در سکوت آفرینندهٔ خود را تسبیح میخوانند
غروب آفتاب ماهیتی چشمگیر دارد. بخصوص این منظره در پس کوه آپْیاوان یکی از کوههای آپنین در منطقهٔ تاسکانی ایتالیا، در نوع خود بینظیر است.
از دور، به نظر میرسد که خورشید به جای آنکه در پشت کوه مخفی شود، ذره ذره در آن فرو میرود. چرا؟ زیرا در قلهٔ این کوه، به مانند شیاری تراشیدهشده، کمانی طبیعی بوجود آمده است. این دماغهٔ بلند نامی دارد در خور آن، مانته فُرَتو به معنی کوه شکافته. به دلیل گردش انتقالی زمین به دور خورشید فقط دو بار در سال، از میان این کمان میتوان خورشید را رؤیت کرد که در مانته فُرَتو فرو میرود.
آسمانها نیز چون دیگر صور آفرینش، آفرینندهٔ خود را تسبیح میخوانند. چگونه؟ درست همانند تابلوی زیبایی که فرد را به ستودن آفرینندهاش برمیانگیزد، اجرام سماوی نیز سخن از قدرت، حکمت، و عظمت یَهُوَه دارند. مزمورنویس نیز در همین مقوله میگوید: «آسمان جلال خدا را بیان میکند، و فلک از عمل دستهایش خبر میدهد.» (مزمور ۱۹:۱؛ ۶۹:۳۴) اگر خورشید و دیگر موجودات غیرزنده پروردگار خود را این چنین تسبیح میخوانند، بنابراین ما چقدر میباید وی را تسبیح بخوانیم!—مزمور ۱۴۸:۱، ۳، ۱۲، ۱۳.