شما والدین فرزندتان را تشویق کنید تا فرصت‌هایی را برای صحبت در مورد کتاب مقدّس پیدا کند.‏ ‎(‏روم ۱۰:‏۱۰)‎‏ حرف زدن با دیگران در مورد کتاب مقدّس را می‌توان به یادگیری نواختن یک ساز تشبیه کرد.‏ یک شاگرد،‏ اول آهنگ‌های ساده را تمرین می‌کند و به مرور زمان نواختن آن ساز برایش آسان‌تر می‌شود.‏ به طور مشابه،‏ یک مسیحی جوان می‌تواند در ابتدا به شکلی ساده با دیگران در مورد ایمانش صحبت کند.‏ برای مثال او می‌تواند از همکلاسی‌اش بپرسد:‏ ‹آیا می‌دانستی که خیلی از مهندسان طرح‌هایشان را از طبیعت کپی می‌کنند؟‏ می‌خواهم یک ویدیوی جالب به تو نشان بدهم.‏› او بعد از پخش ویدیویی از سری ویدیوهای شگفتی‌های طبیعت می‌تواند بگوید:‏ ‹اگر دانشمندی به خاطر کپی برداشتن از طبیعت تحسین می‌شود،‏ چه کسی باید برای طرح اصلی تحسین شود؟‏› شاید به این شکل،‏ همکلاسی‌اش بخواهد بیشتر در مورد یَهُوَه یاد بگیرد.‏ ب۲۴/‏۱۲ ص ۱۹ ¶۱۷-‏۱۸

عدالت یَهُوَه باعث شد که پسر عزیزش را در راه ما فدا کند.‏ ‎(‏تث ۳۲:‏⁠۴)‎‏ همهٔ ما به خاطر نافرمانی آدم،‏ گناه و مرگ را به ارث بردیم.‏ ‎(‏روم ۵:‏۱۲)‎‏ یَهُوَه عیسی را فرستاد تا با قربانی‌اش ما را از گناه و مرگ رهایی دهد.‏ اما چطور امکان داشت که قربانی یک انسان کامل میلیون‌ها نفر را نجات دهد؟‏ پولُس رسول توضیح می‌دهد:‏ «همان طور که نافرمانی یک انسان باعث شد که عدهٔ زیادی به گناه آلوده شوند،‏ اطاعت یک انسان هم باعث می‌شود که عدهٔ زیادی درستکار شمرده شوند.‏» ‎(‏روم ۵:‏۱۹؛‏ ۱تیمو ۲:‏⁠۶)‎‏ به عبارت دیگر،‏ نافرمانی یک انسان کامل باعث شد که اسیر گناه و مرگ شویم و اطاعت یک انسان کامل،‏ ما را از آن رهایی داد.‏ شاید از دیدگاه انسان‌های ناکامل راه‌حل منطقی این بود که یَهُوَه اجازه دهد نوادگان درستکار آدم تا ابد زندگی کنند.‏ اما چنین راه‌حلی بر اساس عدالت کامل یَهُوَه نیست.‏ او هیچ وقت نمی‌توانست نافرمانی آدم و تأثیرات آن را بر نوادگانش نادیده بگیرد.‏ ب۲۵/‏۱ ص ۲۱ ¶۳-‏۴

پولُس رسول می‌دانست که به‌زودی کشته می‌شود.‏ او در آن زمان گفت:‏ ‹من تا خط پایان مسابقه دویده‌ام و ایمانم را حفظ کرده‌ام.‏› ‎(‏۲تیمو ۴:‏​۶-‏۸)‎‏ وقتی او به مسیر زندگی‌اش فکر می‌کرد،‏ از تصمیماتش راضی بود و مطمئن بود که یَهُوَه هم از او خشنود است.‏ ما هم می‌خواهیم در زندگی تصمیمات عاقلانه‌ای بگیریم و مورد رضایت یَهُوَه باشیم.‏ اما چطور؟‏ پولُس دربارهٔ خودش و مسیحیان وفادار دیگر گفت:‏ «ما طبق ایمان قدم برمی‌داریم،‏ نه طبق چیزهایی که می‌بینیم.‏» در کتاب مقدّس بعضی وقت‌ها عبارت «قدم برداشتن» به مسیری که شخص در زندگی انتخاب می‌کند اشاره دارد.‏ کسی که به یَهُوَه ایمان دارد،‏ برای تصمیم‌گیری به این فکر می‌کند که یَهُوَه از او چه انتظاری دارد.‏ چنین کسی مطمئن است که خدا به او برکت می‌دهد و از عمل کردن به راهنمایی‌های کلام خدا فایده می‌برد.‏—‏مز ۱۱۹:‏۶۶؛‏ عبر ۱۱:‏⁠۶.‏ ب۲۵/‏۳ ص ۲۰ ¶۱-‏۲