برای رهبر خوانندگان و نوازندگان؛‏ با سبک «سوسن شهادت.‏» غزلی از داوود.‏ برای استفاده در تعلیم دیگران.‏ داوود این مزمور را زمانی نوشت که با لشکرهای اَرام‌نَهرین و اَرام‌صوبه در جنگ بود.‏ این همان جنگی است که یوآب

۱۲٬۰۰۰ نفر از اَدومیان را در درّهٔ نمک کشت.‏+