چه کسی به خشونت پایان خواهد بخشید؟
در سپتامبر سال ۱۹۹۹، کُفی اَنِن، دبیر کل سازمان ملل متحد به نمایندگان شرکتکننده در پنجاه و چهارمین نشست مجمع عمومی خوشامد گفت. بر طبق گزارش تورنتو استار ( انگل.)، او موضوع حساسی را برای رهبران جهانی مطرح ساخت و اظهار داشت: «برای بسیاری از مردم دنیا ابراز همدردی جامعهٔ بینالمللی به تنهایی کفایت نمیکند. آنها به تعهدی واقعی و پیگیر نیازمندند، تعهدی که بتواند آنان را از چنگال دوران خشونت و ظلم نجات بخشد، و راهی مطمئن به سوی رفاه و خوشبختی بر روی ایشان بگشاید.»
آیا سازمان ملل متحد و ملتهای عضو آن قادرند چنین «تعهد واقعی و پیگیری» را که لازمهٔ پایان بخشیدن به خشونت است عرضه کنند؟ در گزارش این مجله همچنین به این گفتهٔ رئیسجمهور ایالات متحدهٔ آمریکا، بیل کلینتون برمیخوریم: «پس از همهٔ خونریزیهای این قرن، دریافتهایم که گفتن اینکه ‹ دیگر چنین چیزی تکرار نخواهد شد› آسان است، اما عملی ساختن آن بسیار دشوار.» او سپس اضافه میکند: «اگر به مردم وعدهٔ بیش از حد بدهیم در حق آنان بیرحمی کردهایم، درست مانند آنکه نسبت به وضعیت آنها بیاعتنا باشیم.»
بیش از ۲۵۰۰ سال پیش، اِرْمیای نبی در مورد امور بشری چنین گفت: «ای خداوند میدانم که طریق انسان از آن او نیست و آدمی که راه میرود قادر بر هدایت قدمهای خویش نمیباشد.» ( اِرْمیا ۱۰:۲۳) در این صورت آیا میتوان امید داشت که خشونت و ظلم روزی پایان پذیرد؟
خدا در اِشَعْیا ۶۰:۱۸ به ما اطمینان میدهد و میگوید: «بار دیگر ظلم در زمین تو و خرابی و ویرانی در حدود تو مسموع نخواهد شد.» این نبوت هنگامی که خدا قومش را از تبعید به وطنشان باز گرداند برای نخستین بار به تحقق پیوست. پس از آن، این نبوت در ابعاد وسیعتری تحقق یافته است که ما نیز از آن فایده میبریم. یَهُوَه خدا «وعدهٔ بیش از حد» نمیدهد. او در مقام خدای تعالی و آفریدگار انسان، از بهترین امکانات برای پایان بخشیدن به «دوران خشونت و ظلم» برخوردار است. در سایهٔ ملکوت خدا صلح و آرامش برقرار خواهد شد و خشونت و ظلم برای همیشه پایان خواهد پذیرفت!—دانیال ۲:۴۴.