Επίγεια ζωή χωρίς φθορά. Τι θα λεχθεί για τους υπόλοιπους από την ανθρωπότητα που δεν λαβαίνουν ουράνια ζωή; Ο απόστολος Ιωάννης αναφέρει τα λόγια του Ιησού, ο οποίος είπε: «Διότι ο Θεός αγάπησε τον κόσμο τόσο πολύ, ώστε έδωσε τον μονογενή του Γιο, για να μην καταστραφεί όποιος ασκεί πίστη σε αυτόν, αλλά να έχει αιώνια ζωή». (Ιωα 3:16) Στην παραβολή του Ιησού για τα πρόβατα και τα κατσίκια, όσοι από τα έθνη ξεχωρίζονται στα δεξιά του ως πρόβατα εισέρχονται «σε αιώνια ζωή». (Ματ 25:46) Ο Παύλος μιλάει για τους “γιους του Θεού” και “συγκληρονόμους με τον Χριστό” και λέει ότι «με έντονη λαχτάρα η δημιουργία περιμένει την αποκάλυψη των γιων του Θεού». Κατόπιν λέει ότι «η ίδια η δημιουργία θα ελευθερωθεί από την υποδούλωση στη φθορά και θα έχει την ένδοξη ελευθερία των παιδιών του Θεού». (Ρω 8:14-23) Όταν ο Αδάμ δημιουργήθηκε ως τέλειος άνθρωπος, ήταν “γιος [ή παιδί] του Θεού”. (Λου 3:38) Το προφητικό όραμα των εδαφίων Αποκάλυψη 21:1-4 υποδεικνύει έναν μελλοντικό «νέο ουρανό» και «νέα γη» και υπόσχεται ότι τότε «ο θάνατος δεν θα υπάρχει πια, ούτε πένθος ούτε κραυγή ούτε πόνος δεν θα υπάρχουν πια». Εφόσον αυτή η υπόσχεση δίνεται, όχι σε πνευματικά πλάσματα, αλλά ειδικά στους «ανθρώπους», μας παρέχει τη διαβεβαίωση ότι μια νέα επίγεια κοινωνία ανθρώπων που θα ζουν υπό το «νέο ουρανό» θα γευτούν αποκατάσταση της διάνοιας και του σώματος σε πληρότητα υγείας και αιώνια ζωή ως επίγεια «παιδιά του Θεού».

“Όχι Πια Πόνος”. Αν και δυσάρεστο, το σωματικό αίσθημα του πόνου εξυπηρετεί έναν ωφέλιμο σκοπό, εφόσον προειδοποιεί το άτομο για τον κίνδυνο σωματικής κάκωσης και έτσι του δίνει τη δυνατότητα να λάβει μέτρα για να αποφύγει τυχόν σοβαρή βλάβη. Επομένως, η εκπλήρωση της υπόσχεσης του Θεού πως “ούτε πόνος δεν θα υπάρχει πια” (Απ 21:4) δεν θα μπορούσε να σημαίνει ότι οι άνθρωποι θα γίνουν αναίσθητοι στον πόνο ή ότι θα χάσουν την ικανότητα να τον νιώθουν. Απεναντίας, ο ψυχικός, συναισθηματικός και σωματικός πόνος που έχει προκληθεί από την αμαρτία και την ατέλεια (Ρω 8:21, 22) “δεν θα υπάρχει πια” με την έννοια ότι τα αίτιά του (όπως οι ασθένειες και ο θάνατος) θα εξαλειφθούν. Το ότι η σωματική τελειότητα δεν προϋποθέτει απόλυτη αναλγησία πιστοποιείται από το γεγονός ότι ακόμη και ο τέλειος άνθρωπος Ιησούς δοκίμασε σωματικό και συναισθηματικό πόνο αναφορικά με το θάνατό του και με την έλλειψη ανταπόκρισης από μέρους εκείνων που διακονούσε. (Ματ 26:37· Λου 19:41) Μάλιστα είχε προειπωθεί ότι θα ήταν «άνθρωπος προορισμένος για πόνους». (Ησ 53:3) Θεραπεύοντας τους «τυραννισμένους από διάφορες ασθένειες και βάσανα» (Ματ 4:24), ο Ιησούς επιφορτίστηκε τους πόνους άλλων.—Ησ 53:4.

Η απαλλαγή της απολυτρωμένης ανθρωπότητας από τα δάκρυα, το πένθος, την κραυγή, τον πόνο και το θάνατο είναι κάτι το οποίο εγγυάται η προφητική εικόνα που σκιαγραφούν τα εδάφια Αποκάλυψη 21:1-5. Μέσω του Αδάμ, η αμαρτία, με τα συνακόλουθα παθήματα και το θάνατο, διείσδυσε στο ανθρώπινο γένος (Ρω 5:12), και όλα αυτά συμπεριλαμβάνονται ασφαλώς στα «παλιά» που πρόκειται να παρέλθουν. Ο θάνατος είναι ο μισθός της αμαρτίας, και ως «τελευταίος εχθρός, θα εκμηδενιστεί» μέσω της διακυβέρνησης της Βασιλείας του Χριστού. (Ρω 6:23· 1Κο 15:25, 26, 56) Για την υπάκουη ανθρωπότητα αυτό θα σημάνει επιστροφή στην κατάσταση τελειότητας που απολάμβανε ο άνθρωπος στην αρχή της ανθρώπινης ιστορίας, στην Εδέμ. Έτσι λοιπόν, οι άνθρωποι θα είναι σε θέση να απολαμβάνουν τελειότητα όχι μόνο ως προς την πίστη και την αγάπη αλλά και ως προς την απουσία αμαρτίας. Θα ανταποκρίνονται πλήρως και άψογα στους δίκαιους κανόνες του Θεού για τους ανθρώπους. Η προφητεία στα εδάφια Αποκάλυψη 21:1-5 σχετίζεται και με τη Χιλιετή Βασιλεία του Χριστού, εφόσον η «Νέα Ιερουσαλήμ»—της οποίας “η κάθοδος από τον ουρανό” συνδέεται με την απαλλαγή του ανθρωπίνου γένους από τα παθήματα—καταδεικνύεται ότι είναι η «νύφη» του Χριστού, ή αλλιώς η ενδοξασμένη εκκλησία, άρα εκείνοι που απαρτίζουν το βασιλικό ιερατείο της Χιλιετούς Διακυβέρνησης του Χριστού.—Απ 21:9, 10· Εφ 5:25-32· 1Πε 2:9· Απ 20:4-6.

Η τελειότητα του ανθρωπίνου γένους θα είναι σχετική, περιορισμένη στα ανθρώπινα πλαίσια. Ωστόσο, θα δώσει σίγουρα σε όσους την αποκτήσουν την ικανότητα να απολαμβάνουν τη ζωή στη γη στον πληρέστερο δυνατό βαθμό. «Χαρά μέχρι χορτασμού συνοδεύει το πρόσωπο» του Ιεχωβά, και το γεγονός ότι «η σκηνή του Θεού είναι με τους ανθρώπους» δείχνει ότι εδώ εννοούνται οι υπάκουοι άνθρωποι, εκείνοι στους οποίους στρέφεται με επιδοκιμασία το πρόσωπο του Ιεχωβά. (Ψλ 16:11· Απ 21:3· παράβαλε Ψλ 15:1-3· 27:4, 5· 61:4· Ησ 66:23.) Ωστόσο, τελειότητα δεν σημαίνει κατάργηση της ποικιλίας, όπως νομίζουν συχνά ορισμένοι. Το ζωικό βασίλειο, που είναι προϊόν των “τέλειων ενεργειών” του Ιεχωβά (Γε 1:20-24· Δευ 32:4), χαρακτηρίζεται από τεράστια ποικιλία. Παρόμοια, η τελειότητα του πλανήτη Γη δεν είναι ασύμβατη με την ποικιλία, τις εναλλαγές ή τις αντιθέσεις. Επιτρέπει να συνυπάρχουν το απλό και το περίπλοκο, το λιτό και το περίτεχνο, το πικρό και το γλυκό, το τραχύ και το ομαλό, τα λιβάδια και τα δάση, τα βουνά και οι κοιλάδες. Περιλαμβάνει την αναζωογονητική φρεσκάδα των πρώτων ημερών της άνοιξης, τη ζεστασιά του καλοκαιριού με τον καταγάλανο ουρανό, τα ωραία χρώματα του φθινοπώρου, την αγνή ομορφιά του φρέσκου χιονιού. (Γε 8:22) Επομένως, οι τέλειοι άνθρωποι δεν θα είναι ίδιοι και απαράλλακτοι, με πανομοιότυπη προσωπικότητα, ταλέντα και ικανότητες. Όπως έδειξαν οι αρχικοί ορισμοί, δεν είναι αυτή κατ’ ανάγκην η έννοια της τελειότητας.