نامه‌ای از هیئت اداره‌کننده
هم‌ایمان عزیز:
چنان که می‌دانید بخش اعظم کتاب مقدّس در مورد انسان‌هاست. در این کتاب بارها از مردان و زنان وفاداری صحبت شده است که «احساساتی همچون ما» داشته‌اند و با مشکلاتی همچون مشکلات ما روبرو بوده‌اند. (یعقوب ۵:۱۷) برخی زیر بار سختی‌ها و نگرانی‌های زندگی کمر خم کرده بودند. برخی دیگر از هم‌ایمان یا خویشاوندی به‌شدّت رنجیده بودند. شماری نیز بار سنگین گناهان گذشته‌شان را بر دوش می‌کشیدند.
این پرستندگان یَهُوَه از او دور شدند، اما آیا او را به‌کلّی ترک کردند؟ خیر. بسیاری از آنان احساسی مانند مزمورنویس داشتند که در دعای خود گفت: «همچون گوسفندی گمشده، گمراه گشته‌ام؛ خادمت را بجوی، زیرا که فرامین تو را از یاد نبرده‌ام!» (مزمور ۱۱۹:۱۷۶) آیا شما نیز چنین احساسی دارید؟ آیا خود را در چنین موقعیتی می‌بینید؟
یَهُوَه هرگز پرستندگانی را که از گله دور شده، به بیراهه رفته‌اند، فراموش نمی‌کند. او دست یاری به سوی آنان دراز می‌کند و اغلب از طریق هم‌ایمانانشان به کمک آنان می‌شتابد. برای نمونه، ایّوب را در نظر بگیرید. او با مصیبت‌های بسیاری روبرو شد؛ فرزندان عزیزش را از دست داد، اموال و دارایی‌اش از میان رفت و به بیماری‌ای جانکاه مبتلا شد. از سوی دیگر، سخنان گزندهٔ کسانی که انتظار داشت به او تسلّی دهند، او را به‌شدّت آزرده خاطر ساخت. با همهٔ این‌ها، ایّوب هرگز به یَهُوَه پشت نکرد. اما برای مدتی تصوّراتی نادرست افکارش را مغشوش کرده بود. (ایّوب ۱:۲۲؛ ۲:۱۰) یَهُوَه چگونه به ایّوب کمک کرد تا تعادل خود را به دست آورد؟
یکی از طرقی که یَهُوَه به ایّوب کمک رساند، از طریق هم‌ایمانش، اِلیهو بود. وقتی ایّوب در مورد نگرانی‌های خود صحبت می‌کرد، اِلیهو به‌دقت به سخنانش گوش فرا داد. او لازم دید که برای کمک به ایّوب سخنی بگوید. اِلیهو چه گفت؟ آیا او را سرزنش کرد؟ آیا برای اصلاح طرز فکر ایّوب سعی کرد احساس گناه را در او برانگیزد یا او را خجالت‌زده کند؟ آیا اِلیهو خود را برتر از ایّوب می‌دانست؟ به هیچ وجه! اِلیهو تحت تأثیر روح خدا گفت: «من و تو در نظر خدا فرقی نداریم. او هردوی ما را از گِل سرشته است.» سپس به او چنین اطمینان خاطر داد: «تو نباید از من ترس و وحشت داشته باشی و من بر تو فشار نمی‌آورم.» (ایّوب ۳۳:۶، ۷، مژده برای عصر جدید) آری، اِلیهو باری بر بارهای ایّوب نیفزود، بلکه برای کمک به او، با مهربانی او را تشویق و راهنمایی کرد.
هدف و نیّت ما از تهیهٔ این بروشور همین بوده است. ما نیز نخست سخنان شماری از کسانی که از گلهٔ خدا دور شده بودند شنیدیم و به‌دقت موقعیت آنان را مد نظر قرار دادیم. (امثال ۱۸:۱۳) سپس به کتاب مقدّس رجوع کردیم و با دعا شرح حال زندگی خادمانی را که یَهُوَه به آنان در موقعیت‌های مشابه یاری رساند، بررسی کردیم. همچنین شرح حال برادران و خواهرانی را در نظر گرفتیم که چنین سختی‌هایی را در روزگار ما پشت سر گذاشته‌اند. از مجموعهٔ این تجربیات این بروشور را برایتان تنظیم کرده‌ایم. ما قلباً شما را دوست داریم و امیدواریم این بروشور برای شما مفید باشد.
هیئت اداره‌کنندهٔ شاهدان یَهُوَه