το περίτεχνο, το πικρό και το γλυκό, το τραχύ και το ομαλό, τα λιβάδια και τα δάση, τα βουνά και οι κοιλάδες. Περιλαμβάνει την αναζωογονητική φρεσκάδα των πρώτων ημερών της άνοιξης, τη ζεστασιά του καλοκαιριού με τον καταγάλανο ουρανό, τα ωραία χρώματα του φθινοπώρου, την αγνή ομορφιά του φρέσκου χιονιού. (Γε 8:22) Επομένως, οι τέλειοι άνθρωποι δεν θα είναι ίδιοι και απαράλλακτοι, με πανομοιότυπη προσωπικότητα, ταλέντα και ικανότητες. Όπως έδειξαν οι αρχικοί ορισμοί, δεν είναι αυτή κατ’ ανάγκην η έννοια της τελειότητας.