یَهُوَه از ابراهیم خواست که پسرش اسحاق را قربانی کند.‏ به حتم تصوّر انجام این کار برای ابراهیم خیلی دردناک بود.‏ با این وجود او از یَهُوَه اطاعت کرد.‏ اما یَهُوَه در آخرین لحظه مانع ابراهیم شد.‏ این اتفاق پیش‌نمایی از کاری بود که یَهُوَه در آینده انجام می‌داد.‏ یَهُوَه به خاطر محبت زیاد به انسان‌ها،‏ حاضر شد پسر عزیزش را فدا کند.‏ ‎(‏پیدا ۲۲:‏​۱-‏۱۸‏)‎‏ یَهُوَه قرن‌ها بعد،‏ در شریعت از قوم اسرائیل خواست که برای کفّارهٔ گناهانشان قربانی‌هایی تقدیم کنند.‏ ‎(‏لاو ۴:‏​۲۷-‏۲۹؛‏ ۱۷:‏۱۱‏)‎‏ این قربانی‌ها نشان می‌داد که یَهُوَه برای نجات همیشگی انسان‌ها،‏ قربانی بزرگ‌تری فراهم می‌کند.‏ پیامبران تحت الهام خدا توضیح دادند که نسل موعود یعنی پسر خدا باید رنج می‌کشید و کشته می‌شد تا همهٔ انسان‌ها از جمله تو،‏ از گناه و مرگ نجات یابند.‏—‏اشع ۵۳:‏​۱-‏۱۲‏.‏ ب۲۴/‏۸ ص ۴ ¶۷-‏۸

وقتی کتاب مقدّس را می‌خوانید،‏ به این فکر کنید که چطور می‌توانید آموخته‌هایتان را به کار ببرید.‏ موقع خواندن کتاب مقدّس از خودتان بپرسید،‏ ‹چطور می‌توانم از این اطلاعات،‏ در حال حاضر یا در آیندهٔ نزدیک استفاده کنم؟‏› برای مثال،‏ فرض کنید که اول تِسالونیکیان ۵:‏۱۷ و ۱۸ را خوانده‌اید.‏ بعد از خواندن این دو آیه،‏ به این نکته دقت کنید که آیا به طور مرتب و عمیق دعا می‌کنید.‏ همین طور فکر کنید که برای چه چیزهایی می‌توانید قدردان باشید.‏ شاید بتوانید برای سه چیز مشخص از یَهُوَه تشکر کنید.‏ اگر حتی چند دقیقه صرف تعمّق بر آنچه خوانده‌اید کنید،‏ می‌توانید شنوندهٔ کلام خدا باشید و بهتر به آن عمل کنید.‏ تصوّر کنید که اگر هر روز به همین شکل کتاب مقدّس را بخوانید،‏ چقدر فایده خواهید برد و در خدمت به یَهُوَه پیشرفت خواهید کرد.‏ ب۲۴/‏۹ ص ۴-‏۵ ¶۹-‏۱۰

یَهُوَه ما را طوری آفریده که برایمان ‹دادن از گرفتن شادی‌بخش‌تر باشد.‏› ما از کمک به هم‌ایمانانمان احساس شادی می‌کنیم و وقتی آن‌ها ابراز قدردانی می‌کنند،‏ خوشحال می‌شویم.‏ با این حال،‏ حتی اگر از ما قدردانی نشود،‏ شادیم چون کار درست را انجام داده‌ایم و ‹یَهُوَه می‌تواند خیلی بیشتر از آن به ما بدهد.‏› ‎(‏۲توا ۲۵:‏⁠۹‏)‎‏ در واقع هیچ کس نمی‌تواند مثل یَهُوَه سخاوتمند باشد!‏ پاداش گرفتن از یَهُوَه بیشترین شادی را به همراه دارد.‏ ما مصممیم که همواره از پدر آسمانی سخاوتمندمان سرمشق بگیریم.‏ ب۲۴/‏۹ ص ۳۱ ¶۲۰-‏۲۱