۳،‏ ۴.‏ الف)‏ خدا چه فرمانی به آدم و حوّا داد؟‏ ب)‏ چرا اطاعت از این فرمان مهم بود؟‏

^۳ با آن که آدم و حوّا طوری آفریده شده بودند که تا ابد زندگی کنند،‏ فناناپذیر نبودند.‏ آنان برای ادامهٔ زندگی لازم بود که نفس بکشند،‏ آب بنوشند،‏ غذا بخورند و بخوابند.‏ از همه مهم‌تر،‏ هستی آنان به رابطه‌شان با آفریدگار بستگی داشت.‏ (‏تث ۸:‏۳)‏ آدم و حوّا در صورتی می‌توانستند به حیات خود ادامه دهند و از زندگی لذّت برند که هدایت خدا را بپذیرند.‏ یَهُوَه حتی قبل از آن که حوّا را بیافریند،‏ این موضوع را به روشنی برای آدم شرح داده بود.‏ در کتاب مقدّس آمده است:‏ «خداوند خدا آدم را امر فرموده،‏ گفت:‏ ‹از همهٔ درختان باغ بی‌ممانعت بخور،‏ اما از درخت معرفت نیک و بد زنهار نخوری،‏ زیرا روزی که از آن خوردی،‏ هرآینه خواهی مرد.‏›»—‏پیدا ۲:‏۱۶،‏ ۱۷.‏

^۴ «درخت معرفت نیک و بد» مظهر این بود که خدا حق دارد تعیین کند که چه چیزی نیک و چه چیز بد است.‏ البته آدم چون به صورت خدا آفریده شد و دارای وجدان بود تا حدّی می‌توانست نیک را از بد تشخیص دهد.‏ در واقع،‏ آن درخت مظهر این بود که آدم و حوّا همیشه به هدایت یَهُوَه نیاز دارند.‏ خوردن میوهٔ درخت ممنوعه بدین مفهوم بود که آنان در پی استقلال‌طلبی می‌باشند.‏ انتخاب این راه باعث می‌شد که آنان به خود و نسلشان صدمات بسیاری وارد کنند.‏ مجازاتی که خدا برای سرپیچی از این فرمان اعلام کرد،‏ جدّیت عواقب آن را نمایان می‌سازد.‏

^۷ خدا به آدم گفته بود:‏ «روزی که از [درخت معرفت نیک و بد] خوردی،‏ هرآینه خواهی مرد.‏» احتمالاً آدم فکر می‌کرد که منظور از ‹روز،‏› روز ۲۴ساعته بود.‏ آدم احتمالاً گمان می‌کرد که قبل از غروب آفتاب خواهد مرد.‏ یَهُوَه «هنگام وزیدن نسیم نهار» با آن زوج گفتگو کرد.‏ (‏پیدا ۳:‏۸)‏ او چون قاضی‌ای عادل است،‏ ابتدا به سخنان آنان گوش داد.‏ (‏پیدا ۳:‏۹-‏۱۳)‏ سپس محکومیت هر یک از گناهکاران را اعلام کرد.‏ (‏پیدا ۳:‏۱۴-‏۱۹)‏ اگر یَهُوَه آدم و حوّا را همان موقع نابود می‌کرد،‏ مقصودش در رابطه با آنان و نسلشان بی‌ثمر می‌ماند.‏ (‏اشع ۵۵:‏۱۱)‏ با آن که گناه در آدم و حوّا بلافاصله اثر گذاشت،‏ یَهُوَه آنان را همان دم نابود نکرد بلکه اجازه داد که صاحب فرزند شوند.‏ بدین شکل فرزندانشان فرصت می‌یافتند تا از تدارکاتی که یَهُوَه برای آنان فراهم می‌کرد فایده برند.‏ پس،‏ آدم و حوّا از دید خدا در همان روزی که گناه کردند مردند،‏ زیرا برای خدا هزار سال همچون «یک روز» است.‏—‏۲پطر ۳:‏۸.‏