دوره و زمانهای سخت برای سالمندان
ماما اونیای ۶۸ ساله، در یکی از شهرهای بزرگ غرب آفریقا زندگی میکند. وقتی هنوز دختر جوانی بود، همیشه آرزو داشت که در هنگام سالخوردگی وقتی بازنشسته میشود در آرامش و راحتی، از بودن فرزندان و نوهها دور و برش لذت ببرد. ولی حالا چه میکند؟ زیر آفتاب منطقهٔ استوایی آب خنک میفروشد. این زن با اندک درآمدش به هر دشواریی که است زندگی خود را سر میکند. دو پسر او در کشوری دور زندگی میکنند و از آخرین باری که برایش پول فرستادند زمان زیادی میگذرد.
در گذشته، سالخوردگان در آفریقا از قدر و اعتبار والایی برخوردار بودند. آنان را به سبب تجربه و دانش و همینطور حکمت و قدرت تشخیصشان مورد احترام فراوان قرار میدادند. آنان برای تربیت نوههایشان کمک بزرگی بودند. جوانترها به نصایحشان گوش میدادند و نظرشان جلب رضایت والدین سالخوردهشان بود. آنان بر اساس این پند کتاب مقدس عمل میکردند که میگوید: «در پیش ریشسفید برخیز و روی مرد [یا زن] پیر را محترم دار.»—لاویان ۱۹:۳۲.
زمانه عوض شده است. فقر، تورم، بیکاری و مهاجرت تودهٔ عظیمی از مردم به شهرها باعث شده است که بسیاری از سالمندان مجبور باشند شخصاً گلیم خود را از آب بیرون بکشند. کامیلاس وِر مدیر مؤسسهای به نام هِلپ اِیج کنیا اظهار کرد: «سنت حمایت و سرپرستی از سالخورگان سیر قهقرایی را میپیماید.»
واضح است که تضعیف پیوند خانوادگی تنها مختص آفریقا نیست. در مورد ژاپن، مجلهٔ گاردین ویکلی گزارش میکند: «وقف بیچونوچرای فرزندان [به والدین] در ژاپن که در گذشته ستون اصلی نظام ارزشهای به میراث رسیده از کنفوسیونیسم بود، رفتهرفته با مهاجرت روستانشینان به شهرها و از هم گسیختگی پیوند خانوادگی محو گردید: امروزه، هشتاد و پنج درصد از ژاپنیها یا در بیمارستان جان میسپارند یا در خانههای سالمندان.»
کسانی که حقیقتاً در پی خوشنود کردن خدا هستند، در هر وضعیتی والدین خود را گرامی میدارند. اینان این پند کتاب مقدس را آویزه گوش خود کردهاند که میگوید: «پدر و مادر خود را احترام نما . . . تا ترا عافیت باشد و عمر دراز بر زمین کنی.» (افسسیان ۶:۲، ۳) با اینکه حفظ حرمت والدین سالخوردهمان و همچنین مراقبت از آنان همیشه چندان هم آسان نیست، با خود اجر و پاداش فراوانی به همراه دارد.