برای برخی از مردم دوست داشتن خدا سخت است.‏ از دید آنان خدا خشک،‏ بی‌رحم و سنگدل یا وجودی غیرقابل درک است.‏ در ادامه نظراتی را که برخی در این زمینه داده‌اند ملاحظه کنید:‏

• «من در دعا دست کمک به سوی خدا دراز می‌کردم،‏ با این حال احساس می‌کردم که او از من بسیار دور است و تقریباً دست‌نیافتنی است.‏ به نظرم،‏ خدا وجودی بدون احساس بود.‏»—‏مارکو،‏ اهل ایتالیا.‏

• «با این که قلباً می‌خواستم خدا را خدمت کنم اما به نظر می‌رسید که او از من خیلی دور است.‏ فکر می‌کردم که او خدایی بی‌رحم است که فقط می‌خواهد ما را مجازات کند.‏ باور نداشتم که خدا رئوف و مهربان باشد.‏»—‏روزا،‏ اهل گوآتمالا.‏

• «در دوران کودکی‌ام فکر می‌کردم که خدا در پی اشتباهات ماست و می‌خواهد ما را به حق مجازات کند.‏ بعدها به نظرم می‌رسید که او اصلاً علاقه‌ای به ما ندارد.‏ برای من خدا،‏ مثل نخست وزیری بود که بر امور زندگی مردم نظارت دارد،‏ اما واقعاً به فکر آنان نیست.‏»—‏ریمونده،‏ اهل کانادا.‏

نظر شما چیست؟‏ آیا دوست داشتن خدا غیرممکن است؟‏ در طی قرون متمادی،‏ بسیاری از آنانی که به وجود خدا معتقد بودند این سؤال را مطرح کرده‌اند.‏ برای نمونه،‏ در قرون وسطی بیشتر مسیحیان به خدای قادر مطلق دعا نمی‌کردند،‏ زیرا از او ترس و وحشت داشتند.‏ ویل دورانت،‏ تاریخ‌نگار قرن بیستم میلادی این امر را چنین بیان کرد:‏ «یک گناهکار عامی و بی‌سواد چگونه می‌توانست جرأت کند به درگاه خدایی مخوف و دست‌نیافتنی دعا کند؟‏»

چرا مردم خدا را «مخوف و دست‌نیافتنی» پنداشته‌اند؟‏ کتاب مقدّس واقعاً در مورد او چه تعلیمی می‌دهد؟‏ آیا دانستن حقیقت در مورد خدا به شما کمک می‌کند که او را بیشتر دوست بدارید؟‏

بسیاری بر این باورند:‏

«ما به هیچ توافقی نرسیدیم که آیا می‌توانیم نام خدا را حتی به زبان بیاوریم و اگر هم بخواهیم آن را به زبان آوریم،‏ آن نام چیست.‏»—‏پروفسور دیوید کانینگهم،‏ از فصل‌نامهٔ «مطالعات الٰهیات.‏»a

واقعیتی را که می‌توان در کتاب مقدّس یافت:‏

خدا گفته است:‏ «من یَهُوَه هستم و اسم من همین است.‏» (‏اِشَعْیا ۴۲:‏۸)‏ «یَهُوَه» نامی عبری است و به این معناست که «او تمام مقاصدش را عملی می‌کند.‏»

یَهُوَه می‌خواهد که نام او را بکار گیریم.‏ در کتاب مقدّس آمده است:‏ «نام او را بخوانید و اَعمال او را در میان قوم‌ها اعلام کنید و ذکر نمایید که اسم او متعال می‌باشد.‏»—‏اِشَعْیا ۱۲:‏۴.‏

عیسی مسیح،‏ نام خدا را به زبان می‌آورد.‏ در دعایش به یَهُوَه،‏ چنین گفت:‏ «من نام تو را به آن‌ها [شاگردان عیسی] شناساندم و خواهم شناساند.‏» چرا عیسی نام خدا را به شاگردانش شناساند؟‏ او در ادامه گفت:‏ «تا محبتی که تو [خدا] به من داشته‌ای،‏ در آنها نیز باشد و من نیز در آنها باشم.‏»—‏یوحنا ۱۷:‏۲۶.‏

چرا این امر پراهمیت است؟‏

وآلتر لوُری محقق الٰهیات نوشت:‏ «کسی که نام خدا را نمی‌داند،‏ خدا را واقعاً به عنوان شخص نمی‌شناسد.‏ اگر خدا را فقط قدرتی بداند،‏ نمی‌تواند به او نزدیک شود.‏»

مردی به نام ویکتور هر هفته در مراسم کلیسا حضور می‌یافت،‏ اما حس می‌کرد که خدا را واقعاً نمی‌شناسد.‏ او می‌گوید:‏ «روزی متوجه شدم که اسم خدا،‏ یَهُوَه است.‏ این مثل آن بود که او رسماً به من معرفی شده است.‏ احساس می‌کردم که عاقبت با کسی که از او مطالب زیادی شنیده بودم آشنا می‌شوم.‏ پی بردم که او شخصیت و خصوصیاتی دارد و من به او نزدیک و نزدیک‌تر می‌شوم.‏»

یَهُوَه نیز به انسان‌هایی که نام او را به بکار می‌گیرند نزدیک می‌شود.‏ او به ‹آنانی که اسم او را عزیز می‌دارند› چنین وعده داده است:‏ «بر ایشان ترحّم خواهم نمود،‏ چنانکه کسی بر پسرش که او را خدمت می‌کند ترحّم می‌نماید.‏» (‏مَلاکی ۳:‏۱۶،‏ ۱۷)‏ خدا همچنین به کسانی که نام او را می‌خوانند برکت می‌دهد.‏ کتاب مقدّس در این مورد می‌گوید:‏ ‹هر که نام یَهُوَه را بخواند نجات خواهد یافت.‏›—‏رومیان ۱۰:‏۱۳.‏

بسیاری بر این باورند:‏

«خدا تثلیث است.‏ او خدای واحدی است که خود را در سه شخصیت الٰهی متجلی ساخته است:‏ پدر،‏ پسر و روح‌القدس.‏ هر شخصیت او کاملاً الٰهی است و با دو شخصیت دیگر برابر است.‏ آنان سه خدا نیستند بلکه یک و واحد می‌باشند.‏»—‏دایرة‌المعارف کتاب مقدّس.‏

واقعیتی را که می‌توان در کتاب مقدّس یافت:‏

عیسی،‏ پیامبر خدا هرگز ادعا نکرد که برابر با خداست یا با او هم ذات است،‏ بلکه چنین گفت:‏ «نزد پدر می‌روم،‏ زیرا پدر از من بزرگتر است.‏» (‏یوحنا ۱۴:‏۲۸)‏ او همچنین به یکی از پیروانش چنین گفت:‏ «نزد پدر خود و پدر شما و خدای خود و خدای شما صعود می‌کنم.‏»—‏یوحنا ۲۰:‏۱۷.‏

روح‌القدس،‏ یک شخص نیست.‏ مسیحیان در قرن اول «از روح‌القدس پُر گشتند» و یَهُوَه در این مورد گفت:‏ «از روح خود بر تمامی بشر فروخواهم ریخت.‏» (‏اعمال ۲:‏۱-‏۴،‏ ۱۷)‏ روح‌القدس بخشی از تثلیث نیست.‏ روح مقدّس خدا نیروی است که او برای به انجام رساندن مقصودش از آن استفاده می‌کند.‏

چرا این امر پراهمیت است؟‏

کارل رَهنر و هربرت فورگریملر،‏ محققان کاتولیک در مورد تثلیث می‌گویند که «درک آن بدون رازگشایی الٰهی ممکن نیست و حتی پس از رازگشایی الٰهی نیز کاملاً قابل فهم و درک نیست.‏» آیا شما می‌توانید کسی را که ممکن نیست او را بشناسید یا شخصیت و خصوصیاتش را درک کنید،‏ دوست داشته باشید؟‏ پس،‏ عقیدهٔ تثلیث مانعی بزرگ برای شناخت خدا و نزدیک شدن به اوست.‏

مارکو که در مقالهٔ اول به او اشاره شد،‏ تثلیث را مانعی در راه شناخت خدا می‌دید.‏ او می‌گوید:‏ «فکر می‌کردم که خدا هویتش را از من مخفی می‌کند و درست به همین علّت تصوّر می‌کردم که خدا از ما خیلی دور است و مردم نمی‌توانند به او نزدیک شوند و او وجودی غیرقابل درک است.‏» اما در کتاب مقدّس آمده است که خدا «از هیچ یک از ما دور نیست.‏» (‏اعمال ۱۷:‏۲۷)‏ او هویت خود را از هیچ یک از ما مخفی نداشته است.‏ او می‌خواهد که او را بشناسیم.‏ عیسی در این مورد گفت:‏ «ما آنچه را می‌شناسیم می‌پرستیم.‏»—‏یوحنا ۴:‏۲۲.‏

مارکو می‌گوید:‏ «وقتی که پی بردم که خدا بخشی از تثلیث نیست،‏ سرانجام توانستم به او نزدیک شوم.‏» اگر ما یَهُوَه خدا را به عنوان شخص بپذیریم نه به عنوان وجودی غیرقابل درک و بیگانه،‏ بسیار آسان‌تر خواهد بود که به او عشق و محبت ورزیم.‏ کتاب مقدّس می‌گوید:‏ «آن که محبت نمی‌کند،‏ خدا را نشناخته است،‏ زیرا خدا محبت است.‏»—‏۱یوحنا ۴:‏۸.‏

بسیاری بر این باورند:‏

«دوزخ محل مجازات در جهان پس از مرگ است .‏ .‏ .‏ محل عذاب گناهکاران توبه نکرده است.‏» از طرف دیگر،‏ برخی از رهبران مذهبی می‌گویند که «دوزخ به عنوان نفرین الٰهی (‏یعنی محرومیت از نظر لطف خداوند)‏ .‏ .‏ .‏ است و نه یک محل خاص.‏»—‏دانشنامهٔ دانش‌گستر.‏

واقعیتی را که می‌توان در کتاب مقدّس یافت:‏

«مردگان هیچ نمی‌دانند.‏» (‏جامعه ۹:‏۵)‏ مطابق با این آیه مردگان از هیچ چیز آگاه نیستند.‏ پس چگونه ممکن است در دوزخ آتشین تا ابد عذاب بکشند یا حتی برای همیشه حس کنند که از لطف و محبت خدا محروم شده‌اند و از او بیگانه‌اند؟‏

در زبان اصلی کتاب مقدّس یعنی زبان عبری و یونانی،‏ واژهٔ «جهنم» یا «دوزخ» در اصل به معنای عالم اموات است.‏ برای نمونه،‏ هنگامی که ایّوب از بیماریی دردناک رنج می‌برد به خدا دعا کرد و از او خواست:‏ «ای کاش مرا .‏ .‏ .‏ در کنار مردگان پنهان می‌کردی.‏» (‏ایّوب ۱۴:‏۱۳،‏ ترجمهٔ تفسیری)‏ در ترجمهٔ دیگری این آیه به این شکل آمده است:‏ «ای کاش مرا در دوزخ پنهان می‌کردی.‏» (‏دوُاِی رایمز ورژن)‏ مسلّماً ایّوب نمی‌خواست که در دوزخ آتشین عذاب کشد یا با خدا بیگانه شود،‏ بلکه می‌خواست در عالم اموات از درد و رنج‌هایش آسوده شود.‏

چرا این امر پراهمیت است؟‏

ما به سوی خدایی بی‌رحم و ظالم جذب نمی‌شویم،‏ بلکه از او رانده می‌شویم.‏ روسیو خانمی اهل مکزیک چنین می‌گوید:‏ «از همان اوان کودکی به من آموزش داده شد که دوزخ آتشین وجود دارد.‏ ترس و وحشت،‏ چنان بر من غالب می‌شد که نمی‌توانستم تصوّر کنم که خدا خصوصیتی خوب داشته باشد.‏ فکر می‌کردم که خدا،‏ خدایی خشمگین است و در برابر اشتباهات و خطاهای ما صبر و تحمّلش را از دست می‌دهد.‏»

تعالیمِ مشخص کتاب مقدّس در مورد داوری خدا و وضعیت مردگان،‏ دید روسیو را نسبت به خدا تغییر داد.‏ او می‌گوید:‏ «حس می‌کردم که از فشار روحیِ بزرگی رها شده‌ام.‏ رفته‌رفته اطمینان پیدا کردم که خدا بهترین راه را برای ما می‌خواهد،‏ ما را دوست دارد و من می‌توانم به او نزدیک شوم.‏ او مانند پدری است که دست فرزندانش را می‌گیرد و او را در بهترین راه هدایت می‌کند.‏»—‏اِشَعْیا ۴۱:‏۱۳.‏

بسیاری به دلیل ترس از دوزخ آتشین کوشیده‌اند که متدین و خداپرست باشند.‏ اما به یاد داشته باشید که خدا نمی‌خواهد به خاطر ترس و وحشت از او،‏ به او خدمت کنیم.‏ برخلاف آن،‏ عیسی گفت:‏ ‹یَهُوَه خدای خود را محبت نما.‏› (‏مَرقُس ۱۲:‏۲۹،‏ ۳۰)‏ به علاوه،‏ هنگامی که پی می‌بریم که خدا رفتاری ظالمانه ندارد،‏ می‌توانیم اطمینان داشته باشیم که در آینده نیز عادلانه داوری خواهد کرد.‏ همانند الِیهو،‏ دوست ایّوب،‏ ما نیز می‌توانیم با اطمینان بگوییم:‏ «حاشا از خدا که بدی کند.‏ و از قادر مطلق،‏ که ظلم نماید.‏»—‏ایّوب ۳۴:‏۱۰.‏

روزی،‏ عیسی در اورشلیم در مورد یَهُوَه خدا،‏ پدر آسمانی‌اش صحبت می‌نمود و اعمال و گفتار رهبران مذهبی دروغین را برملا می‌کرد.‏ (‏یوحنا ۸:‏۱۲-‏۳۰)‏ گفته‌های عیسی در آن روز،‏ به ما می‌آموزد که چگونه باید اعتقادات رایجی را که امروزه در مورد خدا وجود دارد،‏ بررسی کنیم.‏ عیسی مسیح گفت:‏ «اگر در کلام من بمانید،‏ براستی شاگرد من خواهید بود.‏ و حقیقت را خواهید شناخت،‏ و حقیقت شما را آزاد خواهد کرد.‏»—‏یوحنا ۸:‏۳۱،‏ ۳۲.‏

عیسی با گفتن این عبارت که «در کلام من بمانید» معیاری را برای سنجش تعالیم مذهبی مشخص کرد.‏ با این معیار می‌توان تشخیص داد که آیا تعلیمی «حقیقت» دارد یا خیر.‏ زمانی که گفته‌ای را در مورد خدا می‌شنوید،‏ باید از خود بپرسید:‏ ‹آیا این گفته با تعالیم عیسی و سایر تعالیم کتاب مقدّس هماهنگ است؟‏› برخی از مردم در قرن اول چنین کردند.‏ آنان سخنان پولُس رسول را شنیده،‏ «هر روز کتب مقدّس را بررسی می‌کردند تا صحت گفته‌های پولُس را دریابند.‏» (‏اعمال ۱۷:‏۱۱)‏ شما نیز می‌توانید آنان را سرمشق قرار دهید.‏

مارکو،‏ روزا و ریمونده که در مقالهٔ اول از آنان یاد شد،‏ تعالیم کتاب مقدّس را به همراه شاهدان یَهُوَه بررسی کردند و بدین شکل اعتقادات خود را سنجیدند.‏ آنان از این تحقیق خود چه نتیجه‌ای گرفتند؟‏

مارکو:‏ «معلّم کتاب مقدّس‌مان با استفاده از کلام خدا به هر سؤال من و همسرم پاسخ می‌داد.‏ در نتیجه توانستیم به یَهُوَه نزدیک شویم و عشق‌مان به یَهُوَه بیشتر و بیشتر شد و من و همسرم نیز به یکدیگر نزدیک‌تر شدیم.‏»

روزا:‏ «در ابتدا فکر می‌کردم که کتاب مقدّس،‏ کتابی فلسفی است که با توجه به دیدگاه انسان‌ها خدا را توصیف می‌کند.‏ اما رفته‌رفته پاسخ سؤالاتم را در این کتاب یافتم.‏ حال یَهُوَه برایم یک شخصیت واقعی است؛‏ کسی که می‌توانم به او اعتماد کنم.‏»

ریمونده:‏ «من دعا کردم که خدا به من کمک کند تا او را بشناسم.‏ چندی نگذشت که من و شوهرم شروع به فراگیری تعالیم کتاب مقدّس کردیم.‏ بالاخره حقیقت را در مورد یَهُوَه یافتیم!‏ ما خیلی خوشحال شدیم چون که پی بردیم که یَهُوَه خدا واقعاً چه شخصیتی دارد.‏»

کتاب مقدّس نه تنها دروغ‌هایی را که در مورد خدا گفته شده است برملا می‌کند،‏ بلکه واقعیت را نیز در مورد خصوصیات جذاب و گیرای او نشان می‌دهد.‏ آری،‏ کتاب مقدّس کلام الهامی خداست و به ما یاری می‌رساند که «آنچه را خدا به ما عطا کرده است،‏ بدانیم.‏» (‏۱قُرِنتیان ۲:‏۱۲)‏ شما نیز می‌توانید دریابید که کتاب مقدّس چگونه به سؤالاتی رایج اما اساسی در مورد خدا،‏ مقصودش و آینده‌مان پاسخ می‌دهد.‏ به این منظور می‌توانید از یکی از شاهدان یَهُوَه بخواهید که با شما تعالیم کتاب مقدّس را مطالعه و بررسی کند یا در سایت www.jw.org/fa برای فراگیری تعالیم کلام خدا درخواستنامه‌ای را پر کنید.‏ ما اطمینان داریم که اگر شما چنین تصمیمی گیرید،‏ می‌توانید به خدا نزدیک و نزدیک‌تر شوید،‏ حتی بیش از آنچه که تصوّرش را می‌کنید.‏