اعانت به قربانیان معصوم
یکی از منفورترین جنایاتی که تاکنون بشر مرتکب شده، مناسک و آئین قربانی کردن کودکان است. عدهای باور نمیکنند که چنین آئین مشمئزکنندهای برگزار میشده است. ولی اکتشافات باستانشناسی متعددی، این ویژگی عبادت فنیقی را تأیید میکند.
فرزندان خانوادهٔ اشراف برای خدایانی مانند تانیت و بَعْل هامون، در آتش قربانی میشدند. در کارتاژ، کودکان را به منظور قربانی برای مجسمهٔ برنزی کرونوس، میسوزاندند. دیودوروس سیکولوس، مورخ قرن اول د.م.، میگوید که اقوام کودک اجازه نداشتند، گریه کنند. شاید بنا بر اعتقادات، اشک اضطراب و درد، ارزش قربانی را تقلیل میداد.
برای مدتی، در نزدیکی اورشلیم، در تُوْفَتْ باستان، آئین مشابهی برگزار میشد. پرستشکنندگان، در آنجا میرقصیدند و داریهزنگی میزدند تا صدای شیون بچه در حالی که به درون شکم شعلهور مُوْلَک، انداخته میشد، شنیده نشود. — ارمیا ۷:۳۱.
کسانی که نسبت به درد کشیدن دیگران با سنگدلی از خود بیاعتنایی نشان میدهند، بشدت مورد غضب یَهُوَه قرار دارند. (با امثال ۲۱:۱۳ مقایسه شود.) یَهُوَه، خدایی که برای کودکان ترحم دارد، بیقین چنین قربانیان معصومی را شامل «قیامت مردگان از عادلان و ظالمان» میگرداند. — اعمال ۲۴:۱۵؛ خروج ۲۲:۲۲-۲۴.