۱۰ «دو نفر برای دعا کردن به معبد رفتند؛‏ یکی فَریسی بود و دیگری مالیات‌گیر.‏ ۱۱ آن فَریسی ایستاد و در دلش این طور دعا کرد،‏ ‹خدایا،‏ تو را شکر می‌کنم که مثل بقیهٔ مردم،‏ زورگیر* و بدکار و زناکار نیستم،‏ مخصوصاً مثل این مالیات‌گیر.‏ ۱۲ من هفته‌ای دو بار روزه می‌گیرم و یک‌دهم تمام درآمدم را در راه تو می‌دهم.‏›+ ۱۳ اما آن مالیات‌گیر دورتر ایستاده بود و حتی جرأت نمی‌کرد به طرف آسمان نگاه کند.‏ او به سینه‌اش می‌زد و می‌گفت،‏ ‹خدایا،‏ به منِ گناهکار رحم کن.‏›+ ۱۴ بدانید که وقتی آن مرد مالیات‌گیر از معبد به خانه رفت،‏ از دید خدا بیشتر از آن فَریسی درستکار شمرده شد،‏+ چون هر کسی که خودش را بزرگ جلوه دهد،‏ حقیر خواهد شد و هر کسی که خودش را فروتن کند،‏ سربلند خواهد شد.‏»+