سؤالات خوانندگان
شاهدان یَهُوَه چطور نشان می‌دهند که برای زندگی حرمت قائلند؟
پرستندگان یَهُوَه همیشه تلاش کرده‌اند تا مثل او زندگی را مقدّس بدانند. به همین دلیل، ما از شرکت در جنگ‌ها، سِقط جنین یا کارهای خطرناکی که جانمان را به خطر می‌اندازد دوری می‌کنیم. جالب است که یَهُوَه بین مقدّس بودن زندگی و خون ارتباط برقرار می‌کند. او در فرمانی که در پیدایش ۹:۴ به نوح داد، گفت: «نباید گوشت را با خونش که جان آن است، بخورید.» رسولان هم تحت هدایت روح‌القدس فرمان مشابهی دادند که طبق آن مسیحیان باید از خون بپرهیزند:
طبق این فرمان، پرستندگان یَهُوَه از خوردن خون پرهیز می‌کنند و از گوشت حیوانی که خونش ریخته نشده، نمی‌خورند. اما این فرمان فقط به خوردن و آشامیدن محدود نمی‌شود؛ بلکه فرصتی به تک‌تک خادمان خدا می‌دهد تا نشان دهند که برای دیدگاه یَهُوَه نسبت به زندگی حرمت قائلند. درست است که اطاعت از این فرمان شامل خودداری از خوردن خون می‌شود، اما باید از قتل و کارهای خطرناکی هم که جانمان را به خطر می‌اندازد دوری کنیم؛ چون اصل پشت این فرمان، ارزش قائل شدن برای زندگی است. (پیدایش ۹:۴-۶؛ مزمور ۳۶:۹) شاهدان یَهُوَه همیشه تلاش کرده‌اند که مثل یَهُوَه، زندگی و خون را مقدّس بدانند.
طبق اعمال باب ۱۵، برداشت شاهدان یَهُوَه دربارهٔ خون این بوده که نباید خون کامل را، چه از راه خوردن و چه از راه تزریق، وارد بدنشان کنند و نباید خون اهدا کنند. این طرز فکر، قوم یَهُوَه را از لحاظ روحانی و جسمی محفوظ نگه داشته است. ما این اصل را در مورد چهار جزء اصلی خون، یعنی گلبول‌های قرمز، گلبول‌های سفید، پلاسما و پلاکت‌ها هم به کار برده‌ایم. علم پزشکی نشان داده است که بدون تزریق خون و خطرات ناشی از آن، می‌توان خیلی از بیماری‌ها را به روش‌های مؤثر درمان کرد.
با این حال، پیشرفت روش‌های درمانی باعث شده که سؤال‌های زیادی دربارهٔ کاربرد اصول کتاب مقدّس در شرایط مختلف پزشکی مطرح شود. به همین دلیل، در گزارش شمارهٔ ۲ هیئت اداره‌کننده در سال ۲۰۲۶ گفته شد: «ما مسیحیان زیر شریعت موسی نیستیم، ولی از فرمان رسولان اطاعت می‌کنیم که گفتند ‹از خون بپرهیزید.› به علاوه کتاب مقدّس دربارهٔ استفادهٔ خون خود شخص در معالجات پزشکی چیزی نمی‌گوید. پس مثل تصمیمات پزشکی دیگر، هر مسیحی باید خودش تصمیم بگیرد که طی عمل‌های جرّاحی و روش‌های درمانی چطور از خونش استفاده شود.» این تجدیدنظر به هر مسیحی اجازه می‌دهد تا طبق غَلاطیان ۶:۵ «بار خودش را حمل کند.»
هیئت اداره‌کننده، پس از دعا و بررسی بیشتر، به این نتیجه رسیده است که اصل غَلاطیان ۶:۵ در مورد چهار جزء اصلی خون شخصی دیگر هم صدق می‌کند؛ یعنی گلبول‌های قرمز، گلبول‌های سفید، پلاسما و پلاکت‌های خون آن شخص. بنابراین، هر مسیحی باید خودش در مورد استفاده از این چهار جزء اصلی در درمان‌ها و جرّاحی‌ها تصمیم بگیرد. به علاوه، هر مسیحی باید خودش تصمیم بگیرد که می‌خواهد خون اهدا کند یا نه؛ البته باید از قبل مشخص شده باشد که هدف فقط تهیهٔ اجزای اصلی یا اجزای کوچک خون برای شخصی دیگر است، نه اهدای خون کامل.
آیا این نشان می‌دهد که هیئت اداره‌کننده درمان‌هایی را که در آن از یک یا چند جزء اصلی خون استفاده می‌شود، موضوعی کم‌اهمیت می‌داند؟ خیر. هیئت اداره‌کننده هنوز هم این موضوع را جدّی می‌داند. البته چون کتاب مقدّس دربارهٔ مشتقات خون چیزی نمی‌گوید، هیئت اداره‌کننده طبق اول قُرِنتیان ۴:۶ اختیار ندارد ‹از چیزی که نوشته شده پا فراتر بگذارد.› هیئت اداره‌کننده همچنین می‌داند که باید طبق دوم قُرِنتیان ۱:۲۴ عمل کند که می‌گوید: ‹ما روی ایمان شما تسلّط نداریم، بلکه همکاران شماییم و تلاشمان برای شادی شماست، چون به خاطر ایمان خودتان استوار مانده‌اید.›
یک مسیحی باید چه دیدگاهی نسبت به پذیرفتن یا نپذیرفتن اجزای اصلی خون داشته باشد؟ هر مسیحی باید قبل از تصمیم‌گیری، به این موضوع فکر کند و درباره‌اش دعا کند. اگر شخص مسیحی این موضوع را کم‌اهمیت بشمارد، ممکن است تأثیری منفی روی وجدانش بگذارد و به رابطهٔ ارزشمندش با یَهُوَه آسیب برساند.
یک مسیحی موقع تصمیم‌گیری دربارهٔ درمانی که در آن از مشتقات خون شخص دیگری استفاده می‌شود، چه مواردی را باید در نظر بگیرد؟ احتمالاً هر مسیحی دربارهٔ این موضوع استدلال مختلفی دارد. بعضی‌ها ممکن است هیچ کدام از این مشتقات را نپذیرند، چون معتقدند پذیرفتن هر جزئی از خون نادرست است. اما دیگران ممکن است بعضی از این مشتقات را بپذیرند، چون درصد کمی از خون کامل را تشکیل می‌دهند. برای مثال، شاید مسیحیان قبلاً اجزای کوچک خون را قبول می‌کردند، در حالی که آن اجزا نسبت به اجزای اصلی خون، درصد بیشتری از خون را تشکیل می‌دهند. در هر صورت، رومیان ۱۴:۱۲ می‌گوید: «هر کدام از ما حساب خودش را به خدا پس خواهد داد.»—رومیان ۱۴:۱۲.
هیئت اداره‌کننده برای این که به پرستندگان یَهُوَه کمک کند تصمیم شخصی و آگاهانه‌ای بگیرند، جدول ساده‌ای با عنوان «مشتقات به‌دست‌آمده از خون کامل» را منتشر کرده که در وب‌سایت org.jw در دسترس است. در این جدول، بعضی از مشتقات رایج خون معرفی شده‌اند.
هر مسیحی بعد از بررسی این مقاله و نکات مربوط دیگر، باید خودش تصمیم بگیرد که آیا اجزای اصلی یا اجزای کوچکِ خون شخص دیگری را بپذیرد یا نه. جماعت در این تصمیم دخالت نخواهد کرد و هیچ مسیحی‌ای نباید دیگران را قضاوت کند.a
اگر شغل یک مسیحی با خون یا مشتقات آن سروکار داشته باشد، چه کار باید بکند؟ اصول مطرح‌شده در مقالهٔ «سؤالات خوانندگان» در برج دیده‌بانی ۱۵ آوریل ۱۹۹۹ می‌تواند به او کمک کند تا تصمیم حکیمانه‌ای بگیرد و وجدانش را پاک نگه دارد.
خلاصهٔ مطلب چیست؟ شاهدان یَهُوَه تزریق خون کامل را نمی‌پذیرند و برای تزریق خون کامل به شخص دیگر خون اهدا نمی‌کنند. همچنین، ما از خوردن خون پرهیز می‌کنیم و از گوشت حیوانی که خونش ریخته نشده، نمی‌خوریم. اما هر مسیحی باید خودش تصمیم بگیرد که آیا اجزای اصلی یا اجزای کوچکِ خون شخص دیگری را بپذیرد یا نه. به علاوه، هر مسیحی باید خودش تصمیم بگیرد که آیا می‌خواهد خون اهدا کند یا نه؛ البته باید از قبل مشخص شده باشد که هدف فقط تهیهٔ اجزای اصلی یا اجزای کوچک خون برای شخصی دیگر است، نه اهدای خون کامل.
مطمئن باشید که هیئت اداره‌کننده همچنان برای زندگی و خون که هدیه‌های باارزشی از طرف یَهُوَه هستند، حرمت قائل است. با این حال، هر مسیحی خودش مسئول است که بر اساس وجدانش در حضور یَهُوَه تصمیم بگیرد. به همین دلیل، هیئت اداره‌کننده همهٔ پرستندگان یَهُوَه را ترغیب می‌کند که موقع تصمیم‌گیری دربارهٔ درمان‌هایی که شامل استفاده از مشتقات خون می‌شود، دعا کنند و شرایطشان را در نظر بگیرند. به این ترتیب، هر مسیحی می‌تواند تصمیمی بگیرد که هم وجدانش پاک بماند و هم نشانهٔ احترام عمیقش به یَهُوَه، یعنی سرچشمهٔ زندگی باشد.—۱تیموتائوس ۱:۵.
a تدارکاتی برای شاهدان یَهُوَه: معمولاً لازم نیست دربارهٔ تصمیمتان با کسی جز دکترتان و کسانی که اسمشان روی کارت راهنمای پزشکی‌تان است، صحبت کنید. به‌زودی یک کارت جدید در دسترس خواهد بود. در صورت تمایل شما، کمیتهٔ رابط بیمارستان آماده است از شما و تصمیمتان حمایت کند تا بتوانید پزشکی پیدا کنید که به تصمیمتان احترام بگذارد. برادران کمیتهٔ رابط تصمیم شما را محرمانه نگه می‌دارند.