۱،‏ ۲.‏ از پیدایش ۲:‏۳ چه نتیجه‌ای می‌توان گرفت و چه سؤالاتی مطرح می‌شود؟‏

از باب اوّل کتاب پیدایش می‌آموزیم که خدا زمین را برای سکونت بشر در طی شش روز مجازی آماده کرد.‏ در پایان هر یک از این روزهای مجازی چنین آمده است:‏ «شام بود و صبح بود.‏» (‏پیدا ۱:‏۵،‏ ۸،‏ ۱۳،‏ ۱۹،‏ ۲۳،‏ ۳۱)‏ ولی در رابطه با روز هفتم در کتاب مقدّس آمده است:‏ «خدا روز هفتم را مبارک خواند و آن را تقدیس نمود،‏ زیرا که در آن آرام گرفت [«آرام گرفته است،‏» دج]،‏ از همهٔ کار خود که خدا آفرید و ساخت.‏» —‏ پیدا ۲:‏۳.‏

^۲ دقت کنید موسی گفت که خدا در هفتمین روز «آرام گرفته است.‏» حالت دستوری این فعل نشان می‌دهد هنگامی که موسی کتاب پیدایش را در ۱۵۱۳ قبل از میلاد نوشت خدا هنوز در آرامی به سر می‌بُرد.‏ آیا خدا اکنون هم در آرامی به سر می‌بَرَد؟‏ در این صورت آیا می‌توانیم به آن داخل شویم؟‏ بسیار حیاتی است که جواب این سؤالات را بیابیم.‏

۵.‏ مقصود از روز هفتم چه بود و چه وقت این مقصود به تحقق خواهد رسید؟‏

^۵ برای جواب دادن به این سؤال باید مقصود از روز هفتم را در نظر گرفت.‏ این موضوع در پیدایش ۲:‏۳ آمده است:‏ «خدا روز هفتم را مبارک خواند و آن را تقدیس نمود.‏» آن روز را یَهُوَه «تقدیس» یا وقف کرد یعنی آن را قرار داد تا مقصودش را به اتمام برساند.‏ مقصودش این بود که زمین از مردان و زنان مطیع پر شود تا از زمین و حیوانات نگهداری کنند.‏ (‏پیدا ۱:‏۲۸)‏ در تحقق همین مقصود،‏ یَهُوَه خدا و عیسی که «صاحب شَبّات» است ‹هنوز کار می‌کنند.‏› (‏مت ۱۲:‏۸)‏ از این رو،‏ هفتمین روز خدا تا زمان تحقق مقصودش در رابطه با زمین ادامه خواهد یافت و تحقق آن در پایان حکومت هزارسالهٔ مسیح خواهد بود.‏