الهههای باروری و جنگ
طی یک رشته عملیات باستانشناسی در اِبلا واقع در سوریه، اثری با تصویر عِشتَر، الههٔ بابلی باروری و جنگ، به دست آمد. باستانشناسی به نام پائولو ماتیای آن را چنین توصیف میکند: «مهر استوانهای شکلی کاهنهای نقابدار را در حال پرستش، در مقابل تمثال یک خدا نشان میدهد . . . سر این تمثال بر روی پایهای بلند و باریک قرار دارد.»
این اکتشاف حائز اهمیت است، زیرا قدمت این تصویر به ابتدای قرن هیجدهم ق.د.م. بازمیگردد. به نقل از ماتیای، این امر «گواه قطعی» آن است که پرستش عِشتَر در حدود ۲۰۰۰ سال رواج داشته است.
پرستش عِشتَر در بابل آغاز شد و پس از آن در طی قرنها در سراسر امپراتوری روم گسترش یافت. یَهُوَه به اسرائیلیان فرمان داد که در سرزمین موعود هر گونه اثر و نشانی را از مذهب کاذب نابود سازند، اما آنان چنین نکردند و به دام پرستش عَشتاروت (همتای کنعانی عِشتَر) افتادند. — تثنیه ۷:۲، ۵؛ داوران ۱۰:۶.
با اینکه عِشتَر و همتای او عَشتاروت از میان رفتهاند، معهذا خصوصیاتی که آنها مظهر آن بودند یعنی فساد اخلاقی و خشونت، رواج فراوان دارند. میتوانیم از خود بپرسیم که آیا اصلاً فرقی بین تمدنهای باستانیی که این الهههای باروری و جنگ را میپرستیدند و جامعهٔ امروزی وجود دارد.
[تصویر در صفحهٔ ۱۷]
کودکان را نیز برای تانیت قربانی میکردند
[سطر اعتبار]
Ralph Crane/Bardo Museum