رنجش و نفرت را در سر نپرورانید
خودداری از رنجیدگی و نفرت بخصوص هنگامی که کسی شما را میآزارد ممکن است مشکل باشد. کتاب مقدس برای چنین موقعیتهایی پندی عملی دارد. پولس رسول نوشت: «خشم گیرید و گناه مورزید. خورشید بر غیظ شما غروب نکند.» — افسسیان ۴:۲۶.
طبیعی است که وقتی کسی به ما بدی میکند، تا حدی خشمگین شویم. اینکه پولس میگوید، «خشم گیرید»، بدان معناست که غضب در بعضی موارد ممکن است بجا باشد، مثلاً شاید با دیدن رفتاری غیرمنصفانه، یا در مقابل بیعدالتی. (با ۲قرنتیان ۱۱:۲۹ مقایسه شود.) اما حتی غضبِ بجا نیز اگر به حال خود واگذاشته شود میتواند عواقب فاجعهآمیزی به همراه آورد و به گناهی بزرگ بینجامد. (پیدایش ۳۴:۱-۳۱؛ ۴۹:۵-۷؛ مزمور ۱۰۶:۳۲، ۳۳) پس، در هنگام خشم چه میتوانید بکنید؟
در اکثر مواردی که خطایی کوچک صورت گرفته باشد، میتوانید مسئله را در دل خود حل و فصل کرده و «خاموش باشید» یا پیش کسی که شما را رنجانده است بروید و موضوع را با او مطرح کنید. (مزمور ۴:۴؛ متی ۵:۲۳، ۲۴) در هر حال، بهتر آن است که موضوع را بسرعت فیصله دهید تا رنجش و نفرت به صورت عقده در نیاید و نتایج مصیبتبار به بار نیاورد. — افسسیان ۴:۳۱.
یَهُوَه با رضا و رغبت گناهان ما را میبخشد، حتی گناهانی را که از روی بیاطلاعی مرتکب میشویم و حتی خود از آنها مطلع نیستیم. آیا ما نیز نمیتوانیم به همین شکل خطای کوچک همنوع خود را ببخشیم؟ — کولسیان ۳:۱۳؛ ۱پطرس ۴:۸.
جالب آنکه واژهٔ یونانی برای «بخشیدن» به طور تحتاللفظی به معنای «رها کردن» است. لازمهٔ بخشش آن نیست که اشتباهی را ناچیز بشماریم یا آن را نادیده بگیریم. بلکه گاهی مستلزم رها کردن موضوع است، زیرا درمییابیم که در سر پروراندن رنجش و نفرت فقط بر بار ما میافزاید و اتحاد جماعت مسیحی را مختل میکند. از آن گذشته، در سر پروراندن رنجش و نفرت برای سلامتی شما زیانبخش است! — مزمور ۱۰۳:۹.