کادر سؤال
▪ آیا صحیح است که در انتهای گفتار یا تکلیفی در مدرسهٔ خدمت تئوکراتیک و جلسهٔ خدمت برای سپاسگزاری و تحسین کف بزنیم؟
هنگامی که یَهُوَه خالق هستی، زمین را بنا کرد «ستارگان صبح با هم ترنّم نمودند و جمیع پسران خدا آواز شادمانی دادند.» (ایو ۳۸:۷) پسران روحی خدا یَهُوَه را برای خلقت چشمگیرش که نشانی از حکمت، نیکویی و قدرتش بود با شادی تمام ستایش و تمجید کردند.
شایسته است که برادرانمان را برای ارائهٔ گفتارشان تشویق و تحسین کنیم. برای مثال در اتمام هر سخنرانی و نمایشی که در گردهماییهای ویژهمان یعنی مجامع و کنگرههای ناحیهای اجرا میگردد برای تشکر و قدردانی کف میزنیم، چرا که زحمت و وقت زیادی برای تهیهٔ و تدارک آن سخنرانیها و نمایشات صرف شده است. تحسین و تشویق ما همچنین ابراز قدردانی از یَهُوَه است که تعلیماتش را از طریق کلام و سازمانش برای ما فراهم دیده است. — اشع ۴۸:۱۷؛ مت ۲۴:۴۵-۴۷.
حال آیا میتوانیم در انتهای ارائهٔ هر گفتار مدرسهٔ خدمت تئوکراتیک و جلسهٔ خدمت کف بزنیم؟ هیچ قانونی مانع این کار نمیشود. در صورتی که سپاسگزاری ما حاکی از قدردانی واقعی باشد، مثلاً وقتی که شاگرد برای اوّلین بار تکلیف خود را اجرا میکند میتوانیم کف بزنیم. اما اگر این کار را هر بار انجام دهیم ممکن است تبدیل به عادت شود و مفهوم واقعی خود را از دست بدهد. بنابراین در اتمام هر گفتار اغلب کف نمیزنیم.
حال با این که در انتهای بیشتر گفتارهای مدرسهٔ خدمت تئوکراتیک و جلسهٔ خدمت کف نمیزنیم راههای دیگری نیز وجود دارد که میتوانیم از زحمات و تعلیمات آنانی که گفتار و یا تکلیفی اجرا میکنند قدردانی کنیم. مثلاً میتوانیم حواسمان را در حین برنامه به دقت به گفتار شخص معطوف کنیم. و بعد از اتمام جلسه شخصاً از وی تشکر و قدردانی کنیم. — افس ۱:۱۵، ۱۶.