Το Δεξί Χέρι. Το δεξί χέρι θεωρούνταν πολύ σπουδαίο, με συμβολική έννοια. Ο Ιωσήφ δυσαρεστήθηκε όταν ο Ιακώβ τοποθέτησε τα χέρια του σταυρωτά ώστε να ακουμπήσει το δεξί του χέρι πάνω στον Εφραΐμ, το νεότερο γιο του Ιωσήφ. Αλλά ο Ιακώβ το έκανε αυτό σκόπιμα, ώστε να δώσει στον Εφραΐμ την ανώτερη ευλογία. (Γε 48:13-20) Όταν κάποιος βρισκόταν στα δεξιά ενός άρχοντα σήμαινε ότι κατείχε την πιο σπουδαία θέση, μετά τον ίδιο τον άρχοντα (Ψλ 110:1· Πρ 7:55, 56· Ρω 8:34· 1Πε 3:22), ή ότι κατείχε θέση εύνοιας. (Ματ 25:33) Στο όραμα της Αποκάλυψης λέγεται για τον Ιησού ότι έχει τα εφτά άστρα των εφτά εκκλησιών στο δεξί του χέρι. Αυτό σημαίνει ότι όλα αυτά τα πρεσβυτέρια έχουν την εύνοιά του και βρίσκονται υπό τον πλήρη έλεγχο, την εξουσία και την κατεύθυνσή του.—Απ 1:16, 20· 2:1.

Στην επιστολή του προς τους Εφεσίους, ο απόστολος Παύλος μιλάει για Χριστιανούς που ζούσαν τότε στη γη σαν να απολάμβαναν ήδη μια ουράνια θέση, σαν να είχαν εγερθεί και “να κάθονταν μαζί στους ουράνιους τόπους σε ενότητα με τον Χριστό Ιησού”. (Εφ 1:3· 2:6) Τα συμφραζόμενα δείχνουν ότι ο Θεός θεωρεί έτσι τους χρισμένους Χριστιανούς επειδή τους έχει “διορίσει κληρονόμους” μαζί με τον Γιο του στην ουράνια κληρονομιά. Ενόσω βρίσκονται ακόμη στη γη, αυτοί έχουν εξυψωθεί λόγω αυτού του διορισμού. (Εφ 1:11, 18-20· 2:4-7, 22) Αυτά τα σημεία ρίχνουν επίσης φως στο συμβολικό όραμα του εδαφίου Αποκάλυψη 11:12. Παρόμοια, παρέχουν ένα κλειδί για την κατανόηση της προφητικής εικόνας των εδαφίων Δανιήλ 8:9-12, όπου αυτό που προηγουμένως παρουσιάστηκε ως σύμβολο μιας πολιτικής δύναμης λέγεται ότι «εξακολούθησε να μεγαλώνει φτάνοντας μέχρι το στράτευμα των ουρανών», κάνοντας ακόμη και ένα μέρος από αυτό το στράτευμα και μερικά από τα άστρα να πέσουν στη γη. Στο εδάφιο Δανιήλ 12:3 λέγεται ότι οι υπηρέτες του Θεού που θα βρίσκονται στη γη τον προειπωμένο καιρό του τέλους θα λάμπουν «σαν τα άστρα στον αιώνα». Προσέξτε, επίσης, τη συμβολική χρήση των άστρων στο βιβλίο της Αποκάλυψης, κεφάλαια 1 ως 3, όπου τα συμφραζόμενα δείχνουν ότι τέτοια «άστρα» αναφέρονται σε άτομα που, όπως είναι προφανές, ζουν στη γη και υφίστανται επίγειες εμπειρίες και πειρασμούς, «άστρα» τα οποία είναι υπεύθυνα για τις εκκλησίες που βρίσκονται στη φροντίδα τους.—Απ 1:20· 2:1, 8, 12, 18· 3:1, 7, 14.