بشارت به ما سپرده شده است

^۱ براستی چه موهبتی که اعلام بشارت به عهدهٔ ما گذارده شده است!‏ (‏۱ تسا ۲:‏۴)‏ عده‌ای این پیام مهم را رد می‌کنند اما انسان‌های بی‌ریا به طرف این رایحهٔ دل‌انگیز جذب می‌شوند.‏ (‏۲ قر ۲:‏۱۴-‏۱۶)‏ بشارت برای آن عده که قبولش کرده،‏ پیروی‌اش می‌کنند به منزلهٔ نجات می‌باشد.‏ (‏روم ۱:‏۱۶‏)‏ اما چگونه می‌توانیم بشارت دهیم؟‏

^۲ عیسی و رسولان:‏ عیسی به اعلام بشارت ارجحیت می‌داد.‏ (‏لوقا ۴:‏۱۸،‏ ۴۳‏)‏ حتی زمانی که خسته و گرسنه بود محبت و اهمیتی که به پیغامش می‌داد،‏ او را وامی‌داشت تا آن را با دیگران در میان بگذارد.‏ (‏مرق ۶:‏۳۰-‏۳۴‏)‏ او با سخنان و اَعمالش اهمیت کار موعظهٔ ملکوت را در ذهن رسولان خود جای می‌داد.‏ —‏ مت ۲۸:‏۱۸-‏۲۰؛‏ مرق ۱۳:‏۱۰‏.‏

^۳ رسولان از عیسی پیروی کرده و با جدّیت به اعلام بشارت می‌پرداختند.‏ حتی بعد از اینکه آن‌ها را شلاق زده،‏ امر کردند که موعظه نکنند،‏ «از تعلیم و مژده دادن که عیسی مسیح است دست نکشیدند.‏» (‏اعما ۵:‏۴۰-‏۴۲‏)‏ برای مثال،‏ پولُس رسولی بود که در این کار مجاهده می‌کرد.‏ (‏۱ قر ۱۵:‏۹،‏ ۱۰؛‏ کول ۱:‏۲۹‏)‏ او موهبت بشارت دادن را مانند دِینی به دیگران می‌دید که برای ادای آن حاضر بود از همه چیز خود بگذرد.‏ —‏ اَعمال ۲۰:‏۲۴؛‏ روم ۱:‏۱۴-‏۱۶‏.‏

^۴ موهبت امروز ما:‏ اگر به این مأموریت مقدّسمان اهمیت دهیم سعی می‌کنیم از تمام راه‌های ممکن به انجام آن بپردازیم.‏ (‏روم ۱۵:‏۱۶‏)‏ برای مثال،‏ اِدوارد،‏ که قادر به راه رفتن نبود با صندلی چرخدارش کنار در ورودی هتلی می‌نشست و با مسافران راجع به ایمان خود صحبت می‌کرد.‏ اما چون علاقه داشت که بیشتر موعظه کند،‏ وانتی برای خود تهیه کرد که اتاقکی روی آن نصب شده بود.‏ او با این وسیلهٔ نقلیه سال‌ها به خدمت پیشگامی پرداخت و هزاران کیلومتر را طی کرد.‏ امروزه نیز بسیاری مانند اِدوارد،‏ زندگی خود را طوری تنظیم می‌کنند تا وقت بیشتری را صرف بشارت نمایند.‏

^۵ باشد که عیسی و رسولانش را سرمشق سازیم و همیشه به خدمت موعظه اولویت دهیم.‏ با این کار محبت خود به مردم و قدردانی‌مان را از بشارت نشان خواهیم داد.‏