آیا عاقلانه رفتار میکنیم؟
موسی سعی کرد از میان «مردان حکیم و عاقل و مجرب» داورانی برای اسرائیل منصوب نماید. ( تثنیه ۱:۱۳ د ج) واقعیت آن است که با گذشت عمر، بر تجربهٔ شخص افزوده میگردد. اما در زمان موسی، صرفاً داشتن تجربه ملاکی برای انتصاب یک داور محسوب نمیگشت بلکه حکمت و عقل نیز ضروری میبود.
انسان عاقل در سخن و رفتار درایت و قدرت تشخیص از خود نشان میدهد. همچنین، در یک لغتنامه میخوانیم: «شخص عاقل فردی است که میتواند از روی احتیاط سکوت نماید.» بلی، «وقتی برای سکوت و وقتی برای گفتن» وجود دارد و شخص عاقل فرق این دو را تشخیص میدهد. ( جامعه ۳:۷) سکوت اختیار کردن اغلب اوقات امری پسندیده است، چرا که کتاب مقدس میگوید: «کثرت کلام از گناه خالی نمیباشد، اما آنکه لبهایش را ضبط نماید عاقل است.»—امثال ۱۰:۱۹.
مسیحیان مراقبند تا با برادران خود عاقلانه رفتار کنند. اشخاصی که از قدرت بیان برخوردار بوده و یا زیاد سخن میگویند الزاماً انسانهای مهمی نیستند. به یاد بیاور که موسی نیز ‹ در قول [سخن] . . . قوی گشته بود،› اما صرفاً بعد از آنکه صبر، تواضع و خویشتنداری را در خود پرورش داد عملاً توانست قوم اسرائیل را رهبری کند. ( اعمال ۷:۲۲) بنابراین، افراد صاحباختیار باید سعی کنند در رفتار با دیگران روحیهای متواضع و حلیم از خود نشان داده، انتظارات غیرمنطقی نداشته باشند.—امثال ۱۱:۲.
در کلام خدا آمده است که عیسی مسیح «تمام مایملک خود» را به دست ‹غلامانی امین و دانای› سپرده است. ( متّیٰ ۲۴:۴۵-۴۷) این غلامان مبنی بر احساسات خود عمل نمیکنند و پیش از یَهُوَه به انجام کاری مبادرت نمیورزند؛ از سوی دیگر، فوراً مطابق هدایت صریح یَهُوَه دست به کار میشوند. آنان میدانند که چه وقت باید سخن بگویند و چه وقت باید سکوت نمایند و همینطور میدانند که باید منتظر یَهُوَه شوند تا بعضی مسائل را آشکار سازد. چه خوب خواهد بود اگر جمیع مسیحیان به ایمان طبقهٔ غلام امین اقتدا کنند و به مانند ایشان عاقل و دانا باشند.—عبرانیان ۱۳:۷.