“Η Βασιλεία του Κυρίου μας και του Χριστού Του”. Ο απόστολος Ιωάννης, γράφοντας προς το τέλος του πρώτου αιώνα Κ.Χ., προείδε μέσω θεϊκής αποκάλυψης το μελλοντικό καιρό κατά τον οποίο ο Ιεχωβά Θεός, μέσω του Γιου του, θα έφερνε σε ύπαρξη μια νέα έκφραση της θεϊκής διακυβέρνησης. Όπως είχε συμβεί όταν ο Δαβίδ ανέβασε την Κιβωτό στην Ιερουσαλήμ, έτσι και εκείνον τον καιρό θα λεγόταν ότι ο Ιεχωβά “πήρε τη μεγάλη του δύναμη και άρχισε να βασιλεύει”. Αυτός θα ήταν ο καιρός κατά τον οποίο δυνατές φωνές στον ουρανό θα διακήρυτταν: «Η βασιλεία του κόσμου έγινε βασιλεία του Κυρίου μας και του Χριστού του, και αυτός θα βασιλέψει στους αιώνες των αιώνων».—Απ 11:15, 17· 1Χρ 16:1, 31.

“Ο Κύριός μας”, ο Υπέρτατος Κύριος Ιεχωβά, είναι αυτός που επιβάλλει την εξουσία του στη «βασιλεία του κόσμου», εγκαθιδρύοντας μια νέα έκφραση της κυριαρχίας του ως προς τη γη μας. Δίνει στον Γιο του, τον Ιησού Χριστό, δευτερεύουσα συμμετοχή σε αυτή τη Βασιλεία, η οποία ως αποτέλεσμα αποκαλείται «βασιλεία του Κυρίου μας και του Χριστού του». Αυτή η Βασιλεία είναι σπουδαιότερων αναλογιών και μεγαλύτερων διαστάσεων από τη «βασιλεία του Γιου της αγάπης του», που αναφέρεται στο εδάφιο Κολοσσαείς 1:13. Η «βασιλεία του Γιου της αγάπης του» άρχισε την Πεντηκοστή του 33 Κ.Χ. και κυβερνάει τους χρισμένους μαθητές του Χριστού, ενώ η «βασιλεία του Κυρίου μας και του Χριστού του» έρχεται σε ύπαρξη στο τέλος των “προσδιορισμένων καιρών των εθνών” και κυβερνάει όλους τους ανθρώπους στη γη.—Λου 21:24.

Μόλις αρχίζει η συμμετοχή του στη «βασιλεία του κόσμου», ο Ιησούς Χριστός παίρνει τα απαραίτητα μέτρα για να εξαλείψει την εναντίωση στην κυριαρχία του Θεού. Η πρώτη ενέργεια συντελείται στην ουράνια επικράτεια, όπου ο Σατανάς και οι δαίμονές του ηττώνται και ρίχνονται στην επίγεια επικράτεια. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την εξής διακήρυξη: «Τώρα πραγματοποιήθηκε η σωτηρία και η δύναμη και η βασιλεία του Θεού μας και η εξουσία του Χριστού του». (Απ 12:1-10) Στο σύντομο χρονικό διάστημα που του απομένει, αυτός ο κυριότερος Αντίδικος, ο Σατανάς, συνεχίζει να εκπληρώνει την προφητεία του εδαφίου Γένεση 3:15, πολεμώντας ενάντια στους «υπόλοιπους από το σπέρμα» της γυναίκας, «τους αγίους» που πρόκειται να κυβερνήσουν με τον Χριστό. (Απ 12:13-17· παράβαλε Απ 13:4-7· Δα 7:21-27.) Παρ’ όλα αυτά, τα «δίκαια διατάγματα» του Ιεχωβά φανερώνονται, και οι εκφράσεις της κρίσης του επέρχονται ως πληγές στους εναντιουμένους του, με αποτέλεσμα την καταστροφή της μυστηριακής Βαβυλώνας της Μεγάλης, του κυριότερου επίγειου διώκτη των υπηρετών του Θεού.—Απ 15:4· 16:1–19:6.

Κατόπιν, η «βασιλεία του Κυρίου μας και του Χριστού του» αποστέλλει τα ουράνια στρατεύματά της ενάντια στους άρχοντες όλων των επίγειων βασιλείων και των στρατευμάτων τους στη μάχη του Αρμαγεδδώνα, εξολοθρεύοντάς τους. (Απ 16:14-16· 19:11-21) Αυτό αποτελεί την απάντηση στην προσευχή που απευθύνεται στον Θεό: «Ας έρθει η βασιλεία σου. Ας γίνει το θέλημά σου, όπως στον ουρανό, έτσι και πάνω στη γη». (Ματ 6:10) Στη συνέχεια, ο Σατανάς ρίχνεται στην άβυσσο και αρχίζει μια χιλιετής περίοδος στη διάρκεια της οποίας ο Χριστός Ιησούς και οι σύντροφοί του κυβερνούν ως βασιλιάδες και ιερείς τους κατοίκους της γης.—Απ 20:1, 6.

Ιεχωβά Θεός. Ο Ιεχωβά Θεός είναι ο “Κύριος του ουρανού και της γης”, δεδομένου ότι είναι ο Παγκόσμιος Κυρίαρχος λόγω της ιδιότητάς του ως Δημιουργού. (Ματ 11:25· Απ 4:11) Τα ουράνια πλάσματα τον αποκαλούν «Κύριο», σύμφωνα με το εδάφιο Αποκάλυψη 11:15, το οποίο λέει: «Έγιναν δυνατές φωνές στον ουρανό, που έλεγαν: “Η βασιλεία του κόσμου έγινε βασιλεία του Κυρίου μας [Ιεχωβά] και του Χριστού του”». Οι πιστοί υπηρέτες του Θεού στη γη τον προσφωνούσαν με τον τίτλο «Υπέρτατος Κύριος», τίτλος που εμφανίζεται πάνω από 300 φορές στις θεόπνευστες Γραφές. (Γε 15:2· Απ 6:10) Επίσης ο Θεός περιγράφεται εύστοχα ως «ο αληθινός Κύριος». (Ησ 1:24) Υπό την καθοδήγησή του λαβαίνει χώρα η σύναξη, ή η συγκομιδή, των ανθρώπων για ζωή. Γι’ αυτό και οι εκκλήσεις για περισσότερους εργάτες που θα βοηθήσουν στο θερισμό πρέπει να απευθύνονται σε Εκείνον ως τον «Κύριο του θερισμού».—Ματ 9:37, 38· βλέπε ΜΝΚ με Υποσημειώσεις, παραρτήματα 1Ε, 1ΣΤ, 1Ζ, 1Η, 1Θ.

Ο ασεβής κόσμος τερματίζεται· το ανθρώπινο γένος διαφυλάττεται. Επομένως, ο κόσμος για τον οποίο πέθανε ο Ιησούς πρέπει να είναι απλώς η ανθρώπινη οικογένεια, κάθε ανθρώπινη σάρκα. (Ιωα 3:16, 17) Όσον αφορά τον κόσμο με την έννοια της ανθρώπινης κοινωνίας που είναι αποξενωμένη από τον Θεό και που βρίσκεται σε πραγματική έχθρα με τον Θεό, ο Ιησούς δεν προσευχήθηκε για χάρη αυτού του κόσμου, αλλά μόνο για όσους εξέρχονταν από αυτόν τον κόσμο και έθεταν πίστη σε εκείνον. (Ιωα 17:8, 9) Ο Ιησούς έδειξε ότι όπως επέζησε ανθρώπινη σάρκα από την καταστροφή της ασεβούς ανθρώπινης κοινωνίας, δηλαδή του κόσμου, στον Κατακλυσμό, έτσι θα επιβιώσει ανθρώπινη σάρκα από τη μεγάλη θλίψη την οποία παρομοίασε με εκείνον τον Κατακλυσμό. (Ματ 24:21, 22, 36-39· παράβαλε Απ 7:9-17.) Σύμφωνα δε με σχετική υπόσχεση, «η βασιλεία του κόσμου» (προφανώς, με την έννοια της ανθρωπότητας) θα γινόταν η «βασιλεία του Κυρίου μας και του Χριστού του» και αυτοί που θα βασίλευαν με τον Χριστό στην ουράνια Βασιλεία του επρόκειτο να “κυβερνήσουν ως βασιλιάδες τη γη”, και ως εκ τούτου την ανθρωπότητα, εξαιρουμένης της εξουσιαζόμενης από τον Σατανά ασεβούς ανθρώπινης κοινωνίας η οποία θα είχε εκλείψει.—Απ 11:15· 5:9, 10.